homepage - Shqiptari i Italise

Ambasada e ShBA-së në Tiranë në profilin e saj Facebook ofron çdo javë edicionin “Pyesni Konsullin”, me qëllimin që kush dëshiron të vizitojë Shtetet e Bashkuara apo të shkojë atje për të jetuar “të ketë informacion të saktë dhe të përditësuar”

Tiranë, 14 shtator 2016 - Në një postim pasditen e djeshme në Facebook, Ambasada amerikane në Tiranë njofton hapjen e edicionit “Pyesni Konsullin” që është një përmbledhje pyetjesh dhe përgjigjesh të përzgjedhura, të përgatitura nga Seksioni Konsullor lidhur me tema në interes për qytetarët shqiptarë, që dëshirojnë të vizitojnë, apo të jetojnë në Shtetet e Bashkuara”.

Ambasada e ShBA-së shpjegon se me këtë rubrikë duan t’u ofrojnë aplikantëve “një informacion të saktë dhe të përditësuar”.

Pyetjet për Seksionin Konsullor mund të bëhen në Facebook në anglisht ose në shqip. “Para se të postoni pyetjen tuaj në “Pyesni Konsullin”, - sqarohet në njoftim - vizitoni Pyetjet e Shtruara më Shpesh (FAQ) në faqen e internetit të Ambasadës Amerikane për të parë nëse pyetjes tuaj tashmë i është dhënë përgjigje”.

Në edicionin e kësaj jave flitet për Lotarinë amerikane. Për programin DV-2017, “vizat për nuk mund të lëshohen pas 30 Shtatorit 2017” ndaj u kërkohet të interesuarve “të kontrollojnë statusin e tyre të aplikimit”. Flitet edhe për Lotarinë e ardhshme dhe u kujtohet të interesuarve që “regjistrimet për DV-2018 fillojnë më 4 Tetor 2016, ora 18:00, ora lokale e Shqipërisë dhe mbyllen më 7 Nëntor 2016, ora 18:00, ora lokale e Shqipërisë. Ju mund të aplikoni tek dvlottery.state.gov në këtë periudhë”. Rreth këtyre temave por edhe rreth çështjesh të tjera konsullore, ftohen të gjithë të bëjnë pyetje.

 

Në ditët e përkujtimit të Nënë Terezës një skenë faustiane e punës së përbashkët njerëzore do ta kënaqte më shumë atë sesa ceremonitë përkujtimore. Ajo la posaçërisht për bashkatdhetarët një porosi largpamëse: "Po të doni më shumë njëri-tjetrin do të doni kombin." Vetëm kur kjo e vërtetë e thjeshtë të prekë ndërgjegjen tonë mund të quhemi komb i shpëtuar, njerëz të shpëtuar”
nga Donika OMARI  - botuar në Bota Shqiptare nr. 95, nëntor 2003

Personalitete të mëdha të shekullit IX e kanë quajtur shekullin XX si një të ardhme ku, falë përparimit të jashtëzakonshëm në fusha të ndryshme të veprimtarisë njerëzore, arsyeja do të triumfonte mbi paragjykimet. Në shumë drejtime ata kishin të drejtë. Ndër të tjera që një grua të arrinte një njohje e vlerësim ndërkombëtar siç është rasti i Nënë Terezës, kjo mund të ndodhte vetëm në shekullin XX, falë natyrisht edhe përparësive të komunikacionit që ofron koha jonë.

Shekulli XX ka shënuar përparime, zbulime, zhvillime të hatashme në shkencat, teknologji, në mendimin njerëzor. Falë këtyre arritjeve jeta e njeriut është bërë më e gjatë dhe më e lehtë materialisht. Shoqëria e konsumit e shtyn njeriun të priret për të arritur me çdo kusht e sa më shpejt mirëqenien e lumturinë. Të gjithë lakmojnë të jetojnë mes rregullit, pastërtisë, shëndetit, të jenë të rrethuar me gjëra të bukura, të shijojnë përparësitë materiale të kohës sonë. Dhe ja ku del një grua e thjeshtë dhe i lë mënjanë të gjitha këto e, duke iu përgjigjur thirrjes së idealit të saj, zgjedh përkundrazi të jetojë mes varfërisë më të skajshme, mes sëmundjeve e fatkeqësive, erërave mbytëse të plagëve, lodhjes deri në rraskapitje, vetëm një hap larg vdekjes, dhe kjo zgjedhje e saj ka vlerën e një revolucioni.

Natyrisht që heronj të tjerë të njerëzimit kanë bërë zgjedhjet e tyre; shkencëtarë të mëdhenj, burra shteti të shquar, artistë që na mahnisin. Njerëzimi u është mirënjohës për ndihmesën që kanë dhënë për zbutjen, ngritjen, pasurimin e shpirtit njerëzor. Por ajo që na duket unikale te Nënë Tereza është masa e dashurisë së saj, ai përkushtim i plotë dhe ai mohim total i vetvetes në shërbim të tjetrit.

Kushtet që bënë të mundur dukurinë Nënë Tereza qenë shpirti i saj i ndjeshëm, brumosja me mësimet e larta të fesë së saj e me traditat e familjes që kishte ruajtur virtytet më të mira të kombit shqiptar, si edhe India. Gonxhe Bojaxhiu, një vajzë gazmore që u rrit e rrethuar nga dashuria e harmonia familjare, e mësoi qysh në vegjëli se vuajtja e të tjerëve i përkiste edhe asaj. Po as ajo vetë nuk do ta merrte me mend se deri në ç'shkallë flijimi do ta shpinte më vonë të kuptuarit se vuajtja e të tjerëve i përkiste krejtësisht asaj. Për të arritur në këtë absolutizim të përkushtimit e ndihmoi India.  Askund tjetër nuk shfaqej vuajtja në pamje më të dhimbshme e më poshtëruese për njeriun. Nga ana tjetër ajo rronte në një vend, udhëheqësi shpirtëror i të cilit, Gandi, thoshte: "Unë dhe ti jemi një gjë e vetme. Po të bëra keq ty, kam lënduar veten." India e kuptoi përshpirtërinë e Nënë Terezës. Ajo ia hapi dyert dhe zemrat.Si me magji përpara kësaj gruaje të vogël binin të gjitha pengesat. Të gjithë bëheshin më të mirë përpara saj, tërhiqeshin, kujtoheshin ku bie mëshira e dhembshuria dhe jepnin, jepnin.

Ka një kulturë të të dhënit, që motivohet me përsiatje intelektuale. Psh. një arsye për të dhënë është që të mbushësh zbrazëtinë shpirtërore që mund të të krijohet nga kamja e tepërt.

Por ç`quhet të kesh tepër? Thoshte shën Jeronimi: "Në gjithçka që në të veshur a në të ngrënë kapërcen të domosdoshmen, ne jemi borxhlinj" Ndërsa Nënë Tereza nuk kishte nevojë të shpjegonte se pse duhet dhënë. Shembulli i asaj që e kishte dhënë vetveten pa asnjë kusht - dhe në ato kushte - fliste vetë.

