homepage - Shqiptari i Italise

Emigrantët, me njohjet e profesionalizmin e tyre, krijojnë rrjete që i favorizojnë investimet dhe zhvillimin në përgjithësi, sikurse e ndihmojnë vendin e tyre me dërgesa sociale e kulturore. Kjo vlen, natyrisht, edhe për Shqipërinë. Mirëpo, a u është njohur migrantëve ky rol i rëndësishëm në zhvillimin socio-ekonomik, si në vendet ku jetojnë, ashtu edhe në vendin e origjinës?
Nga Rando DEVOLE

Nga Rando Devole

Foto nga Rando DevolePërdorimi i dy termave samit dhe diasporë për emërtimin e aktivitetit të zhvilluar në Tiranë, nga datat 18-20 nëntor 2016, i njohur si Samiti i parë i Diasporës, u shfaq që në fillim problematik. E jo vetëm në planin semantik.

Termi "samit" përdoret në shumë gjuhë të huaja. Anglishtja, nga e cila është marrë, me këtë fjalë (summit) shenjon: majën e kodrës ose të malit; kulmin e një arritjeje ose gjendjeje; takimin midis krerëve të qeverive ose të zyrtarëve të lartë[1].

Fjala ka hyrë tashmë edhe në gjuhë të tjera. Në italisht, p.sh. nuk e ka kuptimin e majës së malit, por termi nënkupton "takimin mes përgjegjësve më të lartë të politikës së dy ose më shumë shteteve, por edhe takimin e drejtuesve më të lartë ose përfaqësuesve të organizmave të ndryshme"[2].

Në shqip fjala summit është përkthyer nga anglishtja në këtë mënyrë: majë, çukë (mali), kulm, konferencë ose takim i nivelit të lartë[3]. Aktualisht, fjala po përdoret në shqip direkt në trajtën "samit". Kjo fjalë është përdorur edhe më parë, kryesisht në media, duke iu referuar takimeve ndërkombëtare të nivelit të lartë, por besoj se ka arritur shikueshmëri e përdorim të madh pikërisht gjatë periudhës së samitit të diasporës.

Për mendimin tim, nuk ka arsye semantike, në nivel denotativ, që ta justifikonin përdorimin e kësaj fjale në rastin e samitit të lartpërmendur. Në qoftë se samiti tregon një takim të nivelit të lartë, mes drejtuesish të nivelit të lartë dhe përfaqësuesish, nuk mund ta themi me plot gojën se kjo ndodhi, ngaqë pjesëmarrësit nuk ishin të gjithë të kësaj kategorie. Siç e përmendëm edhe gjetiu, çështja e përfaqësimit është përcaktuese në këtë pikë, për sa kohë qeveria përfaqëson mazhorancën e parlamentit, kurse pjesëmarrësit në samitin e diasporës shqiptare nuk kishin ndonjë mandat të certifikuar për të marrë pjesë, për të negociuar, ose për të bashkëvendosur lidhur me tema të ndryshme.

Vetë organizimi i Samitit nuk mundësonte ndonjë debat, ose trajtim gjithëpërfshirës, të temave të shumta që ishin mbi tryezë. Kujtojmë se u zhvilluan tetë panele, që trajtonin tema madhore nga më të ndryshmet si zhvillimi ekonomik në atdhe dhe roli i diasporës, turizmi shqiptar, kultura, gjuha, identiteti, rrjeti i aftësive, organizimi i diasporës, bashkëveprimi midis përfaqësive diplomatike dhe diasporës. Diskutimet e paneleve u zhvilluan njëkohësisht, çka do të thotë se shumë pjesëmarrës u detyruan të zgjidhnin panelin e dëshiruar, duke lënë mënjanë panele që do të kishin dëshirë të ndiqnin[4]. Pastaj, panelistët nuk ishin zgjedhur me ndonjë procedurë përfaqësimi, që të flisnin në emër të atyre që i delegonin për t'i përfaqësuar në takim. Në këtë pikë, dikush mund të pyesë se ç'vlerë ka dokumenti i quajtur "Deklarata e samitit të parë të diasporës shqiptare"[5], meqë nuk u miratua nga të pranishmit.

Ka shumë mundësi që zgjedhja e termit samit, për të treguar takimin e organizuar në nëntor 2016, të jetë diktuar nga ekzigjenca mediatike dhe komunikimi politik nga ana e nismëtarëve. Për këtë rast mund të ishte përdorur fare mirë fjala "Konferencë kombëtare", ose "Konferencë mbarëkombëtare", meqë u përfshinë edhe personalitete nga Kosova, Maqedonia, Mali i Zi, etj. Por mund të ishte zgjedhur edhe fjala "Takim kombëtar për diasporën", ose "Dita kombëtare e diasporës", etj..

Fjala e huaj samit, me përdorim relativisht të vonë në shqip, përgjithësisht në rrafshin gazetaresk, është zgjedhur ngaqë shfaqet si më moderne dhe mediatikisht e suksesshme, me ngjyresa ndërkombëtare dhe të nivelit të lartë. Përkundrazi, fjalët si takim, konferencë, ditë, etj. janë më të zakonshme e më të përdorura në ligjërimin publik të pluralizmit shqiptar, si rrjedhim nuk e japin idenë e pompozitetit.

Me pak fjalë, përdorimi i fjalës samit ishte i pavend dhe i pajustifikueshëm, si nga ana semantike, ashtu edhe nga ana thelbësore. Nga ana tjetër, parapëlqimi i këtij termi për arsye propagandistike e zhvleftëson edhe më shumë përzgjedhjen terminologjike që është bërë, sepse tregon indirekt interesa dhe qëllime dytësore, që nuk kanë të bëjnë me thelbin e takimit.

Problemi tjetër shfaqet në përdorimin e fjalës diasporë. E këtu na duhet të jemi medoemos koncizë, pavarësisht se argumenti kërkon kohë e hulumtime, meqenëse është trajtuar gjerë e gjatë nga specialistët e studimeve të migracionit.

Të gjithë bien dakord me faktin se fjala diasporë vjen nga greqishtja διασπορ që do të thotë shpërndarje. Fjala ka treguar veçanërisht shpërndarjen e popujve, që kanë qenë të detyruar, pas një traume ose katastrofe, t'i braktisin vendlindjet dhe të përhapen në vende të tjera të botës, si p.sh. shpërndarja e hebrenjve në kohën e lashtë[6].

Mirëpo, dalëngadalë termi diaspora erdhi duke u përdorur gjithnjë e më shumë në shkencat sociale, politike e në media, duke shenjuar kryesisht rezultatin e migrimeve kontinentale e ndërkombëtare. Që në fillim të viteve 1990 studiuesit vinin re se diaspora kishte ende një përkufizim të pasaktë dhe se nuk kishte baza të forta teorike. Në fillim termi diasporë përdorej për hebrenjtë, afrikanët, armenët, indianët, etj. kurse me kalimin e kohës filloi të përdorej duke iu referuar italianëve, grekëve, polakëve, turqve, etj. [7].

Në qoftë se deri dje, termi diaspora tregonte produktin e një komuniteti të shpërndarë me lidhje të forta identitare me vendlindjen dhe brenda vetes, sot ai u referohet edhe lidhjeve që krijohen me bashkësitë që i kanë pritur si dhe rrjeteve që kanë krijuar ndërkohë[8].

Zhvillimi i nocionit modern të diasporës ka bërë që ta humbasë idenë e moskthimit në vendlindje, pra të shpërnguljes përfundimtare traumatike dhe plot dhimbje. Sot, përdorimi i termit diasporë përfshin edhe ata migrantë që kanë lidhje me atdheun ose vendin e origjinës. Madje në këtë kategori futen edhe ata që e kanë humbur shtetësinë fillestare, ose pasardhësit e njerëzve që janë larguar prej kohësh nga vendi. Sikurse e pohojnë edhe studiuesit e fushës, përkufizimi i personave, që bëjnë pjesë në diasporë, është vërtet i vështirë dhe duhet pasur parasysh gjithashtu procesi i vetëidentifikimit, ose i ndjenjës së përkatësisë në një bashkësi të caktuar[9].

Termi diasporë është aq i përgjithshëm, saqë merr parasysh edhe praktikat e jetës së përditshme, shprehjet e solidaritetit, praninë e institucioneve, festimet simbolike, etj. praktikisht të gjitha ato elemente që përbëjnë kulturën e diasporës. Së fundi, termi po përdoret për të treguar edhe pasardhësit e brezit të tretë e të katërt, si dhe ndikimin e emigrantëve në zhvillimin e vendlindjes[10].

Vetë studimet për diasporën kanë kaluar në disa faza, nga përdorimi klasik i termit, që kufizohej zakonisht me përvojën e hebrenjve, deri tek përshkrimi i kategorive të tjera si të syrgjynosurit, të larguarit, të mërguarit, refugjatët politikë, etj. dhe tek përfshirja e ideve komplekse të deterritorializimit e ndërtimit të identiteteve, për të kaluar më pas në fazën e fundit të konsolidimit, që përfshin elemente të tjera[11].

Përkufizimet e konceptit "diasporë" janë të shumta. Ka studiues që i përcaktojnë sipas disa kritereve madhore e përmbledhëse, siç mund të ishin shpërndarja, orientimi ndaj vendit të origjinës, mbajtja e lidhjeve[12].

Meqë ra fjala tek lidhjet me atdheun real ose të imagjinuar, nuk duhet të harrojmë se mundësitë komunikuese moderne janë të pakrahasueshme me ato të dhjetëvjeçarëve të kaluar. Mjafton të kujtojmë ndikimin e jashtëzakonshëm të internetit në mbajtjen e lidhjeve me zhvillimet e vendlindjes. Platforma e internetit lejon gjithashtu krijimin e rrjeteve të ndryshme midis emigrantëve të kualifikuar.

Për t'u shënuar, gjithashtu, se në dy dhjetëvjeçarët e fundit termi diaspora është përvetësuar dhe është përdorur shumë nga organizatat ndërkombëtare si Banka Botërore dhe Organizata ndërkombëtare për migracionet (IOM)[13].  Mund të supozohet lehtë se adoptimi masiv i kësaj fjale nga organizatat ndërkombëtare ka rritur ndjeshëm edhe përdorimin e saj, sidomos në vende ku prurjet konceptuale nga jashtë, gjatë këtyre viteve të fundit, kanë qenë të jashtëzakonshme, sikurse është rasti i Shqipërisë.

Koncepti i diasporës, pra, ka probleme përkufizimi, sepse ka shumë kuptime e interpretime. Edhe vetë Organizata Ndërkombëtare për Migracionet ka pranuar se nuk ekziston një përkufizim i vetëm i pranuar nga të gjithë, sikurse mungon njohja zyrtare e termit[14].

Të njëjtën dilemë kanë pasur edhe organizatorët e Samitit të Diasporës shqiptare. Në fakt, në projekt-dokumentin e nismës përmenden disa ligje dhe vendime lidhur me mbrojtjen e të drejtave të shtetasve shqiptarë me banim jashtë shtetit. Midis tyre vendimi, në vitin 1996, për krijimin e "Institutit Shqiptar të Diasporës", më pas i riemërtuar "Instituti Kombëtar i Diasporës"[15]. Pra termi diasporë përdoret zyrtarisht në Shqipëri që në vitet 1990, që me siguri u referohej fillimisht shqiptarëve të ikur para rënies së regjimit.

Në të njëjtin dokument bëhet një tentativë për përkufizimin e Komuniteteve Shqiptare Jashtë Vendit, duke pranuar se mungon një përkufizim zyrtar për diasporën shqiptare. Si bazë merret përkufizimi i Organizatës Ndërkombëtare për Migracionin që e përcakton diasporën si “individët dhe pjesëtarët e rrjeteve, shoqatave dhe komuniteteve të cilët kanë lenë vendin e tyre të origjinës, por i ruajnë lidhjet me të”[16]. Pranohet, gjithashtu, se koncepti përfshin komunitetet e punëtorëve emigrantë që janë vendosur përkohësisht në vende të tjera, emigrantët me dy shtetësi, dhe brezat e dytë e të tretë të emigrantëve.

Më tej, projekt dokumenti i diasporës ofron një përkufizim të thjeshtuar: "Komunitetet Shqiptare Jashtë Vendit përbëhen nga emigrantë shqiptarë dhe pasardhësit e tyre të cilët jetojnë jashtë vendit të lindjes së tyre ose të paraardhësve të tyre, në bazë të përkohshme ose të përhershme, të cilët ende ruajnë lidhje emocionale, afrie dhe materiale me vendet e tyre të origjinës". Në shënimin përkatës, përkufizimi konsiderohet si i hapur për debat dhe vlerësim gjatë procesit konsultativ. Pra mund të konsiderohet si i përkohshëm[17].