Po Nënë Tereza jonë kishte edhe një shpirt poetik. Të thjeshta e plot ndjenjë, poezitë e lutjet e saj kanë cilësinë thelbësore të artit: janë të vetvetishme , burojnë natyrshëm. Si një nënë e vërtetë e njerëzimit merr në mbrojtje bujkun e ushtarin e të burgosurin, falënderon Zotin që pranë saj ka myslimanë e indu e që ka miq aq të shtrenjtë mes tyre, lutet që të jenë të bekuara paratë që harxhohen për të veshur të zhveshurin e për të ushqyer të uriturin, lutet për paqen, falënderon për dashurinë.Cili poet do të guxonte të përmendte paratë në poezi pa iu trembur rënies në prozaizëm?  Është e dhimbshme të kujtosh se më vështirë se kudo Nënë Tereza e pati në vendin e vet. Kam pasur fatin të isha e pranishme në disa nga ardhjet e saj në Shqipëri. E paharruar më ka mbetur në kujtesë ceremonia e dhënies së Çmimit të Republikës. Sa pak e kuptonin Nënë Terezën ata që po ia jepnin çmimin. Dy mendësi që rrinin në skaj të njëra -tjetrës: Njëra e mbyllur, mosbesuese, armiqësore dhe përjashtuese ndaj të tjerëve. Tjetra e hapur, plot dashuri e solidaritet ndaj të tjerëve, e gatshme të flijohej për ta.Nga njëra anë kulti i vetvetes, nga ana tjetër kulti i dashurisë. Por sot a kemi arritur ta kuptojmë ne më në fund Nënë Terezën? Ta kuptosh do të thotë të bëhesh i ndërgjegjshëm për mesazhin shpëtimtar të saj që është: mëshira, si edhe për filozofinë e saj të thjeshtë, që është: dashuria në veprim.

Stili i punës së saj është: pak fjalë shumë veprime konkrete pozitive. Te ne më shumë se kudo është i domosdoshëm ky stil pune: më pak fjalë e më shumë veprime të përbashkëta që do të na shpien drejt bashkimit. Se siç thoshte Nënë Tereza: "Shqipëria bëhet duke punuar së bashku."Le të përfytyrojmë pak: katër bashkësitë fetare që ndërmarrin bashkarisht ngritjen e një shkolle, azili, apo spitali, ku të vihet tabela: Ngritur me ndihmesën dhe punën e përbashkët të bashkësive myslimane, ortodokse, katolike dhe bektashiane. Le të vazhdojmë:Partitë politike dhe organizatat e ndryshme dhe aq të shumta që ndërmarrin së bashku veprimtari për të dhënë ndihmesë në përballimin e problemeve të vendit. Në ditët e përkujtimit të Nënë Terezës një skenë faustiane e punës së përbashkët njerëzore do ta kënaqte më shumë atë sesa ceremonitë përkujtimore.

Ajo la posaçërisht për bashkatdhetarët një porosi largpamëse:"Po të doni më shumë njëri-tjetrin do të doni kombin." Vetëm kur kjo e vërtetë e thjeshtë të prekë ndërgjegjen tonë mund të quhemi komb i shpëtuar, njerëz të shpëtuar. "Njeriu i heshtur, që punon pa u lodhur, rrallëherë qëllon të ketë biografi tërheqëse", thotë diku Cvajgu. Ndërsa biografia dhe vepra e Nënë Terezës nuk pushon së na tërhequri, nuk pushon të na habisë dhe emocionojë.  Sepse e gjithë jeta e saj është një betejë e paparë, e përmasave të asaj të Shën Françeskut, kundër egoizmit, për të arritur harrimin e vetvetes, përuljen. Ndërsa lexon për jetën e saj, të krijohet përshtypja se as ajo vetë nuk ia njihte vetes ato cilësi të jashtëzakonshme që i lejuan të bëhet Nënë par-excellence e njerëzimit. Me një zemër të apasionuar, e mençur, praktike, këmbëngulëse, e aftë për flijim, e aftë për besim të palëkundur, por mbi të gjitha e thjeshtë dhe e përulur, të gjitha këto cilësi pati rastin t`i vërë në provat më të pamundura, duke mos kërkuar mirënjohje ose, aq më pak, lavdi për vete. Ajo nuk e kërkoi lavdinë, ia dhanë të varfrit e saj dhe ia njohëm ne, njerëzit e pjesës tjetër të botës të lidhur fort pas rehatit e egoizmit tonë, që na hyjnë tmerri e dridhmat vetëm ta mendojmë se si mund të pastrohen plagët e një lebrozi. "As për një milion dollarë nuk do ta bëja këtë punë,"- i tha njëherë një gazetar. "As unë", iu përgjigj ajo me dy fjalë. Asnjë fjalë të tepërt nuk gjen në këshillat që u jep motrave të urdhrit. Ato janë sentenca të vërteta. Kundër pesimizmit i pëlqen të përdorë fjalën e urtë: "Më mirë të ndezësh një qiri se të mallkosh errësirën." Për t`iu kundërvënë apatisë dhe disfatizmit këshillon: "Duhet vepruar sikur gjithçka të varet nga ne…të tjerat lërja Zotit." Kundër mendjemadhësisë: "Po të gjunjëzohesh në lutje, do ta ndiesh veten më pak të përfryrë, pra më të lehtë."Kundër papërgjegjësisë dhe përtacisë: "Gjithkush bëhet i shenjtë kur kryen mirë detyrën e vet." Me një qartësi të habitshme, e ndihmuar nga një intuitë e thellë, di të kapë kuptimin e fshehtë të gjërave dhe, duke zotëruar mençurinë më të lartë, atë të zemrës, kap thelbësoren dhe e shpreh me fjalë thelbësore: Vetëm duke harruar vetveten e gjejmë përsëri. Varfëria është liri. Kisha jemi ne: unë dhe ti.

Spiritualiteti i Nënë Terezës nuk harron kurrë kërkesat e trupit: "Më parë u duhet përgjigjur nevojave trupore të njerëzve, pastaj tu ofrohet Krishti". Na kujton materializmin latin: Primo vivere deinde filosofare. Këshillat e saj shërbejnë si terapi për një shëndet të mirë: Po të buzëqeshësh e ndien veten më mirë. Po të ecësh ruan freskinë tënde. Po ta ushqesh fenë tënde me lutje të vijnë prapë fuqitë.

Ajo e di që nuk mund të bëjë kushdo gjëra të mëdha dhe këshillon motrat të jenë besnike në gjërat e vogla. Në bukurinë e jashtme, në parapëlqimin për njerëzit e pashëm, për veshjet e shtëpitë e bukura dhe për stolitë sheh një kurth për shpirtin, sepse mund të ngjallin zilinë, lakminë, mospranimin e shëmtisë fizike të tjetrit, neverinë për deformimet e tij trupore. Prandaj shkon në ekstrem: zgjesh veshjen më të thjeshtë, nuk pranon asnjë stoli as në shtëpi. Bukuria për të duhet të jetë krejtësisht e brendshme. Është një sfidë ndaj sipërfaqësisë njerëzore deklarata e saj për lebrozët se janë të bukur. Sidoqoftë nuk harron kurrë të jetë realiste, të njohë e të kuptojë kufijtë e secilit: Një gruaje indu, që ndërsa ofrohej të punonte si vullnetare, i rrëfehej se nuk bënte dot pa sarit lluksozë dhe se muaj për muaj blinte nga një që kushtonte 800 rupi, i sugjeron: "Herën tjetër bli një me 500 rupi dhe me 300 të tjerat bliju sari të varfrave." Pa ca kohësh ajo grua filloi të blinte sari për 100 rupi dhe pjesën tjetër ta falte për bamirësi. Dhe iu rrëfye Nënë Terezës se jeta e saj kishte ndryshuar kryekëput.

Ne po mbajmë sot këtu një konferencë shkencore për të. Por mund të pyetet: Ç`lidhje ka me shkencën një grua që nuk bëri ndonjë zbulim shkencor, që nuk pati lidhje me mjedise e personalitete të mirëfillta shkencore, por që bëri pjesë në atë kategori shoqërore që ka zgjedhur t`i shërbejë njerëzimit nëpërmjet së mbinatyrshmes?

E megjithatë kjo grua e thjeshtë, pa ndonjë përgatitje e kulturë të veçantë, diti ta njohë shpirtin njerëzor më mirë se psikologët më të shquar, pa qenë mjeke e madhe diti të shërojë njerëz, pa qenë poete e madhe shkroi poezi me një ndjenjë njerëzore të hollë, pa qenë financiere e madhe diti të menaxhojë miliona, pa qenë diplomate e madhe mundi të hapë të gjitha dyert, pa qenë dietologe na mësoi si rrohet me përkorje një jetë e gjatë, pa qenë specialiste e edukimit fizik na mësoi dobinë e të ecurit… Ndërsa ecja e saj do të vazhdojë në përjetësi.

Mendoj se njerëzimi ndien nevojë herë pas here për shfaqjen e personaliteteve të tilla. Pyetjet e vështira ekzistenciale, që nuk gjejnë përgjigje, përballimi i idesë së pafundësisë së universit, përpara të cilit njeriu ndien pafuqinë, vogëlsinë, kotësinë e vet, ankthet, frikërat dhe pasiguritë përpara së panjohurës, por edhe tmerri përballë vetë egoizmit të vet, të gjitha këto e shtyjnë të kërkojë një strehë sigurie për t`u mbrojtur madje edhe nga vetja, të krijojë pra Zotin. Por që të vazhdojë të besojë në të, i duhen dëshmi konkrete herë pas here. Prandaj kemi figurat e Mojsiut, të Krishtit e të Muhametit, që frymëzojnë gjatë shekujve përtëritës të besimit. Thoshte Nehrui: "Të ishin të gjithë të krishterët si Nënë Tereza të gjithë do të bëheshin të krishterë." Zoti do të ekzistojë sa kohë të ekzistojnë figura të tilla që e dëshmojnë atë (pra idenë e dashurisë, të mëshirës) me një dashuri e mëshirë totale.

Është interesante të vihet re se edhe vetë Nënë Tereza përmend më shumë të dytin e Trinisë së Shenjtë, Krishtin, njeri të gjallë pra, me mish e kocka, sesa Zotin, që është një ide, një parim. Siç del nga njëri prej botimeve të fundit për të: "E fshehta e Nënë Terezës", në ndonjë prej letrave të saj, ajo rrëfehet se ia përshkon shpirtin ndonjëherë mendimi i mosqenies së Zotit. Te Krishti, ama, nuk dyshon kurrë. Atë e ka si njeri shumë të dashur të familjes, me të shkëmben mendime, i kërkon këshillë. E jashtëzakonshmja e shoqëroi Nënë Terezën edhe pas vdekjes. Në varrimin e saj, për këtë të krishtere u krye bashkë me ritin katolik, edhe ai mysliman, budist, induist si edhe grupimesh të tjera fetare, çka ndodh për herë të parë në historinë shumëshekullore të feve.

Edhe me praktikat e shenjtërimit ajo po tregon se madje në radhën e shenjtorëve është e jashtëzakonshme. Sepse lumnimi që ka zgjatur më pak deri më sot, ai i themeluesit të urdhrit Opus Dei: Hozemaria Eskriva de Balaguer, ka qenë 17 vjet pas vdekjes. Për Shën Terezën dë Lisië, nga e cila mori emrin Tereza e Kalkutës, u desh të pritej 25 vjet.

Por le të dëgjojmë ç`thotë vetë Nënë Tereza për shenjtërinë e saj: "Në u bëfsha ndonjëherë shenjtore, me siguri do të jem një shenjtore që bën mungesa: se do t'ia mbath vazhdimisht nga parajsa që të shkoj e t'u ndez dritën atyre që janë në errësirë".

Kur ne shqiptarët të fillojmë ta ndiejmë si një vuajtje vetjake të përditshme përçarjen tonë, mosmarrëveshjet tona, do të ndërgjegjësohemi për errësirën ku jemi të zhytur shpirtërisht. Do të jetë fillimi i katarsisit.

Me siluetën e saj të brishtë, të mbështjellë me një pelerinë prej pambuku të bardhë, me shirita ngjyrë blu, Nënë Tereza është bërë simboli i ndihmës për "më të varfrit e të varfërve", të cilëve ajo u kushtoi jetën e saj. Gjashtë vjet pas ndarjes nga jeta, në vitin 2003, ajo u shpall “E Lumturuar” nga Papa Gjon Pali i II, një moment që i hapi rrugë shenjtërimit të saj që do të bëhet nesër, më 4 shtator 2016

Angje Gonxhe Bojaxhiu, që më vonë e ndryshoi emrin në Nënë Tereza u lind në Shkup, më 1910 nga prindër shqiptare. Që në moshën 12 vjeç kishte dëshirë të bëhej misionare "për të përhapur mesazhin e dashurisë së Krishtit". Në moshën 18 vjeç hyri në urdhrin e motrave të Notre-Dame de Lorette, në Dublin, që punonte me arkipeshkvinë e Kalkutës.

Nënë Tereza nuk mund të braktiste urdhrin e saj pa pëlqimin e arkipeshkvit të Kalkutës, Ati Ferdinand Periers, i cili nuk e vlerësonte sa duhet. "Është një fillestare që nuk do të ishte në gjendje të ndizte si duhet një qiri", mësohet të ketë thënë prelati.

Nëna e saj superiore në Dublin dhe Papa kishin më shumë besim tek ajo. Dhe në fillim të vitit 1948, ajo lejohet të largohet nga urdhri.Bëhet atëherë Nënë Tereza për nder të shenjtores franceze Sainte-Terese e Lisieux dhe vendoset në barakat e Kalkutës, në Indi, ku në vitin 1950 themeloi urdhrin e saj të murgeshave të quajtur Misionaret e Bamirësisë. Nga ajo kohë iu dedikua tërësisht të varfërve.

Në vitin 1952, takimi me një grua të braktisur që po jepte shpirt mbi një trotuar në rrugët e Kalkutës, me këmbët të brejtura nga minjtë, e bënë atë të ndërmerrte një nga detyrat për të cilat ajo u admirua më shumë, kujdesin për njerëzit duke dhënë shpirt.

Siç ka kujtuar Nënë Tereza "e morëm këtë grua në shtëpinë tonë, ku e ndihmuam shumë. Pas pak orësh ajo u nda nga kjo botë, por vdiq ne paqe. Sa ishte gjallë nuk pushoi së uruari për ndihmën që i kishim dhënë. Unë mund ta ndihmoj një njeri qe te vdes ne paqe dhe me dinjitet".

Pas këtij rasti kritikoi ashpër autoritetet e Kalkutës dhe arriti të siguronte një ndërtesë të shekullit të XIX, pranë tempullit Kali, Perëndesha hindu e vdekjes. Atje do të priste të gjithë ata që vuanin nga tuberkulozi, nga dizenteria, ose tetanosi, të cilët nuk i pranonin spitalet. Për 40 vjet, më se 30 000 persona vdiqën atje. Për Nënë Terezën, garantimi i "një fundi të denjë" për ata që kanë "jetuar si kafshë" është një detyrë.

Krahas kësaj, misioni i saj punonte në ndihmë të strehimit të fëmijëve të braktisur në gjithë botën, kurimit të leprozëve, në ndihmë viktimave të Sidës,  dhe kishte hapur një qendër për ta në Shtetet e Bashkuara.
E veshur gjithnjë me mantelin e bardhë me shirita blu të urdhrit të Misionareve të Bamirësisë, Nënë Tereza e kishte zakon të thoshte se vepra e jetës së saj nuk ishte veçse "një pikë lehtësimi në një oqean vuajtjesh". Por, shtonte ajo, "nëse kjo pikë nuk ekzistonte, ajo do t'i mungonte detit".