Përkufizimi i diasporës shqiptare dhe i përbërësve të saj është sfidë e hershme e studiuesve dhe përdoruesve. Problemi është ngritur shumë vjet më parë. Sa për të dhënë një shembull, mund të përmendet shkrimi "Diaspora e re: një orvatje për përkufizim"[18], ku prekeshin probleme të ndryshme si shkaqet e diasporave të reja, karakteristikat e migracioneve në epokën e globalizimit,  kujtesa kolektive për vendin dhe identiteti, efektet ngjizëse dhe homogjenizuese të mjeteve të kumtimit masiv, etj. Në të njëjtin shkrim nënvizoheshin elementet dallimore të diasporës së re shqiptare dhe thuhej se "dallesat përcaktohen kryesisht nga marrëdhëniet me vendet pritëse, por edhe nga organizimi, proceset identitare, largësia nga vendlindja, etj. Nga kjo pikëpamje, diaspora shqiptare duhet përdorur më mirë në shumës se sa në njëjës".

Gjatë punimeve të Samitit të Diasporës, në nëntor 2016, karakteri heterogjen i diasporës shqiptare dallohej lehtë e në mënyrë konkrete, mbi të gjitha nga problemet e ngritura. Ky problem është thelbësor, sepse nuk mund të bëhen politika në favor të diasporës shqiptare dhe as mund të krijohen lidhje me emigrantët shqiptarë, në vende e kontinente të ndryshme, pa marrë parasysh ndryshmërinë e tyre. Në fakt, diaspora mund të shqiptohet në njëjës, por duhet kuptuar në shumës, sepse dallimet dhe problemet e emigrantëve janë të ndryshme nga vendi në vend dhe ndonjëherë edhe brenda një vendi.

Gjatë punimeve të panelit me titull “Përfaqësitë Diplomatike dhe Diaspora: drejt një bashkëveprimi më efikas dhe modern”, ku isha i ftuar në rolin e moderatorit, pata mundësi ta nënvizoja këtë tipar të emigrantëve shqiptarë jashtë shtetit, duke shtuar se diaspora është gjithashtu e shtresëzuar si nga pikëpamja kohore, ashtu edhe nga prejardhja gjeografike. Me fjalë më të thjeshta, problemet dhe kërkesat që shqetësojnë emigrantin shqiptar, që ka ikur katër dekada më parë nga vendlindja, nuk janë të njëjta me atë që është larguar prej dy vjetësh; sikurse nuk mund të barazohen përvojat migratore të një shqiptari, ta zëmë, nga Mitrovica ose Ulqini, me atë me prejardhje, ta zëmë, nga Saranda ose Tetova; ose të nipit të brezit të tretë me emigrantin të sapombërritur në Athinë. Madje, përveç grupmoshave dhe prejardhjes, mund të ndryshojnë edhe trajektoret e integrimit, që shpesh varen nga vendet pritëse. Pa përmendur migracionet e hershme si ato të arbëreshëve.

Meqë ra fjala, përkufizimi i mësipërm për komunitetet shqiptare jashtë vendit paraqet një varg pikëpyetjesh edhe për përfshirjen e arbëreshëve. A mund të quhen arbëreshët emigrantë shqiptarë? Çfarë duhet të kuptojmë me lidhje emocionale? Sa e fortë duhet të jetë lidhja emocionale për t'u konsideruar diasporë? Po lidhjet disi të vagulluara që quhen "afrie e materiale", si duhen kuptuar? Nga ana tjetër, vetë koncepti i komunitetit përbën problem më vete, përderisa emigrantët shqiptarë jo gjithnjë përbëjnë komunitet, siç mund të jenë anëtarët e kombësive të tjera. Pastaj, koncepti i komunitetit varet nga traditat e integrimit, që siç e dimë kanë tipare të ndryshme, si p.sh. në vendet anglosaksone ku mbizotëron komunitarizmi.

Përdorimi i fjalës diasporë është kundërshtuar edhe nga pikëpamja gjuhësore. Propozimi për ta zëvendësuar me termin mërgatë është argumentuar se diaspora, sipas fjalorit shqip, do të thotë shpërngulje e një grupi etnie a të një kombi, dhe vendosja në një vend tjetër për të jetuar e për të punuar. Ndërkohë që, migrimi i shqiptarëve të sotëm nuk e ka këtë tipar kolektiv absolut. Nga ana tjetër, është nënvizuar se diaspora si fjalë "ka hyrë vonë” e “vetëm në gjuhën zyrtare" dhe se "gjuha e përditshme s’e ka pranuar"[19].

Mirëpo, në vallen e kuptimeve gjuhësore kanë rol edhe konotacionet. Në fakt, fjala mërgatë, në gjuhën totalitare, kishte një ngjyresë negative, me të cilën stigmatizoheshin "armiqtë e popullit" që "ishin arratisur" dhe që "luftonin kundër pushtetit popullor". Kjo mund të përbënte një pengesë për përdorimin e sotëm. Për më tepër, aktualisht, në shqipen e sotme, askush nuk (vetë)përcaktohet si mërgimtar, por si emigrant, jo si pjesë e mërgatës, por e emigracionit[20].

Mund të shtonim se edhe vetë fjala emigrant nuk është neutrale. Megjithëse lipsen hulumtime gjuhësore shkencore, mund të pohojmë në bazë të vëzhgimeve personale se ndonjëherë fjala emigrant përdoret me nota përçmuese, gjithsesi jo pozitive, sidomos nga ndonjë person që e fut veten në ajkën shqiptare dhe i shikon emigrantët nga lart poshtë, kryesisht për punët e rënda e të rëndomta që ata kryejnë.

Ndikimin e konotacioneve e konfirmon edhe rasti i Kroacisë. Duke filluar nga viti 1990, në Kroaci, në fjalimet zyrtare, termi “diaspora - dijaspora” u përdor për të bashkuar dy koncepte që më parë ishin të veçuara: punëtorët që ishin përkohësisht jashtë shtetit dhe emigrantët (të atyre që kishin ikur nga Jugosllavia për arsye politike). Ky term i fundit, kishte pasur konotacione negative[21].

Vështirë të thuhet nëse arsyet e përzgjedhjes së termit samit janë të njëjta me atë të diasporës. Por nuk mund të mohohet se edhe fjala diasporë e ka një lustër zyrtare dhe tingëllon bukur, pra i shërben më së miri komunikimit politik nga ana e organizatorëve. Pavarësisht se motivet e përzgjedhjes terminologjike nuk mund të paragjykohen, na duhet të pranojmë se termi diasporë është ende i pakristalizuar mirë, më shumë në sferën shqiptare se sa në vende të tjera.

Pavarësisht nga përkufizimet sociologjike dhe zyrtare, diaspora si term rrezikon të perceptohet në shqip si një entitet tashmë i përcaktuar nga pikëpamja kohore e hapësinore, si tërësi e emigrantëve që jetojnë jashtë territorit shqiptar. Mirëpo, ky lloj perceptimi do ta neutralizonte përmasën kaleidoskopike të shqiptarëve me banim jashtë shtetit, pra do ta sillte diasporën vetëm në njëjës e në mënyrë të njëtrajtshme, tejet përgjithësuese e thjeshtëzuese, duke ia reduktuar automatikisht edhe potencialitetin.

Nga ana tjetër, diaspora rrezikon të perceptohet si një koncept i ngurtë dhe statik në shqip, duke eliminuar përmasën elastike dhe dinamike të saj. Në fakt, shumëkush harron se diaspora është si një organizëm i gjallë, që ushqehet si nga pikëpamja sasiore (emigrimi nga Shqipëria vijon edhe sot e kësaj dite), ashtu edhe nga pikëpamja identitare[22].

Kjo nuk do të thotë se limiti është i fjalës diasporë në vetvete, natyrisht duke iu referuar versionit modern të saj. Problemi qëndron në mosmbushjen e saktë të kësaj fjale nga ana kuptimore, ose të përkufizimit të saktë publik, pra të përditësimit konceptual në shqip, para se të ngjitej në shkallët e larta mediatike dhe zyrtare të samitit. Aq më tepër që punimet e samitit nuk iu kushtuan shprehimisht sqarimit të tij, por e morën si të mirëqenë që në titull, që si rrjedhim mori pamjen e një brand-i.

Samiti dhe diaspora, si fjalë, edhe pse të japin përshtypjen imediate të qartësisë, në realitet mjafton një pyetje më shumë dhe ato shndërrohen aq të largëta e të vagëlluara semantikisht, saqë humbasin drejt reve dhe mjegullës kuptimore, çka ndikon indirekt edhe në përcaktimin e duhur të objektivave të nismës. Një konceptim ndryshe i titullit të "Samitit të Diasporës", qoftë me punë e veprimtari parapërgatitore, i diktuar ekskluzivisht nga kërkesat e njohjes dhe të krijimit të lidhjeve, do të kishte shmangur shumë probleme, keqkuptime e pasaktësi.


[1] Për më tepër shih https://en.oxforddictionaries.com/definition/summit ose https://www.collinsdictionary.com/dictionary/english/summit
[2] Shih http://www.treccani.it/vocabolario/summit/
[3] Pavli Qesku, Fjalor anglisht – shqip, Edfa, Tiranë 2000 dhe Ramazan Hysa, Fjalor anglisht – shqip, Edfa, Tiranë, 2000.
[4] Personalisht do të kisha dashur të ndiqja punimet e disa paneleve, sepse kishte tema që më interesonin.
[5] Ky dokument mund të lexohet në faqen Deklarata e Samitit. Deklarata është më shumë një angazhim në vija të përgjithshme e qeverisë, pas punimeve të Samitit, dhe jo një deklaratë e vetë samitit, sepse rasti i dytë nënkupton miratimin e diasporës, çka nuk më rezulton të jetë bërë.
[6] Shih Enciklopedinë Treccani http://www.treccani.it/enciclopedia/diaspora/
[7] Shih Cohen Robin, The diaspora of a diaspora : the case of the Caribbean, “Social Science Information”, Vol.31 (No.1), 1992, f. 159-169.
[8] Matilde Callari Galli (përg.), Nomadismi contemporanei, Guaraldi, Rimini 2004, f. 29.
[9] Laura Zanfrini, Sociologia delle migrazioni, Laterza, Bari 2007, f. 78-79.
[10] Po aty.
[11] Në karakteristikat e përgjithshme të diasporës, midis të tjerash, përfshihen: ikja nga atdheu e shpërndarja në vende të tjera, pas ngjarjeve traumatike; përhapja territoriale me qëllim pushtimi, pune ose tregtie; kujtesa kolektive dhe miti për atdheun; idealizimi i tij dhe i bashkësisë; lëvizjet kolektive për kthim në atdhe; vetëdija e fortë etnike; marrëdhënie problematike me shoqëritë pritëse; marrëdhënie empatike e solidare me anëtarët e grupit etnik që jetojnë në vende të tjera; mundësia për të zhvilluar një jetë më të larmishme brenda vendeve tolerante, etj. Shih Robin Cohen, Global diasporas. An introduction, second edition, 2008 Routledge, London, f. 17,  i cili ka dhënë edhe disa tipologji të diasporave duke i ndarë, me shembuj përkatës, në victim diaspora, labour diaspora, imperial diaspora, trade diaspora, deterritorialised diaspora (f. 18).
[12] Rogers Brubaker, The ‘diaspora’ diaspora, Ethnic and Racial Studies Vol. 28 No. 1 Janar 2005 f. 1-19.
[13] Stéphane Dufoix, Diasporas: historical and conceptual analysis, The Encyclopedia of Global Human Migration, botuar nga Immanuel Ness, Blackwell Publishing Ltd., 2013.
[14] Ja çfarë shkruan IOM: "There is no single accepted definition of the term “diaspora”, neither is there a legal recognition of the term which consequently has given rise to many different meanings and interpretations". Shih http://www.iom.int/jahia/webdav/site/myjahiasite/shared/shared/mainsite/policy_and_research/policy_documents/iom_research.pdf
[15] Bëhet fjalë për "vendimet e Këshillit të Ministrave (VKM) nr. 216 dhe 608 në vitin 1996, Instituti Shqiptar i Diasporës i ngritur pranë Kryeministrit u riemërua Instituti Kombëtar i Diasporës, me varësi të centralizuar nga Ministria e Punëve të Jashtme". Shih Projektdokumenti i Diasporës
[16] Organizata Ndërkombëtar për Migracionin, Shqipëria: Profili i Zgjeruar i Migracionit 2012 – 2014, f. 16, cituar tek Projekt-dokumenti i diasporës
[17] Po aty
Projektdokumenti i Diasporës
[18] Shkrimi është botuar fillimisht tek “Bota Shqiptare”, Romë, maj 2004 e më pas është ribotuar në librin Rando Devole, Ura mbi det, Ora, Tiranë 2008, f. 157.

[19] Mehmet Elezi, Diaspora apo Mërgata?, 05. 12. 2016
[20] Gjatë ditëve të Samitit të Diasporës, dëgjova nga disa pjesëmarrës disa neologjizma humoristike, që luanin me termat e titullit, si p.sh. samitsadiasporista, etj., çka mund të merret edhe si shenjë e vogël e problemit të përkufizimit, edhe pse në kuadrin e shakasë.
[21] Povrzanović Frykman, M., Homeland lost and gained: Croatian diaspora and refugees in Sweden, në N.Al-Ali & K. Kosher, përg, New Approaches to Migration? Transnational communities and the transformation of home, London e New York: Routledge 2002, cituar tek Matilde Callari Galli (përg.), Nomadismi contemporanei, Guaraldi, Rimini 2004, f. 30.
[22] Në këtë kuadër do të kishte qenë i dobishëm, qoftë në një fazë paraprake, përdorimi i fjalës migracion/e, që tregon më mirë lëvizjen moderne të popullsisë. Mirëpo, ky term mund të shkaktonte polemika politike lidhur me arsyet e vazhdimit të emigrimit aktual të shqiptarëve.
 