Në shtëpinë e Lowe Circular Road, një rrugë e vogël në qendër të Kalkutës, ajo bënte jetën e thjeshtë të postulateve të kongregacionit të saj, merrte pjesë në punët shtëpiake të komunitetit. Dhoma e saj e vogël ishte e mbushur me dosje dhe libra fetarë, të vetmit që ajo pranonte të lexonte.

E lidhur me vlerat më tradicionale të Kishës, besimtarja kishte siguruar një ditë se nëse do të kishte jetuar në periudhën e Galileut, ajo do t'i kishte dhënë të drejtë Kishës kundër tij. Ajo kundërshtonte gjithnjë të gjitha format e abortit.
Grua e vendosur, e guximshme, pragmatike dhe e pajisur me njohuri të mira për bizneset, një ditë kur po kalonte në Romë, i kërkoi Gjon Palit II një pjesë të pasurive të Vatikanit për të varfrit e saj. Papa i dhuroi makinën e tij Rolls Royce, që ajo e shiti në ankand me një çmim shumë të leverdishëm për të siguruar fonde në ndihmë të të varfërve.

Disa e qortuan se kishte siguruar fonde nga persona pak të pëlqyeshëm, si ish-diktatori haitian Jean-Claude Duvalier. Nënë Tereza nuk e pranoi asnjëherë famën. Ajo ka thënë se gjithçka e bënte për hir të dashurisë së Zotit. Bëri një jetë të thjeshtë, pa pasuri.Por fama e Nënë Terezë u përhap në vitin 1970, kur gazetari i njohur britanik, Nugerigj shkroi një libër dhe xhiroi një film për jetën e saj të titulluar " Diçka e bukur për zotin". Ish-ateist ai tha se ajo kishte influencuar jashtëzakonisht shumë në konvertimin e tij në katolik.

Në vitin 1979, Çmimi Nobel i Paqes, shpërbleu punën e palodhshme të Nënë Terezës në favor të të varfërve dhe personave që ishin duke dhënë shpirt, duke i dhënë një autoritet botëror asaj që shumë prej adhuruesve e konsiderojnë si një shenjtore.

"Shenjtore e të varfërve", Nënë Tereza ndërroi jetë në 5 shtator 1997, në moshën 87 vjeç, pas një gjysmë shekulli shërbim ndaj të braktisurve në Indi dhe në mbarë botën. Në vitin 1997, pak para se të ndahej nga jeta, Nënë Tereza kishte 4000 motra, të pranishme në 610 shtëpi misionare, të përhapura në 123 vende të botës. Ajo prehet në selinë e Urdhrit të Misionarëve të Bamirësisë në Kalkuta, të cilin e formoi në vitin 1950.

Lexo edhe:
Nënë Tereza do të shpallet Shenjte më 4 shtator 2016
Shenjtërimi i Nënë Terezës. Rama: “Uratë për lumturimin e 40 martirëve shqiptarë”
“Vals Hyjnor”, himni kushtuar Nënë Terezës
Lumturimi i flamujve. Në përvjetor të Lumnimit të Nënë Terezës
Mesazhi largpamës i Nënë Terezës
"Halla ime Nënë Tereza"
Imzot Gjergj Lusha: "Nënë Tereza, dashuri e pastër në veprim"
Motrat e Nënë Terezës në Shqipëri. Misioni vazhdon
Kujtime nga vizitat e Nënë Terezës në Shqipëri
Ekspozitë e përhershme për Nënë Terezën, në muzeun historik kombëtar
Gjon Kolndrekaj: “Rrëfej Nënë Terezën kur ishte Gonxhe”
1979 - Kur Nënë Tereza për Shqipërinë ishte “agjente e Vatikanit”
1989, kur Nënë Tereza vinte për herë të parë në Tiranë
Kur Nënë Tereza vinte në Tiranë/2
Kur Nënë Tereza vinte në Tiranë/3

 

 

La relatrice Lo Moro a G2 Parlamenta: "Il referendum non sia d’ostacolo". Aprire agli adulti? "Sarebbe giusto, ma se alteriamo il perimetro del ddl non verrà approvato"

Roma, 30 settembre 2016 – Che fine ha fatto la riforma della cittadinanza per i figli degli immigrati?

“C’è grande attenzione in commissione e in Aula e come capogruppo del Pd non avrei alcun dubbio a darle priorità” assicura la relatrice Doris Lo Moro. “Mi auguro che anche il governo sia dello stesso avviso e che la vicinanza della data del referendum non alteri un’altra volta il percorso”. 

“Stiamo parlando di minori che esistono sul nostro territorio e che hanno diritto a vivere serenamente con i figli delle persone già italiane, quindi è una cosa di assoluta gravità” sottolinea la senatrice del Pd in una video intervista a G2 Parlamenta, progetto di informazione e sensibilizzazione della rete G2 Seconde Generazioni.

“Quello che è successo – spiega - è che ci sono stati migliaia di emendamenti, quindi c’è necessità di un certo numero di ore e di giorni”. Ore e giorni che finora, però, la Commissione Affari Costituzionali non è riuscita a trovare. “Ci siamo detti che a settembre alla ripresa dei lavori sicuramente saremmo ripartiti con la legge sulla cittadinanza. Ora la mia intenzione e anche l’intesa che ho raggiunto con la presidente della Commissione e il messaggio che ho trasmesso anche agli altri è che non si tratta di ripartire, ma si tratta di riprenderla e di chiuderla". 

La relatrice non si esprime sulla possibilità che il testo approvato alla Camera venga modificato in Senato, per poi quindi necessariamente tornare all’altro ramo del Parlamento. Esclude però stravolgimenti, e in particolare un’apertura anche alla cittadinanza degli adulti: “Sono modifiche che anche a me sembrano urgenti e da fare, ma non in questo testo, perché se ne alteriamo il perimetro non si fa più”. 

Gli emendamenti, oltre settemila e non ancora pubblicati, sono frutto dell’ostruzionismo della minoranza e in particolare della Lega. “Nella maggioranza un singolo senatore può fare un emendamento, ma per sottoporre un problema. Questo non significa poi né insistere né presentarlo per dividere”. Lo Moro, tra l’altro, non ha presentato emendamenti, ed è significativo visto che è la relatrice, ma anche la capogruppo del Partito Democratico in Commissione. 

Nessuna previsione, da parte della relatrice, su quando verrà davvero approvata la riforma, (“riguarda centinaia di migliaia di persone, un problema sono solo politico, ma anche umano, sarebbe fuori luogo giocare a dire la mia"), il riferimento al referendum del 4 dicembre è chiaro auspicio perché si faccia prima. Anche perché, dice Lo Moro, “c’è un limite a tutto e i tempi sono già scaduti”.

 

Kur duhet paraqitur kërkesa? Prindërit duhet të përditësojnë lejeqëndrimin e tyre? E nëse kanë kartë qëndrimi? Përgjigjet e ministrisë pyetjeve të ANCI-t

Thirrje ministrit të Brendshëm e atij të Ekonomisë për të dhënë shpjegime në Dhomën e Deputetëve. Paglia: “Kush jeton, punon, paguan taksat e kontributet në tali nuk meriton këtë trajtim diskriminues”

Romë, 26 shtator 2016 – Kthimi i taksës mbi lejet e qëndrimit? “Një histori për të ardhur keq, në të cilën duam të shohim qartë” thotë Giovanni Paglia, Sinistra Italiana, që tani i kërkon llogari qeverisë në Dhomën e Deputetëve.