 

Nga Rando Devole

Të gjitha veprimtaritë që u zhvilluan në Tiranë, në kuadrin e Samitit të Diasporës (18-20 nëntor 2016), u përshkuan nga një fill i pamohueshëm: pjesëmarrja. Kjo u vu re jo vetëm nga numri i emigrantëve shqiptarë të ardhur nga e gjithë bota[1], por edhe nga vëmendja me të cilën ata ndoqën veprimtaritë e programuara.

Pritja në Pallatin e Brigadave, në prani të presidentit të Kosovës Hashim Thaçi, panelet e organizuara rreth temave të ndryshme, takimi me Kryeministrin Rama në Pallatin e Kongreseve, koncerti në TOB, mbrëmja përmbyllëse gala (gjatë së cilës u dha çmimi Shqiponja e Artë dhe u mbajtën disa fjalime nga përfaqësues të institucioneve): të gjitha u karakterizuan nga pjesëmarrja e shqiptarëve të diasporës[2].

Samiti mund të vëzhgohet nga shumë pikëpamje, nga të cilat duhet veçuar pikërisht pjesëmarrja. Kjo mund të analizohet si nga mënyra se si u nyjëtua gjatë veprimtarive të Samitit, ashtu edhe nga motivet që i shtynë emigrantët shqiptarë të marrin rrugën për të marrë pjesë në aktivitetin në Tiranë.

Ndërsa angazhimi i qeverisë shqiptare ishte i parashikueshëm, meqë nisma ishte promovuar nga vetë Kryeministri, pjesëmarrja mbeti deri në moment të fundit e panjohura e Samitit, çka u pohua edhe nga vetë organizatorët, të cilët nuk e prisnin praninë e konsiderueshme të emigrantëve shqiptarë.

Mirëpo, pjesëmarrja nuk ka vetëm anën sasiore. Duart lart, që kërkonin me ngulm mikrofonin për të marrë fjalën, ishin më mbresëlënëse dhe më domethënëse se sa duartrokitjet e fjalimeve të ndryshme.

Dëshira për të marrë pjesë aktive në diskutimet e ndryshme mbetet ende për t’u hulumtuar, sepse aty gjenden themelet e urave me diasporën. Tek e fundit, pa dëshirën për të marrë pjesë nuk mund të ndërtohet asnjë bashkëveprim me diasporën, as mund të ndërtohen ura lidhëse, sa për ta thënë me një metaforë që u përmend deri në konsumim gjatë ditëve të Samitit. Në fakt, pjesëmarrja sociale dhe politike nga ana e qytetarëve të saj, kudo qofshin, përbën çështje jetike për vende si Shqipëria[3].

Për vëzhguesit e kalitur nuk ishte e vështirë të dallohej se, pas kërkesës së ethshme për të kapur mikrofonin, qëndronte dëshira për të marrë pjesë në diskutimin publik për diasporën dhe çështje të tjera. Megjithëse organizimi kishte parashikuar kryesisht pyetje, përfaqësuesit e anëtarët e diasporës donin të shkonin përtej: të rrëfenin kush ishin, të tregonin aktivitetin e tyre, ose të shpjegonin pikëpamjet e veta për temat e debatuara.

Që dëshira për të marrë pjesë ishte si një lumë vërshues u pa edhe në diskutimet e tetë paneleve ku u prekën tema të rëndësishme si: zhvillimi ekonomik në atdhe dhe roli i diasporës, turizmi shqiptar, kultura, gjuha, identiteti, rrjeti i aftësive, organizimi i diasporës, bashkëveprimi midis përfaqësive diplomatike dhe diasporës, etj. Gjatë zhvillimit të këtyre paneleve u vu re një dëshirë e madhe për të marrë pjesë në diskutim. Ky konstatim duhet parë pozitivisht, pavarësisht nga problemet organizative, si mungesa e kohës, ndërtimi i paneleve, ankesat, ose zhgënjimi për mosmarrjen e fjalës; probleme që mund të rregullohen gjatë nismave eventuale të ardhshme.

Edhe ata emigrantë që nuk patën mundësi të merrnin pjesë në Samitin e Diasporës, ose që vendosën për arsye të ndryshme të mos vinin, nuk mund të futen në kategorinë e indiferencës, për sa kohë mospjesëmarrja ishte një zgjedhje e kushtëzuar nga probleme objektive, ose subjektive, krejtësisht të ligjshme e të kuptueshme. Në kushte të tjera, pjesëmarrja do të kishte qenë edhe më e madhe[4].

Nga ana tjetër, pjesëmarrja ose mospjesëmarrja në eventin e Samitit nuk paragjykon pjesëmarrjen e vërtetë të anëtarëve të diasporës, që janë aktivë në zhvillimet e Shqipërisë dhe shqiptarisë në kuptimin më të gjerë të fjalëve. Vetë pjesëmarrja në Samit nuk është se jep ndonjë patentë të veçantë, përderisa ka plot emigrantë, me siguri shumica, që kanë marrë pjesë e vazhdojnë të marrin pjesë aktivisht në rrjedhat e shqiptarisë, pavarësisht nga prania në ato ditë të nëntorit. Pra, është e nevojshme të ndahet koncepti i pjesëmarrjes në Samit nga ai i pjesëmarrjes së gjerë në zhvillimet e përgjithshme. Në fakt, koncepti i parë është tregues i të dytit; çka nuk mund të thuhet automatikisht për të kundërtën.

Nga pikëpamja e pjesëmarrjes në Samit mund të vihet re vullneti i përbashkët, i qeverisë dhe i diasporës, meqë e para e promovoi për herë të parë – çka nuk mund të mohohet në asnjë mënyrë – ndërsa e dyta iu përgjigj pozitivisht e me interes ftesës. Duhet të shtojmë se ky pohim i fundit çalon së paku për dy arsye: a) përdorimi i diskutueshëm i termit përgjithësues “Diasporë”, meqë kjo duhet kuptuar detyrimisht në shumës dhe në larminë e vet të gjithanshme; b) shpërpjesëtimi i përfaqësimit, në kuptimin që emigrantët e pranishëm nuk kishin mandat përfaqësues, kurse qeveria e ka me përkufizim nga parlamenti shqiptar[5].

Në një plan më të gjerë, ndërsa vullneti për pjesëmarrje nga ana e emigrantëve nuk mund të vihet në diskutim, përderisa e kanë vërtetuar në shumë mënyra, ajo e qeverisë në veçanti dhe e politikës shqiptare në përgjithësi, mbetet ende për t’u vërtetuar, për sa kohë mbetet ende në rrafshin e vullnetit të mirë dhe të deklaratave. Po ta konceptonim samitin si pjesë e takimit konstant e të strukturuar midis Shqipërisë dhe diasporës, do të thoshim se ai sapo ka filluar, dhe se jemi në hyrjen ceremoniale, në batutat e para, në shprehjen e vullnetit, kryesisht për efekte informative dhe mediatike. Në këtë kuptim, pra nga ana thelbësore, do të ishte e kotë ta gjykonim nismën, e cila shënoi hapjen e një procesi, rezultatet e të cilit do të shihen këtej e tutje.

Kushtet që përcaktojnë pjesëmarrjen janë të shumta, nga eliminimi i distancës midis grupeve dhe njerëzve, deri tek konceptimi i marrëdhënieve të barabarta dhe tek ideja e bashkëndarjes së përvojave. Natyrisht, nuk mjafton një hapje procesi, pavarësisht nga fjalët e mëdha dhe premtimet entuziaste, që të realizohen kushtet e pjesëmarrjes reale. Aq më tepër që pjesëmarrja e kërkuar nga ana e diasporës nuk ishte e llojit protokollar, por ndikuese, çka do të thotë se emigrantët duan të marrin pjesë aktivisht, për të bashkëvepruar e për të bashkëvendosur në raport me qëllimet dhe objektivat e bashkësisë.

Në qoftë se nga një anë u regjistrua një dëshirë e jashtëzakonshme e diasporës për të marrë pjesë, nga ana tjetër, përballë politikës dhe qytetarëve shqiptarë, qëndron problemi i përfshirjes së tyre sa më të efektshme[6]. Nuk është e qartë për shembull, përveç deklaratave parimore, se si do ta realizojë konkretisht qeveria shqiptare përfshirjen e emigrantëve, çka nuk mund të reduktohet vetëm në çështjen e votës, ngaqë pjesëmarrja politike është vetëm një aspekt i pjesëmarrjes sociale. Në këtë pikë mbetet për t’u shqyrtuar dhe analizuar pjesëmarrja e ulët – të paktën kjo ishte përshtypja e parë – e qytetarëve dhe protagonistëve të ligjërimit publik me banim në Shqipëri gjatë ditëve të samitit.

Këto shënime për samitin, në perspektivën e pjesëmarrjes, do të ishin të mangëta sikur dëshira e madhe diasporës për pjesëmarrje të harrohej e të mos konsiderohej si një kapital i jashtëzakonshëm për Shqipërinë dhe shqiptarinë. Mirëpo, ky kapital nuk mund të ndahet nga pritshmëria që krijoi Samiti në radhët e diasporës. Në vijim të takimeve të shumta, që politikanët kanë zhvilluar me diasporën prej vitesh, kryesisht gjatë fushatave elektorale ose me karakter ceremonial – të mbushura me retorikë e premtime gjithfarësh, shpeshherë për konsum mediatik –, Samiti rrezikon të rreshtohet tek nismat e inflacionuara, madhështia organizative e të cilit vetëm sa e rëndon situatën.

Në këtë kontekst, Samiti mund të konceptohet si thirrje e fundit për politikën shqiptare për të realizuar ato lidhje, që ajo vetë i deklaron si të domosdoshme[7]. Në rast se ky samit nuk do të pasohet nga propozime e veprime konkrete, besimi i lëkundur midis diasporës dhe politikës shqiptare do të shndërrohet në zhgënjim total, çka do të ishte dëm i jashtëzakonshëm për vendin dhe shqiptarinë. E nuk mjafton njoftimi i mbajtjes së samitit të ardhshëm, në rast se ai do të konceptohej sërish si prelud i një vepre imagjinare dhe jo si hap konkret në ndërtimin e urave lidhëse.

Ky shkrim është botuar fillimisht në revistën kulturore online Peizazhe të Fjalës: Samiti sapo filloi

[1] Organizatorët e Samitit pohuan se morën pjesë rreth 1000 vetë, të ardhur nga 41 vende të botës.
[2] Programin e Samitit të Diasporës mund ta gjeni në faqen zyrtare të nismës.
[3] Shiko për këtë temë shkrimin Pjesëmarrja e diasporës ose lapsusi i samitit, “Peizazhe të fjalës”, 2 shtator 2016.
[4] Nuk duhet të harrojmë se pjesa më e madhe e të pranishmëve erdhi në Samit me shpenzimet e veta.
[5] Kjo nuk do të thotë se një pjesë e anëtarëve të diasporës, drejtues shoqatash e organizatash, nuk ishin përfaqësues të anëtarëve të vet. Por marrja e mandatit nënkupton procese të tjera, përveçse një objektiv të qartë politik për t’u arritur gjatë takimit të nivelit të lartë. Që këtej edhe përkufizimi disi i pavend i termit Samit.
[6] Këtu do të ishte e dobishme që të merreshin parasysh edhe arsyet e atyre që e refuzuan ftesën, që nuk pranuan të vinin, ose të atyre që erdhën me shumë rezerva.
[7] Konceptin e thirrjes së fundit e shpreha edhe gjatë moderimit të Panelit të 8-të të samitit, koncept që është dhënë diku tjetër edhe si një shans i fundit që i jepet qeverisë shqiptare (shiko Keti Biçoku “Shanset e Samitit të Diasporës”).

 

Mazhoranca vë sërish në kalendar ddl 2092. Por tani për tani pritet të mbarojë punë Komisioni për Çështjet Kushtetuese, por vendimi i ardhshëm mund t’ia shkurtojë kohën

Romë, 18 janar 2017 – Diçka duket se po vihet në lëvizje brenda mazhorancës, për të mbyllur më në fund reformën e shtetësisë për brezat e dytë. Pas impenjimit të marrë përsipër të hënën në mbrëmje, të martën arriti një sinjal i rëndësishëm nga Senati, ku pasdite, konferenca e kryetarëve të grupeve përcaktuan kalendarin e punimeve plenare deri më 2 shkurt 2017.