Pyetja është e thjeshtë: pse duhet këmbëngulur kaq shumë duke u kërkuar imigrantëve nga 80 deri në 200€ shtesë për lëshimin e përtëritjen e lejeve të qëndrimit? Është shumë e tepruar, e ka thënë gjykata evropiane e drejtësisë, e ka thënë edhe TAR që majin e shkuar e hoqi kontributin duke pranuar ankesën e paraqitur nga Cgil dhe Inca. Por tani ato shuma duhen paguar sërish në pritje që Këshilli i shtetit të vendosë për ankimin në apel të paraqitur nga qeveria.

Paglia dhe kolegë të tjerë të Sinistra Italiana (Antonio Placido, Giorgio Airaudo, Stefano Fassina, Celeste Costantino, Gianni Melilla, Marisa Nicchi dhe Carlo Galli) kanë paraqitur sot kërkesë për seancë dëgjimore të ministrit të Brendshëm e atij të Ekonomisë. Në tekst kërkojnë të dinë “arsyet e ankimit me urgjencë nga anë e qeverisë” e “se si Qeveria mendon të veprojë në respekt të sentencave të TAR-it të Lazios dhe të Gjykatës evropiane të Drejtësisë”.

“Mua, neve – shpjegon Paglia – na duket e kotë sjellja e egër ndaj imigrantëve, qytetarë e qytetare që jetojnë, punojnë, paguajnë taksa e kontribute në Itali e që nuk meritojnë një trajtim që, faktikisht, rezulton të jetë diskriminues. Për këtë arsye presim përgjigje nga ministrat e mbi të gjitha mbështesim betejën e qytetarisë se ndërmarrë nga Inca e Cgil”.

 

 

 

Kushëriri im kish ardhur vitet e fundit në itali për punë sezonale. Këtë vit ka gjetur një punëdhënës që dëshiron t’i bëjë kërkesë për autorizim shumëvjeçar. A është e mundur?

Sipas normave mbi sjelljen në Itali të punonjësve sezonalë është e mundur të kërkohet nulla osta (autorizim) shumëvjeçar për punë sezonale për punonjësit e huaj që në të shkuarën kanë hyrë në Itali për të kryer punë të tillë për të paktën dy vjet rresht.

Kërkesa për utorizim shumëvjeçar paraqitet vetëm online në kuadrin e dekretit të flukeve. Ky lloj autorizimi ka vlerë maksimale 3 vjet e kohëzgjatja maksimale e punësimit është 9 muaj në vit.

Lëshimi i këtij autorizimi është i domosdoshëm për të marrë një vizë për punë sezonale dhe lejeqëndrimin përkatës për punë sezonale. Duhet mbajtur parasysh që në çastin e tërheqjes së autorizimit në Sportelin Unik të Imigracionit duhet çuar edhe një kopje e dokumentit të identitetit të punonjësit sezonal.

Pas ardhjes së parë, pra për vitet e mëpasme, punëdhënësi mund të thërrasë punonjësin e huaj në çdo moment të vitit, pa pritur të shpallen kuotat e flukseve. Rrugëtimi burokratik është shumë i thjeshtë: mjafton që punëdhënësi t’i përcjellë online Prefekturës lajmërimin e konfirmimit të punësimit, duke përdorur formularët e parashikuar sipas rastit: CSP e CSP-AD, ky i fundit nëse punëdhënësi nuk është i njëjti që kish kërkuar autorizimin shumëvjeçar.

Praktikisht formularët janë:

Moduli CSP (1° anno): Për konfirmimin e punësimit të punonjësit sezonal për të cilin është marrë më parë një autorizim shumëvjeçar.

Moduli CSP (2° anno): Për konfirmimin e punësimit të punonjësit sezonal për të cilin është marrë më parë një autorizim shumëvjeçar dhe është konfirmuar punësimi i të njëjtit punonjës në vitin pasardhës.

Moduli CSP Altro Datore (CSP-AD) (1° anno): Për konfirmimin, nga një punëdhënës i ri, i punësimit të punonjësit sezonal për të cilin është marrë më parë një autorizim shumëvjeçar.

Moduli CSP Altro Datore (CSP-AD) (2° anno): Për konfirmimin, nga një punëdhënës i ri, i punësimit të punonjësit sezonal për të cilin është marrë më parë një autorizim shumëvjeçar dhe është konfirmuar punësimi i të njëjtit punonjës në vitin pasardhës.

Kujdes! Në brendësi të lajmërimeve të sipërpërmendura, në fushën “numero assicurata” duhet futur kodi i postës së siguruar me të cilën ishte paraqitur kërkesa për lejen e qëndrimit për punë sezonale me anë të kompletit postar të formularëve. Ndaj është e këshillueshme të ruhet një kopje e kuponit të postës së siguruar të nisjes së kërkesës së lejeqëndrimit

Maria Elena Arguello/Stranieriinitalia.it

In italiano: Stagionali, come funziona il nulla osta pluriennale?

Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

 

Kam lindur në Itali e kam jetuar gjithnjë këtu. Kur mbusha 18 vjeç nuk bëra kërkesën për shtetësinë italiane në Komunë, por kam vazhduar të kem lejen e qëndrimit. Tani jam 21 vjeç e dua të bëhem italian. Mund të paraqes kërkesë për shtetësinë?

Qytetarët e huaj të lindur në Itali por që nuk kanë paraqitur “deklaratën e vullnetit” në zyrat e Komunës kur kanë mbushur moshën madhore, mund të kërkojnë edhe më pas shtetësinë duke paraqitur kërkesë në Prefekturë.

“Deklarimi i vullnetit” mund të bëhet nga 18 deri në 19 vjeç, ose brenda 20 vjeçëve nëse nuk ka mbërritur lajmërimi nga Zyra e Gjendjes Civile e Komunës lidhur me mundësinë e ushtrimit të së drejtës së marrjes së shtetësisë (Ligji nr. 98/2013). Ky komunikim duhet të niset në adresën e të riut në gjashtë muajt që paraprijnë datën kur ai mbush moshën madhore.

Kur ky kufi kohor kapërcehet, i interesuari mund të paraqesë kërkesë për shtetësinë italiane në prefekturë dhe në këtë rast, përveç lindjes në Itali nevojitet të ketë të paktën tre vjet rezidencë, kriter ky i fundit i përmbushur për ata që janë rezidentë në Itali që nga lindja.

Në këtë rast duhet respektuar edhe kriteri i të ardhurave, pra duhen dëshmuar të ardhura të paktën 8.500 € në vit, gjatë tre vjetëve të fundit përpara paraqitjes së kërkesës. Duhet mbajtur parasysh që të ardhurat në fjalë janë ato të bërthamës familjare ku bën pjesë kërkuesi, kështu që, nëse bëhet fjalë për një student, mjafton të dëshmohen të ardhurat e prindërve.

Kërkesa duhet t’i paraqitet online Prefekturës së vendbanimit duke plotësuar formularin telematik dhe duke bashkangjitur dokumentet e kërkuara në formatin tif, pdf ose jpeg. Ministria e Brendshe mund të kërkojë dokumente shtesë po ta shohë të arsyeshme e çdo kërkesë apo komunikim prej saj do të mbërrijë me mesazh në postën elektronike të të interesuarit. 

Për paraqitjen e kërkesës së shtetësisë duhen paguar 200 euro, ndaj i interesuari duhet të bashkangjisë edhe kuponin e pagesës së kryer në llogarinë nr. 809020 të Ministrisë së Brendshme.

Koha për shqyrtimin e kërkesës është 730 ditë. Në rast përgjigjeje pozitive, Prefektura i dërgon një njoftim personit brenda 90 ditëve nga marrja e dekretit të shtetësisë nga ana e Autoritetit përkatës. Pasi personi të ketë marrë dekretin, duhet të paraqitet në Komunën e vendbanimit, brenda 6 muajsh nga marrja e njoftimit, për të bërë betimin për besnikëri ndaj Republikës në përputhje me nenin 10 të Ligjit për Shtetësinë (Ligji 91/1992). Pas skadimit të kësaj periudhe, dekreti e humb vlerën dhe personi duhet të paraqesë sërish kërkesë për shtetësi dhe të nxjerrë sërish të gjitha dokumentet e duke paguar përsëri 200 euro.

Duhet pasur parasysh se disa shtete nuk lejojnë shtetësi të dyfishtë (nuk është rasti i Shqipërisë). Është e këshillueshme të verifikohet pranë konsullatës përkatëse nëse marrja e shtetësisë italiane shkakton apo jo humbjen e shtetësisë së origjinës.

Maria Elena Arguello/ Stranieriinitalia.it

In italiano:  Cittadinanza, chi è nato in Italia può fare domanda anche dopo i 19 anni?

Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

 

Kam paraqitur kërkesë për bashkim familjar për gruan e fëmijët, por ndërkohë një prej tyre ka mbushur moshën madhore. Do të ma japin edhe për të nulla-ostën?

Në praktikën e bashkimit familjar merret në konsideratë mosha e fëmijës në çastin e paraqitjes së kërkesës e jo ajo që djali apo vajza ka në çastin kur lëshohet nulla osta.

Kjo do të thotë që kërkesa i duhet paraqitur Prefekturës para se bijtë të mbushin 18 vjeç. Ky kriter është i vlefshëm edhe për të miturit e birësuar apo të dhënë nën kujdes, pasi edhe këta konsiderohen njësoj si bijtë.

Me datën e paraqitjes së kërkesës nënkuptohet data e dërgesës telematike të kërkesës për nulla osta përmes faqes së internetit të Ministrisë së Brendshme. Në fakt, pas nisjes së kërkesës, sistemi gjeneron automatikisht një kupon që përmban kodin e praktikës dhe prefekturën kompetente, të dhënat e aplikantit, data dhe ora e nisjes së kërkesës. Pikërisht kjo e fundit merret në konsideratë për të parë nëse kërkesa është nisur para apo pasi fëmija ka mbushur moshën madhore.

Bashkimi familiar me bij mbi 18 vjeç mun të kërkohet vetëm në disa raste të jashtëzakonshme. Karakteristika lryesore, në të tilla raste, është që biri është realisht në ngarkim sepse për arsye objektive nuk mund t’u bëjë ballë personalisht nevojave të domosdoshme jetike. Me fjalë të tjera, gjendja shëndetësore e birit është e tillë që i sjell paaftësi të plotë, motiv për të cilin varet krejtësisht nga prindi. Kjo gjendje duhet të jetë e dokumentuar.

Natyrisht, edhe në këtë rast mbeten të pandryshuara kriteret e tjera të përgjithshme të parashikuara për bashkimin familjar, si strehimi i përshtatshëm, të ardhurat minimale vjetore me prejardhje të ligjshme të mjaftueshme.

Maria Elena Arguello/ Stranieriinitalia.it

In italiano:  Ricongiungimento. Se i figli diventano maggiorenni prima del nulla osta?

Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

 

 

 

 

 

 

 

Fatkeqësisht ndonjë udhëtim me avion shoqërohet me surprizën e hidhur në mbërritje kur kupton që bagazhi që kishe nisur në stivë ka mbërritur i dëmtuar, apo më keq akoma, nuk ka mbërritur fare.

Humbja e valixheve: ku të drejtohemi e si të veprojmë

Duhet shkuar menjëherë në zyrën Lost and Found (Zyra e Bagazheve të humbura) të aeroportit për të denoncuar humbjen ose dëmtimin e bagazhit. Janë të nevojshme: bileta e fluturimit, kuponi i bagazhit dhe përpilimi i modulit PIR (Passenger Irregularity Report) ku duhet të shënohen karakteristikat fizike e bagazhit (përmasat, ngjyra, modeli, marka). Paditja në Zyrën e Bagazheve të humbura, u hap rrugën kërkimeve për bagazhin.

Bagazhi konsiderohet zyrtarisht i humbur nëse nuk dorëzohet brenda tri javëve (21 ditëve) nga data e mbërritjes së avionit, por shoqëria ajrore mund të njohë edhe në një kohë më të shkurtër humbjen e bagazhit. Në këtë pikë pasagjeri mund të bëjë reklamimin me shkrim (këshillohet gjithnjë me postë të porositur, me lajmërim marrjeje). Në reklamim duhet specifikuar dëmi i pësuar, duke dhënë provat (listën e detajuar të sendeve/rrobave që përmbante çdo bagazh që nuk është dorëzuar, kopjen e biletës, kuponin e bagazhit të humbur, kopjen e formularit PIR të përpiluar në aeroport. Kompania ajrore është përgjegjëse edhe kur nuk ka faj, me përjashtim të rastit kur arrin të tregojë që përgjegjësia e dëmit është e pasagjerit ose që ky ka kontribuuar me neglizhencë, fshehje apo akte të paligjshme.

Në rast dëmtimi të bagazhit, brenda 7 ditëve nga mbërritja juaj mund t'i paraqisni reklamim me shkrim (këshillohet gjithnjë me postë të porositur, me lajmërim marrjeje) kompanisë ajrore, duke bashkangjitur kopjen e PIR-it të përpiluar në aeroport. Kompania ajrore është përgjegjëse edhe nëse nuk ka faj, me përjashtim të rastit kur arrin të tregojë që përgjegjësia e dëmit është e pasagjerit apo kur është fjala për një defekt të vetë bagazhit.

Dëmshpërblimi

Për shoqëritë ajrore evropiane dhe të tjera që kanë nënshkruar konventën e Montrealit përgjegjësia e shoqërisë për dëmin e shkaktuar nga humbja, vjedhja, dëmtimi, dorëzimi me vonesë i bagazhit është e kufizuar, maksimumi, rreth 1.167 euro për çdo bagazh të trasportuar dhe dëmshpërblimi që ato japin është sipas dëmit efektiv të pësuar (gjithnjë pa kapërcyer 1.167 eurot);

Për kompanitë ajrore që nuk kanë nënshkruar konventën e Montrealit përgjegjësia e kompanisë është 20 dollarë (rreth 15 euro) për kg të bagazhit të transportuar.

Është gjithnjë e mundshme që të rritet vlera e dëmshpërblimit përmes të ashtuquajturit "deklarim i vlerës", që bëhet në momentin e check-in-it, që mundëson rritjenn e përgjegjësisë së kompanisë, por kundrejt pagesës së një tarife shtesë nga pasagjeri: deklarimi i vlerës së bagazhit bëhet me përpilimin e formularëve të posaçëm që kërkohen në check-in.

Stranieriinitalia.it/Shqiptariiitalise.com

 

Kush udhëton me avion, sidomos në periudha të ngarkuara siç është gushti, në aeroport mund të ketë të papritura aspak të këndshme: mëson që fluturimi është me vonesë ose është anuluar. Apo më keq akoma, që avioni për të cilin ka biletën në dorë është tashmë plot. Ç’të drejta kemi si udhëtarë? Si të veprojmë për t’u shpërblyer për dëmet e shkaktuara nga shoqëritë  ajrore?