“Kërkova që të shqyrtohen me urgjencë në seancë plenare masat në vijim: ngritja e komisionit kundër vrasjes së grave, norma për mbrojtjen e të miturve migrantë të pashoqëruar, ajo kundër bullizmit në internet dhe dhe reforma për ius soli” lajmëroi dje në përfundim të koknferencës kryetari i senatorëve të PD-së, Luigi Zanda. “Është fjala për masa me karakter shoqëror në linë me bashkimet civile, shpresojmë që Senati të mund të japë përgjigje së shpejti për këto emergjena”. Reforma e shtetësisë ëu kthye, të paktën politikisht, në rend të ditës. “Javën e ardhshme – konfirmoi në Sallë presidenti Pietro Grasso – do të diskutohen relacioni i Komisionit antimafie mbi depërtimet mafioze e kriminale në lojërat e ligjshme e të paligjshe dhe, po të jenë mbyllur në Komisione, projektligjet mbi mbrojtjen e të miturve të huaj të pashoqëruar, mbi luftën ndaj kiber-bullizmit dhe mbi shtetësinë”.

Por duhet bërë kujdes me formulën “po të jenë mbyllur në Komisione”. Nënkupton që reforma e shtetësisë do të mbërrijë në sallëvetëm po të ketë përfunduar rrugëtimin e saj në Komision ku dergjet prej mëse një viti. Që kjo të ndodhë brenda javës së ardhshme është e pamundur, pasi Komisioni këto ditë po merret me tjetër gjë e sidoqoftë para se të miratojë reformën duhet të shqyrtojë mbi shatë mijë amendamentet e paraqitura nga opozita, veçanërisht Lega.

Por hapi i djeshëm stimulon Komisionin të vihet në lëvizje (e kishin provuar pa ndonjë rezultat edhe verën e shkuar), por hap gjithashtu edhe skenare të reja. Nëse punimet në Komision nuk rinisin apo paralizohen nga opozita, mazhoranca mund të veprojë ndryshe, duke vendosur të çojë reformën drejtpërdrejt në seancë plenare, ku ka mjete të ndryshme për të kapërcyer obstruksionizmin e për të çuar reformën drejt miratimit.

Për zgjidhjen e fundit është në favor edhe Sinistra Italiana, që megjithëse në opozitë është e gatshme të mbështesë reformën në Pallatin Madama, siç bëri edhe në Montecitorio. “Jemi shumë të kënaqur që janë futur në kalendarin e punimeve të javës së ardhshme masa që kanë të bëjnë me mbrojtjen e të miturve, dhe, menjëherë pas kiber-billizmit, edhe atë që ka të bëjë me ius soli dhe shtetësinë” tha në salla kryetarja e grupit Loredana De Petris.

“Por dua të nënvizoj – shtoi – faktin që masa të tilla shfaqen në formën “po të jenë përmbyllur në Komision”; ndaj më lejoni të them që ne urojmë që Komisioni të nxitojë, por është sheshit që nëse kjo nuk do të ndodhë, në konferencën e ardhshme të kryetarëve të grupeve ne mund të kërkojmë edhe mundësinë që masa që po shqyrtohet në komision të kalojë në seancë plenare edhe pa u përmbyllur”.

EP

Lexo edhe: Shtetësia italiane. Partia Demokratike i kthehet reformës: “Ta miratojmë tani”

 

Angazhimi i kryetarit të grupit të senatorëve PD, Luigi Zanda. Presidenti Orfini: “Koherencë”. Turco: “Italianët janë shembull i bashkëjetesës, kështu luftohet frika”

Romë, 17 janar 2017 – Baza, kreu, parlamentarët. Ndërsa legjislaturës i afrohet fundi, në PD janë të gjithë dakord që duhet nxjerrë nga sirtarë reforma e shtetësisë për brezat e dytë e për të bërë të pamundurën që ajo të miratohet menjëherë, para se të shkohet në zgjedhje të reja.

Do të jetë njohja e duhur e të drejtave të italianëve de facto, një mjet bashkëjetese e një akt koherence. Ajo PD që mblodhi firmat për fushatën “Italia jam edhe Unë” e nisi këtë legjislaturë duke vënë mes pikave të para të programit të vet pikërisht reformën e shtetësisë, nuk mund të vazhdojë ta harrojë.

Një tjetër “angazhim solemn”, për ta thënë me fjalët e Orfinit, që nuk dihet sa i realizueshëm mund të jetë tashmë, u mor përsipër mbrëmë në një seksion të PD-së në Pigneto, lagje shumëkulturore e Romës, gjatë një takimi të organizuar nga Forumi i Imigracionit, dedikuar “Romës dhe të drejtave të qytetarisë”.

Të regjistruarit në Parti, të tronditur nga lajmet rreth dëbimeve dhe hapjes së CIE-ve të reja të Panit Minniti, pyetën ku kanë përfunduar, për PD-në, politikat e integrimit dhe të bashkëjetesës. Mbi të gjitha, ku ka përfunduar reforma e shtetësisë. Në podium, bashkë me koordinatorin e Forumit, Marco Pacciotti, edhe kryetari i partisë, Matteo Orfini, kryetari i grupit të senatorëve Luigi Zanda e Livia Turco presidente e Fondacionit Nilde Iotti.

“Shifrat e PD-së në Senat – tha Zanda – janë ato që janë. E patëm të vështirë miratimin e “ndarjes bashkëshortore të shpejtë” , shumë të vështirë miratimin e “bashkimeve civile”. E megjithatë unë jam i bindur që kjo legjislaturë do të mbahet mend si pikërisht për ato që ka bërë në aspektin e të drejtave. Shoqëritë copëtohen për të drejtat që nuk njihen, bashkohenkur njihen të drejtat e të gjithëve, e në veçanti të minorancave”.

“Edhe vetë personalisht, gjatë fushatës referendare – ka pranuar kryetari i grupit  të senatorëve – u përpoqa të ngadalësoja rrugëtimin e reformës mbi shtetësinë, nga frika. Isha i shqetësuar që mund të mos kishim shumicën e votave për ta kaluar. Por tani garantoj që senatorët e PD-së do të bëjnë të pamundurën që ius soli të bëhet ligj brenda kësaj legjislature, pavarësisht nga çasti kur do të shkohet të votohet”.

Një thirrje për koherencë mbërriti edhe nga kryetari i PD-së Matteo Orfini. “Po shkojmë drejt mbylljes së një legjislature që u hap me programin e Bersanit për të bërë reformën e shtetësisë. mes pak ligjeve që Parlamenti do të arrijë akoma të miratojë duhet të jetë patjetër reforma e shtetësisë. Është një angazhim që PD ka marrë përsipër e që sot parlamentarët tanë kanë rimarrë përsipër në mënyrë solemne. Duhet mbajtur.”

Argumente të caktuara, sipas Orfinit, nuk mund të vihen mënjanë për shkak të fushatës zgjedhore. “E kemi detyrë t’i trajtojmë, si klasë politike, edhe pse po të jenë jopopullore. Është detyrë e jona të bëjmë beteja që nuk shkojnë kundër rrymës, që arrijnë të ndryshojnë opinionin publik, nuk duhet të na e përcaktojnë drejtimin sondazhet”.

“Reforma e shtetësisë është betejë e jona” theksoi Livia Turco, që mbi këto çështje ka kaluar një pjesë të mirë të jetës së saj politike. “Në një moment të vështirë si ky i tanishmi duhet të jemi koherentë”. Si të mbajmë të bashkuar një Itali që ka ndryshuar kaq shumë, por akoma nuk e ka përpunuar këtë ndryshim në një projekt kulturor?

“Të reflektojmë se si të krijojmë bashkëjetesën. Për të heshtur frikën nevojiten politika sociale, por edhe shembuj të mirë” tha ish ministrja. Brezat e dytë, “dëshmojnë që imigrantët e bijtë e tyre nuk janë ata që duan të të vjedhin punën, por de facto janë italianë, e provë e suksesit është bashkëjetesa. Këta të rinj dëshmojnë një Itali që tashmë ekziston”.

Për koordinatorin e Forumit të Imigracionit Marco Pacciotti, lista e gjërave që duhen bërë është e gjatë: nga teksti i ri unik për imigracionin të norma të reja për respektimin e identitetit fetar. Ashtu si një tjetër premtim i pambajtur i PD-së në qeveri, e drejta e votës për imigrantët në zgjedhjet vendore. “Është një boshllëk i madh demokratik. Vetëm në Romë jetojnë 400 mijë bashkëqytetarë tanët që nuk mund të zgjedhin kush t’i administrojë”.

Nuk është e mendueshme të arrihen këto qëllime në këtë pak pjesë të mbetur të legjislaturës, por sipas Pacciottit, mund të realizohet të paktën ligji për të miturit dhe reforma e shtetësisë. “Përndryshe, mbi temën e ius soli-t, rrezikojmë që shoqëria të jetë shumë më përpara se politika” pohoi Pacciotti. Në lojë është gjithnjë “një ide qytetarie që konsideron italianë të rinj e të vjetër të bashkuar nga aspirata, probleme e mundësi”.

Elvio Pasca

 

Së shpejti një dekret i ri fluksesh. Coldiretti: “Kemi nevojë për krah pune por duhet të luftohhen kërkesat e rreme, edhe me ndihmën e shoqatave të kategorisë”

Romë, 17 janar 2017 – Do të jenë 17 mijë punonjësit e huaj sezonalë që gjatë këtij viti do të mund të sillen nga jashtë për të punuar disa muaj në Itali, në sektorin e bujqësisë dhe atë të turizmit-hotelerisë.

Hyrjet e reja do të autorizohen nga një dekret fluksesh që do të përmbajë edhe kuota hyrjesh josezonale (pak e sipas disa kritereve strikte si për shembull që punonjësi të ketë marrë pjesë në kurse të veçanta formimi në atdhe) si edhe kuota për konvertime lejeqëndrimesh. Teksti, që mund të shpallet javët e ardhshme, do të përcaktojë edhe datat nga të cilat mund të nisen kërkesat online, të ashtuquajturat click day.

Nuk duhet të ketë ndonjë risi rreth vendeve të origjinës e do të konfirmohen ato të parashikuara vitet e shkuara, mes të cilave Shqipëria, Kosova, Mali i Zi, Maqedonia por edhe Bosnje-Hercegovina, Bregu i Fildishtë, Algjeria, Egjipti, Etiopia, Filipine, Gambia, Gana, India, Japonia, Korea e Jugut, Maroku, Mauricius, Moldavia, Nigeri, Nigeria, Pakistani, Senegali, Serbia, Sri Lanka,  Sudani, Ukraina dhe Tunizia.

Ndërkaq, kanë ndryshuar disa rregulla mbi hyrjen e qëndrimin e punonjësve sezonalë. Mes të tjerash, janë specifikuar me ligj sektorët e punësimit sezonal, janë thjeshtëzuar hyrjet shumëvjeçare të punonjësve që kanë qenë në Itali vitet e mëparshme e janë përcaktuar norma më shtrënguese mbi strehimin dhe kundër ndërmarrjeve që sjellin punonjës të huaj në Itali por nuk i punësojnë. Ja një kuadër më i detajuar i risive normative dhe shpjegimet e ministrisë së Brendshme dhe asaj të Punës.

“Flukset për punonjësit sezonalë nuk mund të përdoren nga kush ndodhet tashmë në Itali pa pasur leje qëndrimi apo për të punësuar punonjës në sektorë të ndryshëm nga bujqësia e turizmi. Objektivi është të ndalohen “kërkesat e rreme” që sidoqoftë nuk kanë asnjë shpresë të pranohen, por që mbingarkojnë sistemin në dëm të punonjësve sezonalë e të ndërmarrjeve që kanë efektivisht nevojë urgjente për ta” thotë për Stranieriinitalia.it Romano Magrini, përgjegjës për politikat e punës në Coldiretti.

Me gjithë të papunët që ka tashmë Italia, italianë e të huaj, ç’nevojë ka për hyrje të reja? “Puna e rastësishme në fusha po thith një pjesë të të papunëve, por ka mijëra punonjës të huaj që prej vitesh vijnë për disa muaj në Itali e kanë një marrëdhënie pune të ngushtë e të strukturuar tashmë me ndërmarrjet. Janë të formuar, jo vetëm profesionalisht por edhe në aspektin e sigurisë, ndaj janë të pazëvendësueshëm. Kuotat e reja janë sidoqoftë të  domosdoshme” shpjegon Magrini.

Mes vendeve nga mund të vijnë punonjës sezonalë, disa kanë vërtet shumë larg. Lind pyetja nëse vërtet mund të ketë leverdi dikush të paguajë gjithë atë udhëtim për të ardhur në Itali për vetëm pak muaj punë? “Me sa duket, ia leverdis, e ndoshta edhe falë fluturimeve me kosto të ulët. Një shpenzim që amortizohet me rrogën, madje paratë e fituara në Itali shërbejnë edhe për t’u investuar në aktivitete që ndiqen në vendlindje gjatë pjesës tjetër të vitit” thotë i sigurt eksperti i Coldiretti-t.

Por është për t’u pritur gjithashtu që shumë nga ato 17 mijë kuota, për shkak edhe të informacionit të paktë dhe orekseve të paligjshme të ndonjë ndërmjetësuesi, të keqpërdoren. “Do të ketë me siguri shumë kërkesa të paraqitura pa përmbushur kriteret, të destinuara sidoqoftë të mospranohen. Është një fenomen që mund të luftohet seriozisht vetëm duke kaluar të gjitha kërkesat nga organizatat e kategorisë, që mund t’i filtrojnë e të nisin vetëm ato pas të cilave ka një ofertë të vërtetë pune sezonale. e propozojmë prej vitesh këtë gjë” përfundon Magrini.