Të drejtat e pasagjerëve në rast se nuk u sigurohet marrja e avionit për të cilin kanë paguar, u anulohet apo u vonohet gjatë fluturimi parashikohen në rregulloren evropiane 261 të vitit 2004, në fuqi nga 17 shkurti 2005. Sipas saj, kompania e fluturimeve është e detyruar të informojë pasagjerët e saj për të drejtat që ata kanë kur nisja parashikohet nga një aeroport i BE-së apo kur kompania është evropiane e niset nga një vend jashtë BE-së e ka si vendmbërritje përfundimtare një aeroport evropian.

Rregullorja evropiane njeh të drejta të reja për pasagjerët dhe detyrime për shoqëritë ajrore që në rast overbooking, të anulimit të fluturimit, apo të vonesës prej të paktën dy orësh, duhet t'u japin drejtpërdrejt pasagjerëve lajmërim me shkrim që të përmbajë rregullat për asistencën dhe kompensimin në para të parashikuara nga rregullorja evropiane.

Rregullorja ka të bëjë si me fluturimet e linjës si me të ashtuquajturat charter. Më saktësisht, kjo rregullore i aplikohet çdo vektori ajror (komunitar dhe jokomunitar) që niset nga një vend anëtar i BE-së apo që mbërrin në një vend anëtar. Që pasagjeri të mund të gëzojë mbrojtjen e parashikuar nga rregullorja e sipërpërmendur, duhet të ketë në dorë prenotimin e fluturimit të konfirmuar dhe duhet të jetë paraqitur në aeroport në orarin e treguar me shkrim nga shoqëria ajrore.

Rregullorja parashikon që, në rast të vonesave mbi dy orë, shoqëria ajrore duhet t'u japë pasagjerëve ushqim dhe vend fjetjeje, përveç mundësisë për të kryer falas dy telefonata ose fakse ose email me disa kushte. Në veçanti, kur vonesa është: 2 orë apo më shumë për udhëtime deri në 1.500 km; 3 apo më shumë për udhëtime brenda BE-së mbi 1.500 km dhe për të gjitha udhëtimet e tjera nga 1.500 deri në 3.500; 4 apo më shumë për udhëtimet jashtë BE-së mbi 3.500 km.

Nëse vonesa kapërcen 5 orët, pasagjeri që heq dorë nga udhëtimi ajror mund të kërkojë rimbursimin e biletës.

Gjykata e Drejtësisë së Komunitetit Europian, me sentencën e 19 nëntorit 2009 (C402/07), ka vendosur që dëmet e pësuara nga pasagjerët në rast të anulimit apo të vonesës së zgjatur të udhëtimit ajror janë të ngjashme dhe që nuk është e pranueshme të trajtohen në mënyrë të diferencuar; kështu pasagjerët e udhëtimeve me vonesë kanë të drejtën e kompensimit në para të parashikuar nga rregullorja evropiane kur vonesa është të paktën tre orë, apo kur udhëtarët arrijnë në destinacionin final me të paktën tre orë vonesë mbi orarin e parashikuar fillimisht. Me një fjalë edhe në rastin e vonesave prej të paktën tri orë udhëtari ka të drejtën e kompensimit në para të parashikuar për anulimin e fluturimit.

Si të veprojmë në rast overbooking të avionit?

Overbooking nuk është tjetër veçse shitje biletash për një numër më të lartë se ç'janë vërtet vendet në dispozicion.

Shoqëritë ajrore veprojnë në këtë mënyrë që të mbrohen nga mosmbushja e mundshme e avionit për shkak të dorëheqjes nga udhëtimi i ndonjë udhëtari. Nga ana tjetër, kjo gjë bëhet burim problemesh për pasagjerët, pasi shoqëritë ajrore jo rrallë abuzojnë me këtë praktikë, duke shitur një numër biletash shumë më të lartë (deri në 30% më shumë nga ç'janë vendet në dispozicion). Në këtë mënyrë disa pasagjerëve, kur mbërrijnë në aeroport në orarin e duhur dhe me prenotim të rregullt, u mohohet imbarkimi, pasi ndërkohë avioni është mbushur.

Kompania ajrore duhet të përpiqet të negociojë me pasagjerët e tjerë për të parë nëse ndonjëri është i gatshëm të lërë vendin e tij. Nëse shkëmbimi i pasagjerëve nuk është i mundshëm, pasagjeri që ka të drejtë të zgjedhë mes rimbursimit të biletës (që duhet bërë brenda 7 ditëve) dhe një fluturimi alternativ, sa më shpejt të jetë e mundur, ose në një datë të zgjedhur nga pasagjeri. Për më tepër, ai ka të drejtën, nëse është e nevojshme, e fjetjes dhe të ngrënies falas, përveç dy telefonatave apo faksit apo e-mail-it falas.

Kompensimi në para

Përveç asistencës, shoqëria ajrore duhet të japë këto dëmshpërblime për mohimin e fluturimit, sipas udhëtimit që duhet të bënte (brenda BE-së apo ndërkombëtare) dhe largësisë në km që duhet të përshkonte:

  • Për fluturime brenda BE-së deri në 1.500 km, 250 euro;
  • Për fluturime brenda BE-së mbi 1.500 km, 400 euro;
  • Për fluturime ndërkombëtare deri në 1.500 km, 250 euro;
  • Për fluturime ndërkombëtare nga1.500 deri në 3.500 km, 400 euro;
  • Për fluturime ndërkombëtare mbi 3.500 km, 600 euro.

Nëse pasagjeri zgjedh të marrë një fluturim alternativ, kompensimi në para mund të reduktohet. Të njëjtat të drejta u takojnë pasagjerëve nëse fluturimi është anuluar.

Dëmshpërblimi nuk jepet nëse:

  1. shoqëria ajrore arrin të tregojë që përgjegjësia e anulimit nuk është e saja, por ka ndodhur për shkak rrethanash të jashtëzakonshme (gjë që duhet të vërtetohet nga vetë shoqëria ajrore) ose
  2. pasagjeri është informuar për anulimin e fluturimit të paktën dy javë para nisjes apo
  3. pasagjerit i është ofruar mundësia e imbarkimit në një avion tjetër në një orar afër fluturimit origjinal.

Në rastin e sistemimit në një fluturim alternativ, nëse posti është i një klase më të lartë se ai i parashikuar nga bileta e prerë, pasagjeri nuk duhet të paguajë asnjë shtesë; nëse posti është i një klase inferiore, pasagjerit i rimbursohet brenda 7 ditëve një përqindje e biletës, që ndryshon sipas gjatësisë së udhëtimit: 30% për udhëtime deri në 1.500 km, 50% për fluturime brenda BE-së mbi 1.500 km dhe për të gjitha udhëtimet e tjera nga 1.500 deri në 3.500 km, 75% për fluturimet jashtë BE-së mbi 3.500 km.

Ankimet e mundshme duhen bërë fillimisht pranë kompanisë së fluturimeve e nëse kjo nuk përgjigjet për gjashtë javë, autoritetit përgjegjës për aplikimin e rregullores evropiane. Në Itali, ky autoritet është ENAC, Enti Kombëtar për Aviacionin Civil.

Stranieriinitalia.it/shqiptariiitalise.com

 

 

 

Kush mund të sillet në Itali me bashkim familjar e kriteret që duhet të përmbushë kush paraqet kërkesën. Nga aplikimi deri te ardhja familjarëve

Il progetto dell'UNHCR per dare un logo alle imprese che assumono, formano o favoriscono l'autoimprenditorialità dei beneficiari di protezione internazionale. Sami: "Svolgono un ruolo cruciale nell’integrazione"

Roma, 29 settembre 2016 - Dopo l'impegno di Confindustria ad insegnare un mestiere ai rifugiati, arriva un riconoscimento ad hoc per le aziende che apriranno le porte a chi è scappato dal suo Paese e ha trovato protezione in Italia.