Elvio Pasca

 

 

 

Dua të paraqes kërkesën për lejen e qëndrimit BE për qëndruesit afatgjatë e më thanë se me duhen certifikata të kartotekës gjyqësore e të çështjeve penale të hapura. Pse duhen? Ku t'i marr?

Romë, 10 janar 2017 – Lejeqëndrimi BE për qëndruesit afatgjatë, e ashtuquajtura karta e qëndrimit, nuk mund t’u lëshohet personave që konsiderohen të rrezikshëm për rendin publik dhe sigurinë e Shtetit.

Ky vlerësim, që sidoqoftë duhet të mbajë parasysh “kohëzgjatjen e qëndrimit në territorin italian dhe integrimin social, familjar e në punë të të huajit”, bëhet mbi të gjitha në bazë të asaj çka rezulton nga certifikata e kartotekës gjyqësore dhe nga certifikata e çështjeve penale të hapura.

Certifikata e kartotekës gjyqësore përmban të gjitha dënimet e mundshme penale të formës së prerë, certifikata e çështjeve të hapura përmban të gjitha proceset gjyqësore të mundshme akoma të hapura. Që të dyja këto certifikata, që vlejnë ër gjashtë muaj, kërkohen në Prokurori nga i interesuari apo një person tjetër i pajisur me prokurë.

Për secilin prej këtyre dokumenteve duhet paguar 3,84 € të drejta sekretarie, 16 € pullë-taksë dhe, nëse kërkohet dokumenti brenda ditës paguhen edhe 3,83 € për shërbimin me urgjencë. Marrja e këtyre dokumenteve është e domosdoshme për të huajt që kërkojnë kartën e qëndrimit, pasi ata nuk kanë të drejtë të lëshojnë vetëdeklarime.

Stranieriinitalia.it/ Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

 

Sapo i kam dhënë me qira një apartament një qytetari të huaj. Kontratën e kam regjistruar në mënyrë të rregullt në Agjencinë e Tatim-taksave. Duhet të lajmëroj në  Kesturë për lëshimin e banesës (cessione di fabbricato)?

Përgjigjja e kësaj pyetjeje varet nga shtetësia e të huajit të cilit i lëshohet shtëpia me qira. Sipas dekretit  79/2012, i konvertuar në ligjin nr. 131/2012, regjistrimi i detyrueshëm i kontratës së qirasë (por edhe e shitblerjes së banesës) pranë Agjencisë së Tatim-taksave (Agenzia delle Entrate), përmbush edhe detyrimin e lajmërimit të lëshimit të banesës (cessione di fabbricato). Por kjo vlen vetëm në rast se qiramarrësi apo blerësi është qytetar italian apo i një vendi anëtar të BE-së. Nëse qiramarrësi apo blerësi është jokomunitar, detyrimi i komunikimit të lëshimit të banesës pranë Kuesturës mbetet në fuqi sepse parashikohet nga Teksti Unik mbi imigracionin.

Në fakt, sipas nenit 7 të dekretit legjislativ 286/1998: “Kushdo që i jep strehim, i lejon përdorimin e pronave të veta të patundshme në territorin italian apo merr në shtëpi të vet një të huaj apo një të paatdhe, edhe nëse ky është familjar, është i detyruar të lajmërojë me shkrim, brenda 48 orëve, autoritetet lokale të sigurisë publike”.

Lajmërimi i lëshimit të banesës bëhet në Kuesturë apo në Komisariat. Në formularin me të cilin jepet lajmërimi shënohen të dhënat e pronarit dhe të qiramarrësit. Kur shkohet në Kuesturë apo në Komisariat duhen pasur me vete edhe “kontrata e regjistruar në Agjencinë e Tatim-taksave dhe dokumentet e të dyve” siç shkruhet në dsjtine Policisë së Shtetit. Për kë nuk bën këtë deklarim parashikohet sanksion që shkon nga 160 deri në 1.100 €.

Për më tepër, deklarata e “lëshimit të banesës” e bërë në favor të shtetasit jokomunitar i lejon këtij të fundit të ketë një dokument që dëshmon se ka strehim, gjë që i kërkohet në rastin e lëshimit apo të përtëritjes së lejes së qëndrimit.

Shkarko formularin për lajmërimin e lëshimit të banesës

Stranieriinitalia.it/Shqiptariiitalise.com

In italiano: Chi affitta casa a un immigrato deve dirlo alla Polizia?

 

 

 

Jam studente e huaj me leje qëndrimi për studime. Më kanë ofruar një punë me kohë të pjesshme të mbaj një fëmijë. A mund të më punësojnë? Duhet të konvertoj lejen që kam?

Romë, 17 nëntor 2016 – Lejeqëndrimi për studime lëshohet për të studiuar në Itali. Por ligji lejon që me atë lloj lejeje të mund të zhvillohet punë e varur , por brenda disa kufijve specifikë që kanë të bëjnë me orarin e punës. Në veçanti, mund të punësohet një shtetas i huaj mbajtës i një lejeje qëndrimi për studime me kusht që orari i punës të mos kapërcejë 25 orë në javë që mund të jënë të mbledhshme për 52 javë deri në kufirin maksimal të 1.040 orëve vjetore.

Kjo do të thotë që punonjësi në fjalë mund të punësohet pa qenë e nevojshme të ndërrojë lejen e vet të qëndrimit për studime, madje, edhe po të donte, nuk do të ishte e mundur dhe zyra kompetente e shqyrtimit të kërkesës së konvertimit do ta hidhte poshtë.

Konvertimi në një leje qëndrimi për punë është i pranueshëm vetëm nëse orari i punës së parashikuar në kontratë është më i lartë se kufijtë e sipërpërmendur. Në këto raste, në prani të kushteve të parashikuara nga ligji, do të duhet të ndiqet një procedurë e veçantë.

Punëdhënësi që ka ndërmend të punësojë një shtetas të huaj me leje qëndrimi për studime me një orar që nuk kapërcen 25 orët në javë (edhe të mbledhshme për 52 javë deri në një kufi maksimal prej 1.040 orëve vjetore) duhet sidoqoftë të bëjë komunikimin e punësimit me qëllim lidhjen e marrëdhënies së rregullt të punës.

Duke qenë se në rastin konkret bëhet fjalë për baby sitter, komunikimi do t’i bëhet INPS-it përmes rrugëve të paracaktuara (nisje telematike, asistencë e një patronati apo përmes një Call Center) të paktën një ditë përpara nisjes së marrëdhënies së punës.

Avv. Mascia Salvatore, Stranieriinitalia.it

In italiano: Ho un permesso di soggiorno per studio, posso lavorare? 

Shqiptari i Italisë
(
Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

 

Shqiptarët që jetojnë në Itali, komunitet i integruar dhe me rrënjë tashmë nga kjo anë e Adriatikut, ngrenë apo bashkojnë familjet e tyre këtu, lindin e rrisin fëmijët në shkollat italiane e, normalisht, pas vitesh që jetojnë me qira, mendojnë edhe të blejnë shtëpi.
Që janë të shumtë e thonë raportet vjetore mbi marrjen e kredive për blerjen e shtëpive. Sipas të fundit, të përpiluar nga grupi Tecnocasa, gjatë vitit të shkuar, 13,6% e kredive të lëshuara në Itali u janë dhënë të huajve dhe nga këta të fundit 15,5% janë shqiptarë. Më shumë se shqiptarët kanë marrë kredi rumunët (27,3%), por ata janë komunitet mëse dy herë më i madh se i yni.
Në vijim një udhëzues i shkurtër mbi blerjen e banesës, marrjen e kredisë dhe lehtësimet fiskale të siguruara nga shteti italian për shtëpinë e parë.

NGA ZGJEDHJA E SHTËPISË TE MARRJA E ÇELËSAVE

Për blerjen e shtëpisë, i interesuari mund kontaktojë drejtpërdrejt persona të interesuar që të shesin një pronë të tyren të patundshme ose – dhe kjo është rruga më e rrahur – t’u drejtohet agjencive, të licensuara nga Shteti, kundrejt një pagese që shkon nga 2 deri në 5% të çmimit të shtëpisë.

Pasi vendoset se deri në ç’shumë mund të blihet shtëpia (duke marrë parasysh jo vetëm paratë që ke në dispozicion por edhe ato që mund të marrësh kredi), zgjidhet me kujdes zona, shtëpia, verifikohet me kujdes nëse kush po e shet është pronari i vërtetë duhet bërë:

- Propozimi për blerje, me nënshkrimin e të cilit bllokohet çmimi i banesës për të cilin është rënë dakord. Në këtë çast paguhet një pjesë e e vogël nga çmimi i banesës, shumë që nuk kthehet nëse blerësi ndryshon mendje;

- Kompromisi, një marrëveshje paraprake, nëpërmjet të cilit palët angazhohen për nënshkrimin e aktit të mirëfilltë të shitblerjes duke caktuar datën, vendin e noterin.  Kompromisi nuk është i detyrueshëm, por zakonisht bëhet për t’i dhënë kohë blerësit që me këtë në dorë të marrë kredinë në bankë. Kur kompromisi bëhet, mund të bëhet para një noteri dhe të regjistrohet në zyrën e tatim-taksave, pra të kthehet në një akt publik; 


- Akti publik të shitblerjes (rogito), që është kontrata që përfundimisht transferon pronësinë e shtëpisë.  Ky akt duhet nënshkruar detyrimisht nga blerësi e shitësi i pronës para një noteri, që e regjistron më pas aktin.

Në fund të këtyre fazave është paguar veç vlerës së shtëpisë, komisionit të agjencisë (nëse është kërkuar ndihma e një prej tyre), edhe:

- IVA apo tatimi mbi vlerën e shtuar, nëse banesa blihet nga një ndërmarrje;
- taksa e regjistrit (me lehtësimet fiskale nëse blihet shtëpia e parë);
- taksa e hipotekës;
- taksa e kadastrës;
- shpenzimet e noterit për aktin e shitblerjes që ka përpiluar e regjistruar.

Pasi bëhen këto të gjitha këto shtëpia është përfundimisht e blerësit.


KREDIA PËR BLERJEN E SHTËPISË

Një shtëpi në Itali kushton nga disa dhjetëra mijëra në qindra mijëra euro. Çmimi është shumë i ndryshëm nga qyteti në qytet, por edhe nga periferia në qendër Brenda të njëjtës zonë urbane. Kështu, nëse në qendër të Cremonës mund të gjesh shtëpi për njëmijë euro për m2, në afërsi të qendrës në Romë apo Milano çmimi për m2 shkon në 6-7 mijë e më shumë.

Duke qenë se flitet për shuma të konsiderueshme, shpesh për blerjen e shtëpisë kërkohet një hua në një institut kreditor, kryesisht banka. Lidhet kështu një kontratë kredie, falë të cilës banka jep një shumë të parave për të cilat marrësi angazhohet t’i paguajë me këste për shumë vite. E për t’u siguruar se ai do të paguajë borxhin, banka vendos hipotekë mbi banesën e blerë.

Nëse sipas bankës, të ardhurat e blerësit nuk janë të mjaftueshme për të paguar këstet e kredisë, atëherë, ajo kërkon edhe garancinë e një personi tjetër apo të një subjekti, që të angazhohet konkretisht, me të mirat e tij materiale, për shlyerjen e borxhit nëse kush merr kredinë nuk kthen mbrapsht paratë. Vendosja e hipotekës mbi banesën, i lejon bankës, në rastin kur nuk paguhen këstet e kredisë, të bëhet pronare e shtëpisë, dhe më pas ta shesë atë me qëllim që të mbledhë shumën e kredisë që nuk i është paguar.

Edhe në marrjen e kredisë, për shtëpinë e parë ka disa lehtësime: interesat janë më të ulëta se ato që bankat kanë kur japing para borxh për motive të tjera.

Ashtu si kontrata e shitblerjes së shtëpisë, edhe kjo e marrjes së kredisë nënshkruhet nga marrësi dhe një përfaqësues i bankës para një noteri që e regjistron.

Çfarë kërkon banka?

Për të miratuar dhënien e kredisë, banka dëshiron të kontrollojë kapacitetin ekonomik të personit ndaj i kërkon atij:

- deklaratën e të ardhurave; 

- garanci personale ose nëpërmjet të mirave të tua materiale;
- ndonjëherë edhe derdhjen çdo muaj të pagës në bankë.


Ja çfarë përcaktohet në kontratën e kredisë:

- kohëzgjatja e kthimit të kredisë që shkon nga 5 deri në 30 vjet  e varet nga shuma e mosha e atij që kërkon kredinë;
- lloji i normës së interesit të kredisë: mund të jetë fikse ose i ndryshueshme në kohë;

- vlera e normës së interesit të kredisë. Normat e interesave kanë skadenca të ndryshme, mujore, tremujore, vjetore. Ato përcaktohen duke u bazuar mbi tregues të referimit që botohen në shtypin e përditshëm, EURIBOR, EUIRS, të cilëve u shtohet edhe një shumë e vendosur nga vetë banka që quhet SPREAD; 

- plani i kthimit të të hollave dhe shuma e këstit;
- shuma e penalitetit nëse vendoset të shlyhet kredia para afatit.


LEHTËSIMET FISKALE PËR SHTËPINË E PARË

Kur blihet shtëpia e parë në Itali, në të cilën do të jetohet, mund të përfitohet nga një regjim fiskal i lehtësuar, pra të paguhen tatime në një masë më të ulët nga ato që paguhen zakonisht për blerje pasurish të patundshme.

Për zbritjet nga tatimet dallohen dy raste:

Kur shtëpia blihet nga një privat, nuk paguhet IVA (tatimi mbi vlerën e shtuar).

Lehtësimi fiskal konsiston në mundësinë e pagimit të tatimit të regjistrimit në masën e reduktuar 2% dhe jo në masën 9%. Tatimi që duhet paguar llogaritet mbi vlerën kadastrale të pasurisë së patundshme, apo e thënë ndryshe vlera që rezulton nga shumëzimi i rentës kadastrale, të rivlerësuar me 5%, të shumëzuar me koeficientin ligjor 110.

Shembull: Nëse renta kadastrale është 900 euro, vlera kadastrale e saj si shtëpi e parë do të jetë 900x1,05x110 =103.950,00 euro

Veç kësaj, paguhet edhe tatimi i hipotekës dhe ai i kadastrës që janë një shumë fikse prej 50 euro secila.

Kur shtëpia blihet nga një ndërmarrje ndërtimi, brenda katër vjetëve nga përfundimi i punimeve, duhet paguar IVA 4% (në vend të 10 apo 22% në rastet kur nuk është fjala për shtëpi të parë). Veç këtij tatimi, paguhet edhe  ai i regjistrimit, i hipotekës dhe i kadastrës, secilin në masën fikse prej 200 eurosh.

Kriteret për përfitimin e lehtësimeve fiskale:

Duhet verifikuar para së gjithash që banesa nuk ka karakteristikat e një ndërtese luksoze e nuk bën pjesë në kategoritë kadastrale A1, A8 apo A9. Kategoritë kadastrale për të cilat përfitohen lehtësimet fiskale për shtëpinë e parë janë A2, A3, A4, A5, A6, A7 dhe A11.

Banesa duhet të gjendet në komunën ku blerësi ka rezidencën apo ku angazhohet ta marrë brenda 18 muajve nga blerja e shtëpisë.

Në aktin e shitblerjes blerësi duhet të deklarojë që:

- nuk ka pronësinë, përdorimin gjatë gjithë jetës tënde (usufrutto), të një shtëpie tjetër në territorin e Komunës ku gjendet shtëpia që po blen;
- nuk gëzon në Itali të drejta prone, përdorimi, përdorimi të përjetshëm, pronësie të ardhshme pas vdekjes së pronarit të tanishëm (nuda proprietà), mbi ndonjë tjetër shtëpi të blerë me të njëjtat lehtësime fiskale.

Kujdes: Përfitimet fiskale i humbet nëse deklarimet e bëra në aktin e blerjes rezultojnë të rreme; dhe nëse shet apo dhuron banesën brenda pesë vjetëve të parë nga data e blerjes, me përjashtim të rastit kur brenda vitit blen një tjetër për ta pasur si banesë kryesore.

Përgatiti Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

 

Fatkeqësisht ndonjë udhëtim me avion shoqërohet me surprizën e hidhur në mbërritje kur kupton që bagazhi që kishe nisur në stivë ka mbërritur i dëmtuar, apo më keq akoma, nuk ka mbërritur fare.

Humbja e valixheve: ku të drejtohemi e si të veprojmë

Duhet shkuar menjëherë në zyrën Lost and Found (Zyra e Bagazheve të humbura) të aeroportit për të denoncuar humbjen ose dëmtimin e bagazhit. Janë të nevojshme: bileta e fluturimit, kuponi i bagazhit dhe përpilimi i modulit PIR (Passenger Irregularity Report) ku duhet të shënohen karakteristikat fizike e bagazhit (përmasat, ngjyra, modeli, marka). Paditja në Zyrën e Bagazheve të humbura, u hap rrugën kërkimeve për bagazhin.

Bagazhi konsiderohet zyrtarisht i humbur nëse nuk dorëzohet brenda tri javëve (21 ditëve) nga data e mbërritjes së avionit, por shoqëria ajrore mund të njohë edhe në një kohë më të shkurtër humbjen e bagazhit. Në këtë pikë pasagjeri mund të bëjë reklamimin me shkrim (këshillohet gjithnjë me postë të porositur, me lajmërim marrjeje). Në reklamim duhet specifikuar dëmi i pësuar, duke dhënë provat (listën e detajuar të sendeve/rrobave që përmbante çdo bagazh që nuk është dorëzuar, kopjen e biletës, kuponin e bagazhit të humbur, kopjen e formularit PIR të përpiluar në aeroport. Kompania ajrore është përgjegjëse edhe kur nuk ka faj, me përjashtim të rastit kur arrin të tregojë që përgjegjësia e dëmit është e pasagjerit ose që ky ka kontribuuar me neglizhencë, fshehje apo akte të paligjshme.

Në rast dëmtimi të bagazhit, brenda 7 ditëve nga mbërritja juaj mund t'i paraqisni reklamim me shkrim (këshillohet gjithnjë me postë të porositur, me lajmërim marrjeje) kompanisë ajrore, duke bashkangjitur kopjen e PIR-it të përpiluar në aeroport. Kompania ajrore është përgjegjëse edhe nëse nuk ka faj, me përjashtim të rastit kur arrin të tregojë që përgjegjësia e dëmit është e pasagjerit apo kur është fjala për një defekt të vetë bagazhit.

Dëmshpërblimi

Për shoqëritë ajrore evropiane dhe të tjera që kanë nënshkruar konventën e Montrealit përgjegjësia e shoqërisë për dëmin e shkaktuar nga humbja, vjedhja, dëmtimi, dorëzimi me vonesë i bagazhit është e kufizuar, maksimumi, rreth 1.167 euro për çdo bagazh të trasportuar dhe dëmshpërblimi që ato japin është sipas dëmit efektiv të pësuar (gjithnjë pa kapërcyer 1.167 eurot);

Për kompanitë ajrore që nuk kanë nënshkruar konventën e Montrealit përgjegjësia e kompanisë është 20 dollarë (rreth 15 euro) për kg të bagazhit të transportuar.

Është gjithnjë e mundshme që të rritet vlera e dëmshpërblimit përmes të ashtuquajturit "deklarim i vlerës", që bëhet në momentin e check-in-it, që mundëson rritjenn e përgjegjësisë së kompanisë, por kundrejt pagesës së një tarife shtesë nga pasagjeri: deklarimi i vlerës së bagazhit bëhet me përpilimin e formularëve të posaçëm që kërkohen në check-in.

Stranieriinitalia.it/Shqiptariiitalise.com

 

Kush udhëton me avion, sidomos në periudha të ngarkuara siç është gushti, në aeroport mund të ketë të papritura aspak të këndshme: mëson që fluturimi është me vonesë ose është anuluar. Apo më keq akoma, që avioni për të cilin ka biletën në dorë është tashmë plot. Ç’të drejta kemi si udhëtarë? Si të veprojmë për t’u shpërblyer për dëmet e shkaktuara nga shoqëritë  ajrore?

Të drejtat e pasagjerëve në rast se nuk u sigurohet marrja e avionit për të cilin kanë paguar, u anulohet apo u vonohet gjatë fluturimi parashikohen në rregulloren evropiane 261 të vitit 2004, në fuqi nga 17 shkurti 2005. Sipas saj, kompania e fluturimeve është e detyruar të informojë pasagjerët e saj për të drejtat që ata kanë kur nisja parashikohet nga një aeroport i BE-së apo kur kompania është evropiane e niset nga një vend jashtë BE-së e ka si vendmbërritje përfundimtare një aeroport evropian.

Rregullorja evropiane njeh të drejta të reja për pasagjerët dhe detyrime për shoqëritë ajrore që në rast overbooking, të anulimit të fluturimit, apo të vonesës prej të paktën dy orësh, duhet t'u japin drejtpërdrejt pasagjerëve lajmërim me shkrim që të përmbajë rregullat për asistencën dhe kompensimin në para të parashikuara nga rregullorja evropiane.

Rregullorja ka të bëjë si me fluturimet e linjës si me të ashtuquajturat charter. Më saktësisht, kjo rregullore i aplikohet çdo vektori ajror (komunitar dhe jokomunitar) që niset nga një vend anëtar i BE-së apo që mbërrin në një vend anëtar. Që pasagjeri të mund të gëzojë mbrojtjen e parashikuar nga rregullorja e sipërpërmendur, duhet të ketë në dorë prenotimin e fluturimit të konfirmuar dhe duhet të jetë paraqitur në aeroport në orarin e treguar me shkrim nga shoqëria ajrore.

Rregullorja parashikon që, në rast të vonesave mbi dy orë, shoqëria ajrore duhet t'u japë pasagjerëve ushqim dhe vend fjetjeje, përveç mundësisë për të kryer falas dy telefonata ose fakse ose email me disa kushte. Në veçanti, kur vonesa është: 2 orë apo më shumë për udhëtime deri në 1.500 km; 3 apo më shumë për udhëtime brenda BE-së mbi 1.500 km dhe për të gjitha udhëtimet e tjera nga 1.500 deri në 3.500; 4 apo më shumë për udhëtimet jashtë BE-së mbi 3.500 km.

Nëse vonesa kapërcen 5 orët, pasagjeri që heq dorë nga udhëtimi ajror mund të kërkojë rimbursimin e biletës.

Gjykata e Drejtësisë së Komunitetit Europian, me sentencën e 19 nëntorit 2009 (C402/07), ka vendosur që dëmet e pësuara nga pasagjerët në rast të anulimit apo të vonesës së zgjatur të udhëtimit ajror janë të ngjashme dhe që nuk është e pranueshme të trajtohen në mënyrë të diferencuar; kështu pasagjerët e udhëtimeve me vonesë kanë të drejtën e kompensimit në para të parashikuar nga rregullorja evropiane kur vonesa është të paktën tre orë, apo kur udhëtarët arrijnë në destinacionin final me të paktën tre orë vonesë mbi orarin e parashikuar fillimisht. Me një fjalë edhe në rastin e vonesave prej të paktën tri orë udhëtari ka të drejtën e kompensimit në para të parashikuar për anulimin e fluturimit.

Si të veprojmë në rast overbooking të avionit?

Overbooking nuk është tjetër veçse shitje biletash për një numër më të lartë se ç'janë vërtet vendet në dispozicion.

Shoqëritë ajrore veprojnë në këtë mënyrë që të mbrohen nga mosmbushja e mundshme e avionit për shkak të dorëheqjes nga udhëtimi i ndonjë udhëtari. Nga ana tjetër, kjo gjë bëhet burim problemesh për pasagjerët, pasi shoqëritë ajrore jo rrallë abuzojnë me këtë praktikë, duke shitur një numër biletash shumë më të lartë (deri në 30% më shumë nga ç'janë vendet në dispozicion). Në këtë mënyrë disa pasagjerëve, kur mbërrijnë në aeroport në orarin e duhur dhe me prenotim të rregullt, u mohohet imbarkimi, pasi ndërkohë avioni është mbushur.

Kompania ajrore duhet të përpiqet të negociojë me pasagjerët e tjerë për të parë nëse ndonjëri është i gatshëm të lërë vendin e tij. Nëse shkëmbimi i pasagjerëve nuk është i mundshëm, pasagjeri që ka të drejtë të zgjedhë mes rimbursimit të biletës (që duhet bërë brenda 7 ditëve) dhe një fluturimi alternativ, sa më shpejt të jetë e mundur, ose në një datë të zgjedhur nga pasagjeri. Për më tepër, ai ka të drejtën, nëse është e nevojshme, e fjetjes dhe të ngrënies falas, përveç dy telefonatave apo faksit apo e-mail-it falas.

Kompensimi në para

Përveç asistencës, shoqëria ajrore duhet të japë këto dëmshpërblime për mohimin e fluturimit, sipas udhëtimit që duhet të bënte (brenda BE-së apo ndërkombëtare) dhe largësisë në km që duhet të përshkonte:

  • Për fluturime brenda BE-së deri në 1.500 km, 250 euro;
  • Për fluturime brenda BE-së mbi 1.500 km, 400 euro;
  • Për fluturime ndërkombëtare deri në 1.500 km, 250 euro;
  • Për fluturime ndërkombëtare nga1.500 deri në 3.500 km, 400 euro;
  • Për fluturime ndërkombëtare mbi 3.500 km, 600 euro.

Nëse pasagjeri zgjedh të marrë një fluturim alternativ, kompensimi në para mund të reduktohet. Të njëjtat të drejta u takojnë pasagjerëve nëse fluturimi është anuluar.

Dëmshpërblimi nuk jepet nëse:

  1. shoqëria ajrore arrin të tregojë që përgjegjësia e anulimit nuk është e saja, por ka ndodhur për shkak rrethanash të jashtëzakonshme (gjë që duhet të vërtetohet nga vetë shoqëria ajrore) ose
  2. pasagjeri është informuar për anulimin e fluturimit të paktën dy javë para nisjes apo
  3. pasagjerit i është ofruar mundësia e imbarkimit në një avion tjetër në një orar afër fluturimit origjinal.

Në rastin e sistemimit në një fluturim alternativ, nëse posti është i një klase më të lartë se ai i parashikuar nga bileta e prerë, pasagjeri nuk duhet të paguajë asnjë shtesë; nëse posti është i një klase inferiore, pasagjerit i rimbursohet brenda 7 ditëve një përqindje e biletës, që ndryshon sipas gjatësisë së udhëtimit: 30% për udhëtime deri në 1.500 km, 50% për fluturime brenda BE-së mbi 1.500 km dhe për të gjitha udhëtimet e tjera nga 1.500 deri në 3.500 km, 75% për fluturimet jashtë BE-së mbi 3.500 km.

Ankimet e mundshme duhen bërë fillimisht pranë kompanisë së fluturimeve e nëse kjo nuk përgjigjet për gjashtë javë, autoritetit përgjegjës për aplikimin e rregullores evropiane. Në Itali, ky autoritet është ENAC, Enti Kombëtar për Aviacionin Civil.

Stranieriinitalia.it/shqiptariiitalise.com

 

 

 

Oggi la presentazione ufficiale dei quattro candidati alle Primarie del Centrosinistra per Parma

Parma, 14 gennaio 2017 - Per la scelta del candidato a sindaco di Parma, sabato 14 gennaio, alle 10:30, all’hotel Verdi di via Pasini n. 18, i candidati alle Primarie del Centrosinistra di Parma, hanno tenuto un incontro pubblico, in cui sono state ufficializzate le candidature. Erano presenti i quattro candidati: Gentian Alimadhi, Dario Costi, Nicola Dall’Olio e Paolo Scarpa.

Questa è stata un’occasione per i candidati per presentare i propri programmi e per dare il via ufficiale alla campagna elettorale.

Ha dato il via all’incontro, salutando i candidati e tutti i cittadini presenti nella sala gremita, Enrico Mari in qualità di presidente del comitato organizzatore e di moderatore per questo evento, comunicando che la data per le elezioni slitta al 5 marzo e non è più quella prefissata in precedenza al 19 febbraio.
Infatti, c’è stato grande interessamento da parte dei cittadini per questo incontro, cosa che hanno avvertito e gradito naturalmente tutti i candidati, i quali si sono scusati per la dimensione limitata della sala, in rapporto al numero elevatissimo del pubblico presente in essa.

Gentian Alimadhi, che come sappiamo ha superato brillantemente il primo passo, quello del quorum delle 500 firme, inizia il suo discorso, ringraziando proprio tutti i cittadini ed i volontari che lo hanno sostenuto in questo passaggio iniziale ed importante del suo percorso.
“Ho sentito dai parmigiani che tutti noi candidati, siamo delle persone di spessore e sono molto fiero di questo. Non sono qui per parlare della mia vita, delle mie origini o provenienza, di questo hanno già parlato i giornali ed io stesso l’ho fatto in altre sedi.
È espressione di libertà, la mia scesa in campo per queste primarie. E Parma è una città fondata sulla libertà. Da parte mia, questo costituisce un atto di grande responsabilità e non è un’avventura od una dimostrazione di presunzione. Mi considero un nuovo parmigiano e non permetterei assolutamente che io venga definito come “sindaco degli immigrati”, bensì di tutti i cittadini parmigiani, di tutta la nostra comunità.
Lo slogan da me adottato in questa occasione, “Parma per scelta”, riporta proprio questo messaggio: “Rappresento i parmigiani autoctoni e quelli non, quelli immigrati e, in questo modo, tutta la popolazione di Parma”.
Mi concentrerò sulle problematiche della città come: raccolta rifiuti, urbanistica, welfare ecc. Ho mille idee in testa e tra queste fa parte lavorare anche sulla “centralità della cultura”, intesa non solo come integrazione della cultura che arriva dagli immigrati, ma anche dell’interazione tra parmigiani stessi, cosa che negli anni è venuta sempre meno.
Particolare importanza da parte mia, verrà riservata alla sicurezza dei cittadini.
Io non escludo l’attivazione “delle ronde” in città – chiaramente non quelle “alla Salvini” – ma, visto che abbiamo tanti poliziotti e vigili in pensione, gente professionista ed esperta che in precedenza ha lavorato ed ha avuto competenze in merito, intendo chiedere la loro collaborazione per reprimere fortemente qualsiasi atto di delinquenza e di violazione della legge in città.
Spero di riuscire a personificare al meglio, le tre caratteristiche che secondo me, un Sindaco deve avere: senso del dovere, senso di responsabilità e buon senso!”

Adela Kolea

 

Mbresa nga Visar Zhiti

Të takohesh përsëri me Papa Françeskun, të shtrëngosh duart me Shenjtërinë e Tij, të vështrohesh në sy, të prarohesh nga drita e vështrimit të tij, e mirësisë, ku pëziehen një si ngazëllim qiellor dhe përkushtimi përdëllyes i Bariut, të shkëmbesh disa fjalë, ku Ai menjëherë të thotë atë që të duhet, edhe pse çastet pranë tij janë tejet të pakta, megjithatë ato të japin ndjesinë e një përjetësie biblike tënden…

Në atë copëz rruge nga ku ti je nisur nga ana ku rrinte Trupi Diplomatik, teksa i afrohesh Atij, që po pret në këmbë, i bardhë, i qirinjtë, i ëndërrt, ndërkohë e ndjen dhe si një Mik të hershëm, të kapin emocione të veçanta dhe një përgjegjësi e bukur, superbe.

Po shkon drejt Tij si qytetar shqiptar, përfaqësues i vendit tënd, mbart me vete nga kumtet shekullore, pëshpërima liturgjike buzukiane, hedh dhe një hap tjetër, në vend të dekoratave që të tjerët përreth kanë plot, ti e mbush gjoksin me dhimbjen e plagëve të martirëve të vendit tënd, ke dhe Fishtën, “Lahutën e Malcis” anglisht, krah teje të shoqërojnë përunjësisht imazhet e dy kardinalëve shqiptarë, me të cilët ke qenë në ferrin e diktaturës si bashkëvuajtës, vazhdon të ecësh, të lëbyrin sytë buzëqeshjet magjepsëse të Shenjtores tonë Nënë Tereza përhapur nëpër ajër si flatra pëllumbash, një hap tjetër, shungëllojnë muret e tempujve të ringritur, lëvizin ikonat me të kuqen e kardinaltë onufriane, ndjen besën dhe vëllazërinë proverbiale midis feve në vendit tënd, të kapllojnë shqetësime të tanishme, ecja të rëndohet, mbi supe ke tragjedinë tënde, kurse nëpër këmbë si gracka të përshfaqen ligësitë e shkaktarëve, të pjellave vrastare, fyerjet, hapat hutohen, përbaltjet e klanit presidencial të republikës së banalitetit, heshtja pikëlluese e popullit, braktisjet, guri sizifian i mundimit, dashuria e atyre që vetëm dinë të duan, etj, engjëlli mbrojtës vetmitar që prin, gjenerata e engjëjve ringjallëse e atdheut, ku jeni?

Ndërkaq ti ke arritur para Papa Françeskut, ndal aty duke u përkulur lehtë… Shenjtëria e Tij po të priste, të sheh, të kupton menjëherë, të jep dorën, atë dorë që e kanë shtrënguar mijëra e mijëra njerëz nga kudo, anonimë e të shquar, edhe nga vendi yt, fëmijë e të moshuar, varfanjakë, artistë, burra shtetesh nga të gjithë kontinentet, krerë të feve, etj, etj, ndërsa Ai me ato duar ka larë dhe këmbë të burgosurish çfardo, këmbët e vuajtjes, të njeriut, të penguara, të vrara, të ecjes së njerëzimit, por tani Ai është me ty, për ty i gjithë dhe ti e ndjen se duhet të thuash diçka në emër të asaj që je, që nuk ia ke thënë më parë, e dua Shqipërinë, të thotë Ai sërisht, por që kumbon e re, e veçantë, zëri të nëpërmend meshat e Tij të shenjta e ti merr zemër e i thua se aq sa bëtë Ju, Shenjtëria Juaj, vitin që shkoi, për shqiptarët dhe kishën e tyre, sa ç’ka bërë Selia e Shenjtë tani për Shqipërinë, etj, nuk ishin bërë për 1.000 vjet, 2.000 vjet dhe Ai qesh me zë, Ju jemi mirënjohës, shton ti dhe Ai zgjat krahët e kap fort të tutë e ti ndjen ngrohtësi apostolike të Atij që sot është udhëheqësi më i fuqishëm moral i botës. Do të doje të vazhdoje t’i thoshe se bota është bërë më e mirë me Ju, por duhet të largohesh që të vijë tjetri në takim pas teje, i një vëndi tjetër, por atë që ti s’arrite t’ja thoje dot, e përplotëson jot shoqe me përqafimin që i jep Papa Françeskut si një Marie e veshur me të zeza. Dhe teksa ikni, shikoni në dritaret e mëdha mikelanxheleske vegimin e Birit, të Krishtit në Qiell. Amen!

 

Raccolti oltre 800 firme da 500 necessarie. Dal suo staff: “Felicissimi, ma la vera campagna comincia domani”

Roma, 10 gennaio 2017 – Ottocentoquarantatre firme depositate per Gentian Alimadhi, il candidato italo-albanese delle primarie che definiranno il candidato sindaco di Centrosinistra a Parma. Era oggi il termine ultimo per presentare le 500 firme necessarie in appoggio alla sua candidatura, e Alimadhi è riuscito a raccogliere molte di più.

“Possiamo dirlo forte: ci siamo riusciti alla grande. 843 firme depositate!!! – ci dice felice Darina Zeqiri dello staff dell’avvocato 44enne - più tante altre che però sono arrivate fuori tempo massimo di gente che voleva firmare ma credeva si potesse fare entro mezzanotte”.

Si tratta, ci spiega, di firme di veri elettori, gente con cittadinanza e diritto di voto a Parma, non semplicemente di persone che possono votare solo alle primarie.

Questo di oggi è solo il primo passo della lunga strada verso il seggio più alto del comune di Parma, ma se il buon giorno si vede dal mattino, significa senz’altro qualcosa. Però, “da domani inizia la vera campagna!” per dirlo con le parole di Darina Zeqiri “.

Lexo edhe: Gentian Alimadhi, profili i kryebashkiakut të ardhshëm në Itali

Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

 

 

 

Në kuadrin e dekriminalizimit të politikës, KQZ ka shpallur të pavlefshme dhe ka ndërprerë mandatet e kryebashkiakut të Kavajës Elvis Rroshi dhe dy deputetëve Dashamir Tahirit dhe Shkëlqim Selamit

Tiranë, 29 dhjetor 2016 - KQZ vendosi sot shpalljen të pavlefshëm dhe përfundimin e parakohshëm të mandatit deputetëve Shkëlqim Selami dhe Dashamir Tahiri dhe kryebashkiakut të Kavajës, Elvis Roshi, në zbatim të ligjit të dekriminalizimit.

Deputeti Shkëlqim Selami (majtas), kreu i bashkisë Kavajë Elvis Rroshi (qendër), deputeti Dashamir Tahiri (djathtas) - Foto nga LSA

Në përfundim të shqyrtimit të kërkesës së Prokurorisë, që kërkonte ndërprerjen e mandateve për të zgjedhurit e mësipërm, se ishin në kushtet e ndalimit të ushtrimit të funksionit, KQZ u shpreh se të trija rastet e shqyrtuara janë të parashikuara në ligjin ‘për dekriminalizimin’.

Ndërsa për Selamin dhe Roshin vendimmarrja për heqjen e mandatit ishte unanime, për Tahirin, tre anëtarët e KQZ-së të propozuar nga PD, votuan kundër heqjes së mandatit të tij.

Më 27 dhjetor, KQZ nisi për herë të parë zbatimin e ligjit te dekriminalizimit, pas kërkesës se prokurorisë për ndërprerjen e mandatit të dy deputetëve dhe një kryebashkiaku, që ishin në kushtet e ndalimit te ushtrimit të funksioneve publike, se figuronin të dënuar nga gjykata jashtë vendit. Shkelqim Selami deputet i grupit te LSI-se, Dashamir Tahiri i zgjedhur nen siglen e PDIU-se dhe aktualisht pjese e grupit parlamentar te PD-se, dhe kryetari i bashkisë Kavajë, Elvis Roshi, të dhënat e tyre kriminale nuk i kanë vetdeklaruar në formular, në zbatim të ligjit te dekriminalizimit.

Por, ne mbledhjen e pare KQZ nuk arriti te marre nje vendim përfundimtar për heqjen e mandateve të tyre, pasi kërkoi informacion shtesë nga prokuroria. Sipas prokurorisë, deputeti Dashamir Tahiri, në vitin 1995 raportohej nga policia italiane për krimin e falsifikimit te parave; ndërsa në vitin 2009 ishte dënuar nga gjykatat italiane me 9 muaj burgim për patentë makine të falsifikuar.

Për deputetin Shkëlqim Selami, policia italiane kishte kërkuar arrest me burg si i dyshuar për pjesëmarrje në një organizatë kriminale, që trafikonte qenie njerëzore. Masa ndaj tij u dha në vitin 1994 dhe u ekzekutua në vitin 2006.

Ndërsa kryebashkiaku i Kavajës Elvis Roshi akuzohej se ishte dënuar në Itali për përdhunim në grup, në vitin 1995. Po ashtu, ai nuk ka deklaruar përdorimin e disa emrave në Zvicër, ku ka hyrë në mënyrë të paligjshme, ndersa eshte ndaluar nga policia e Zyrihut për trafik droge dhe pas disa muajsh është dëbuar.

Para hyrjes në fuqi të ligjit, deputeti socialist Arben Ndoka, i dënuar për trafik qeniesh njerëzore, dha dorëheqjen. Rroshi, Selami dhe Tahiri janë zyrtarët më të lartë deri tani që kanë rënë në rrjetën e ligjit për dekriminalizimin e politikës.

Ambasada e Shteteve të Bashkuara, e cila ka bërë presion të vazhdueshëm përgjatë tri viteve të fundit për dekriminalizimin, e përshëndeti vendimin e KQZ në një deklaratë për shtyp. “Vendimi i sotëm është një fitore për popullin shqiptar dhe një paralajmërim për kriminelët që po mendojnë a të jenë kandidatë në zgjedhjet parlamentare të 18 qershorit. Zyrtarët e zgjedhur apo të emëruar që plotësojnë deklarata false duhet të ndëshkohen me gjithë forcën e ligjit. Personat me dosje penale nuk mund të kenë vend në përfaqësimin e shqiptarëve”, thuhet në deklaratë.

 

Video e këngës fituese e festivalit të këngës në RTSh

Lindita Halimi me këngën “Botë” (me tekst të Gerard Xharit, muzikë e orkestrim të Klodian Qafokut) u shpall fituese e Festivalit të 55-të këngës në RTSH që u mbajt më 21-23 dhjetor në Tiranë. Ajo mori unanimisht votat e jurisë së specialistëve dhe publikut nëpërmjet Facebook-ut, duke fituar kështu të drejtën të përfaqësojë Shqipërinë në Eurovision që do të mbahet në Kiev të Ukrainës, në datat 9, 11 dhe 13 maj 2017.

Çmimi i parë i Lindita Halimit, ndiqet nga Genc Salihu me çmim të dytë dhe Dilan Reka në vend të tretë. Edhe dy çmimet e tjera do të shkojnë në “Eurosong” si pjesë e delegacionit.

Nata e tretë finale e Fest ’55 në RTSH ka pasur çaste befesuese dhe emocionuese.

Kështu, për herë të parë në Shqipëri me teknikën e halogramës u shfaq ikona e muzikës shqiptare Vaçe Zela, me hitin e saj “Moj e bukura Shqipëri”. E konsideruar këngëtarja më e madhe e muzikës së lehtë shqiptare, Vaçe Zela, me karrierën e saj të shtrirë në disa dekada, ka lënë gjurmë të pashlyeshme tek publiku. Ajo u nda nga jeta në moshën 75-vjeçare. Shfaqja vërtet magjike u duartrokit gjatë nga publiku.

Një tjetër moment i bukur ishte prania në skenë e sopranos me famë botërore Inva Mula, e cila risolli edhe njëherë në kujtesën e publikut këngën e babait të saj, artistit të njohur Avni Mula, “Shqipëri o vendi im”.

Duartrokitje solli edhe një kolazh i përzgjedhur nga këngët e festivaleve ndër vite në RTSH kënduar nga Ledina Çelo dhe Sidrit Bejleri.

Përveç votave të publikut, një traditë e rikthyer kjo në Festival, këngët u vlerësuan nga juria qendrore që gjendej në sallën e Pallatit të Kongreseve, e përbërë nga këngëtarja Vikena Kamenica, regjisori Altin Basha, këngëtarja Alma Bektashi, kantautori Vlashent Sata, autori Arben Duka dhe sopranoja Inva Mula.

Dhe veç jurisë në sallë, këtë herë dhanë votën e tyre edhe disa personalitete të tjera të muzikës. Elsa Lila, Nertila Koka, Adelina Ismaili, Anjeza Shahini dhe Agim Krajka ishin pesë emrat e mirënjohur të muzikës shqiptare që dhanë gjithashtu votën etyre. Por këta nuk ishin të vetmit që vendosën për “fatin” e këngës së këtij viti. Juria e natës finale ishte e ndryshme nga ajo e dy netëve të para. Dy juritë e natës së tretë patën një rezultat të ndryshëm nga votat e publikut, që zinin 40% të rezultatit përfundimtar.

 

Është në interes të BE-së të përpiqet të sjellë vendet ballkanike në gjirin e saj”. E thotë kryeministri për mediat gjermane, e përcjell mesazhin e tij edhe agjencia Reuters

Tiranë, 30 nëntor, 2016 - “Rusia dhe militantët islamikë mund të përpiqen që të rrisin ndikimin e tyre në vendet e Ballkanit, nëse Bashkimi Evropian nuk i pranon ata si anëtarë”, deklaron kryeministri i Shqipërisë, Edi Rama në një intervistë të publikuar sot për gazetën e përditshme gjermane “Frankfurter Allgemeine Zeitung” pjesë nga e cila janë marrë nga Reuters. Ai shprehet se “është në interes të BE-së që të përpiqet të fusë vendet ballkanike në gjirin e saj”.

“Nëse duam të kemi një Bashkim Evropian të sigurt dhe të qëndrueshëm si dhe një Evropë të sigurt, kjo nuk bëhet nëse ka vrima apo boshllëqe”, thotë Rama.

“Përveç kësaj, ne nuk duhet të harrojmë se ka edhe të tjerë, të tretë aktorë, të cilët po luajnë lojën e tyre, e duan të përfitojnë nëse BE-ja lë një boshllëk atje”, deklaron ai duke shtuar se e ka fjalën për Rusinë, por gjithashtu edhe për islamin radikal”.

Vendet e Ballkanit që po ndjekin rrugën e anëtarësimit janë Serbia, Bosnja, Kosova, Maqedonia, Mali i Zi dhe Shqipëria, e gjenden mes disa vendesh anëtare të vjetra si Greqi e Hungari dhe të reja si Kroaci dhe Slloveni i janë bashkuar tashmë NATO-s dhe BE-s,

Që të gjashtë vendet e Ballkanit janë në faza të ndryshme të anëtarësimit në BE Serbia synon të përfundojë bisedimet e pranimit në vitin 2019.

Megjithatë, vë në dukje Reuters, hapja për anëtarësime të reja ka shkuar në fund të listës së prioriteteve të BE-së.

Diplomatët nga rajoni janë shprehur se ka disa kohë që Rusia po përpiqet të rrisë ndikimin e saj në vende si Mali i Zi, Serbia, Maqedonia dhe së fundi, edhe në Shqipëri.

Rama thotë se vendi i tij do të vazhdojë të hedhë hapa drejt pranimit në BE, por shpreh gjithashtu dyshimet mbi aftësinë e bllokut për të pranuar anëtarëve të rinj. “Nuk ka të bëjë me faktin se sa kohë ne kemi ende nevojë,  por me faktin se si Bashkimi Evropian do të vazhdojë të zhvillohet. Ndërkohë që ne jemi politikisht në formë mjaft të mirë, nga ana tjetër Bashkimi Evropian nuk është në momentin e tij më të mirë“. 

Lexo në Reuters: Albanian PM warns EU against leaving 'vacuum' in the Balkans

 

Janë shkatërruar dy organizata me italianë e shqiptarë të tipit mafioz që i dedikoheshin trafikut të drogës dhe grabitjeve.

Romë, 14 dhjetor 2016 - Është mbyllur me operacionin e të hënës të koordinuar nga Drejtoria Investigative Antimafia e Lecces një hetim gjerë i nisur në gusht të vitit 2012 në provincat e Lecces, Pratos dhe Sassarit. Rreth 100 agjentë të DIA-s së Barit, Napolit, Reggio Calabrias, Catanzaros e Salerno-s kanë arrestuar 20 persona anëtarë të dy organizatave kriminale me akuzat e krijimit të shoqatës kriminale me karakter mafioz, trafikut e shpërndarjes së lëndëve narkotike dhe grabitje.

Mes të arrestuarve pesë janë shqiptarë, një prej të cilëve Kristaq Boçi, 46 vjeçar nga Vlora konsiderohet si kreu i njërës prej organizatave, që sillte nga Shqipëria në Itali sasi të mëdha heroine.

Emrat e të arrestuarve janë Emiliano Sulka, 23-vjeçar rezident në Lizzanello, Bilal Bocaj, 48 vjeç rezident në Poggiardo, Pellumb Drenova, 56-vjeçar rezident në Montecchio Maggiore (Provinca e Vicenza-s), Klajd Hasanaj, 48-vjeçar rezident në Lecce, Alessandro Antonucci, 26 vjeç nga Lizzanello, Francesco De Cagna, 49-vjeçar nga Scorrano, Gabriella De Dominicis, 54-vjeçar nga Merine di Lizzanello, Francesca De Dominicis, 47-vjeçare nga Merine di Lizzanello, Giuseppe Grasso, 47-vjeçar nga Lecce; Alessandro Greco, 33-vjeçar nga Lecce, Maria Valeria Ingrosso, 37-vjeçare di Merine di Lizzanello, Andrea Leo, 36-vjeçar nga Vernole (detenuto), Mario Mandurrino, 28-vjeçar nga Lecce, Giuseppino Mero, 52-vjeçar nga San Cesario, Angelo Montinaro, 36-vjeçar nga Caprarica di Lecce, Francesco Mungelli, 39-vjeçar nga Lecce, Umberto Nicoletti, 39-vjeçar nga Lecce, Gianluca Spiri, 41-vjeçar nga Racale e Damiano Vignacastrisi, 31-vjeçar nga Matino.

 

Sekuestrohen 7 kg kokainë e pastër

Romë, 2 dhjetor 2016 – 7 kg kokainë e pastër me vlerë tregu prej rreth 2 milionë eurosh është sekuestruar dhe dy furnizues të drogës janë arrestuar nga polizia e Arezzos. Në burg kanë përfunduar dy shqiptarë, emrat e të cilëve akoma nuk bëhen të ditur, njëri 25 e tjetri 42 vjeç, të dy me qëndrim të rregullt në Itali e rezidencë në Arezzo. Sipas hetuesve që janë marrë me këtë rast, është fjala për dy furnitorët më të mëdhenj të kokainës në zonë.

Sipas agjencisë së lajmeve Ansa, policia arriti në gjurmët e tyre falë sinjalizimeve të disa qytetarëve që kishin dalluar disa lëvizje të dyshimta pranë varrezave në komunën e Cortonës në provincën e Arezzos.

Gjatë hetimeve policia pikasi dy makina që ndalonin pranë një shtëpie të madhe fshati të braktisur e të rrënuar pranë varrezave. Në një pamje të parë, shtëpia dukej sikur nuk përdorej prej kohësh, por në një qosh, agjentët gjetën një kuti plastike bosh ku mund të fshihej diçka. Pardje, më 30 nëntor, panë dy persona që zbritën secili nga makina e vet, me një çantë shpine. Pasi qëndruan ca brenda ndërtesës, dolën, mori secili makinën e tij dhe u larguan. Policët menjëherë shkuan të kontrollonin dhe gjetën 7 pako me kokainë të pastër. Po të shitej, droga do t’u kish sjellë fitime për rreth dy milionë euro.

Dy personat u ndoqën e u arrestuan në Arezzo. Ata janë futur në burg në pritje të konvalidimit të masës së arrestit, droga është sekuestruar.

 


 

Jetonte prej vitesh në provincën e Cuneos ku lë të shoqen dhe një djalë të vogël

Romë, 25 nëntor 2016 – Një shqiptar 43 vjeç ka vdekur mëngjesin e sotëm në një aksident në vendin e punës, në Isola Dovarese të provincës së Cremonas. Ndërmarrja për të cilën punonte po hiqte amiantin në brendësi të një kapanoni industrial dhe duket se shqiptari është shtypur pas murit nga një makineri e lëvizshme që shkonte në retromarsh. Duket se 43-vjeçari ka qenë i ulur galiç e kolegu që ngiste mjetin e punës, edhe ky shqiptar sipas mediave lokale, nuk e ka parë.

Në vendngjarje kanë shkuar menjëherë ekipi i ndihmës së shpejtë, zjarrfikësit e karabinierët por fatkeqësisht asnjë nuk ka mundur të bëjë gjë për t’i shpëtuar jetën.

Punëtori, emri i të cilit nuk bëhet i ditur (me iniciale G.R.), jetonte prej vitesh në provincën e Cuneos, me të shoqen dhe të birin e mitur.