L’Alto Commissariato delle Nazioni Unite per i Rifugiati (UNHCR) ha presentato ieri presso il Senato della Repubblica, con il patrocinio del Ministero del Lavoro, il progetto “Welcome – working for refugee integration” alla presenza di Luigi Manconi, Presidente della Commissione Diritti Umani del Senato, Luigi Bobba, Sottosegretario al Ministero del Lavoro e delle Politiche Sociali e Pierangelo Albini, Direttore Area Lavoro e Welfare di Confindustria.

Il progetto permetterà alle aziende che si distingueranno nel favorire l’inserimento professionale dei rifugiati di ricevere dall’UNHCR un riconoscimento formale: un logo che le aziende stesse potranno esporre ed utilizzare nelle loro attività di comunicazione.

Il logo “Welcome – working for refugee integration” verrà assegnato annualmente alle imprese che, in base alle proprie possibilità, si saranno distinte per aver effettuato nuove assunzioni di beneficiari di protezione internazionale o comunque avranno favorito il loro concreto inserimento lavorativo e sociale, ed imprese che avranno incoraggiato la nascita di attività di autoimpiego dei beneficiari di protezione internazionale.

“Il settore privato in generale e le singole aziende in particolare, hanno un ruolo cruciale nell’integrazione dei rifugiati” - ha ricordato Carlotta Sami, Portavoce dell’UNHCR per il Sud Europa - “La loro collaborazione con i diversi attori istituzionali e non che si occupano dell’accoglienza dei beneficiari di protezione internazionale rende possibile realizzare percorsi di integrazione condivisi e partecipativi”.

Le imprese che verranno individuate annualmente aiuteranno l’UNHCR a perseguire l’obiettivo di un modello di società inclusiva, che si adopera per prevenire e combattere xenofobia e razzismo nei confronti di chi è stato costretto ad abbandonare il proprio paese a causa di guerre, conflitti e persecuzioni e ha scelto di ricominciare una nuova vita in Italia.

“Le attività per l’inclusione dei rifugiati possono rappresentare un nuovo orizzonte dell’attività sociale delle aziende e i rifugiati, con le loro competenze ed i loro saperi, possono rappresentare una risorsa per le nostre economie” ha concluso la Sami.

Le candidature potranno essere presentate dalle aziende stesse, dai loro dipendenti, dalle associazioni di categoria, dai sindacati, dalle Camere di Commercio, dagli Enti Locali e dalle associazioni o cooperative impegnate nell’assistenza e tutela dei richiedenti e beneficiari di protezione internazionale.

 

 

 

 

 

Votohet online për të ndryshuar Statutin dhe Rregulloren, por kriteri i shtetësisë italiane për regjistrimet nuk preket. Kështu M5S vazhdon të mbajë larg një pjesë të mirë të popullsisë, njësoj si Forza Italia

Romë, 28 shtator 2016 – Ka një mëkat fillestar në Lëvizjen 5 Yjet (Movimento 5 Stelle – M5S) që Grillo & Co nuk duan të fshijnë. Edhe pse lë jashtë një force politike që dëshiron të përfaqësojë shumicën një pjesë të mirë të Italisë.

Në këto vjet, migrantët e bijtë e tyre kanë ndjekur me vështirësi politikat e lëkundura apo të munguara të M5S rreth temave që i prekin drejtpërdrejt. Nga vepra penale e klandestinitetit, e mbrojtur nga Grillo e Casaleggio, deri në heshtjen e dyshimtë të parlamentarëve grillinë rreth reformës së shtetësisë (“Nuk ka kuptim” shkruante edhe vetë lideri i madh …), pa harruar aleancën me ksenofobët e UKIP-it të Farage apo batutat e shumta mbi të huajt e sigurinë të quajtura edhe pjellë e “legizmit grillin”.

Por këtë radhë problemi qëndron në tjetër vend. Te statuti, të më falin, te “Jo-Statuti”, neni 5 i të cilit thotë: “… LëVizja është e hapur për të gjithë shtetasit italianë në moshë madhore që nuk bëjnë pjesë …”. Koncept ky i përforcuar edhe nga neni 1 i Rregullores: “Regjistrohen në LëVizjen 5 Yjet shtetasit italianë me moshë madhore …”. E të huajt? Në respekt të atyre normave, mbeten jashtë. Shtetësia në këtë rast e ka një kuptim, si jo.

Edhe formulari i regjistrimit në LëVizje, që përpilohet vetëm online, hapet me deklarimin e të qenit “shtetas italian në moshë madhore”. E se mos i shkon ndërmend njeriu e gënjen vetëm e vetëm që të regjistrohet: sajti paralajmëron që do të bëhej fjalë “për deklarime të rreme për të cilat mbaahet përgjegjësi edhe me karakter penal”. Dhe demokracia nga poshtë 2.0 e shumëtrumbetuar, e përbërë nga platforma diskutimi e projekteligjesh të shkruara të diskutuara e të votuara online? Nuk janë për imigrantët e bijtë e tyre.

Për të gjetur një mbyllje të ngjashme në panoramën politike italiane, duhet lexuar statuti i Forza Italia-s. Partia e Berlusconit e medon njësoj si ajo e Grillos e shkruan që “janë anëtarë të Lëvizjes Politike Forza Italia qytetarët italianë …”. Një zgjedhje krejt e kundërt me atë të Partito Democratico, e cila që kur ka lindur ka qenë gjithnjë e hapur për “qytetaret dhe qytetarët e Bashkimit Evropian rezidentë” dhe për “qytetaret e qytetarët e vendeve të tjera me leje qëndrimi”.

E Lega? Edhe pse Salvini nuk lë rast t’i ikë pa folur përçart mbi “ne” e “ata”, kur bëhet fjalë për aderimin në partinë e tij pasaporta nuk merret parasysh. “Të gjithë të rriturit që angazhohen të respektojnë detyrimet që rrjedhin nga Statuti mund të regjistrohen në Legën e Veriut”, ky është rregulli. Në këtë aspekt, grillinët janë më legistë se legistët vetë. .

Ndërkaq, “qytetarët 5 yjësh” kanë humbur një rast i mirë për të ndryshuar. Në blogun e Beppe Grillos janë hapur dje e do të vazhdojnë për një muaj votimet online “për të mundësuar të gjithë të regjistruarit e LëVizjes 5 Yjet të vendosin nëse duan të modifikojnë dhe si do të modifikojnë “Jo Statutin” dhe Rregulloren”. Në të vërtetë, ndryshimet janë shkruar tashmë, të regjistruarit duhet vetëm t’i pranojnë ose jo. Kanë të bëjnë mbi të gjitha me mekanizmin e përjashtimeve dhe asnjë na modifikimet nuk prek rregullin e shtetësisë italiane të nevojshme për regjistrimet.

Teksa vendos kë të nxjerrë jashtë, me sa duket LëVizjes nuk ia ka qejfi të vërë në diskutim kriteret për kë fut brenda.

Elvio Pasca

 

Një lajmërim i çuditshëm është vënë në Zyrën e Imigracionit. Por që konfirmon: paguhet sërish, edhe për të tërhequr lejet që tashmë janë gati

 

Milano, 22 shtator 2016 – Nuk i shpëtohet dot! Kush kërkon sot lëshimin ose përtëritjen e lejes së qëndrimit duhet të paguajë kontributin nga 80 deri në 200 €, kush e kërkoi gjatë muajve të shkuar nuk do ta marrë po nuk derdhi paratë.

 

Janë këto pasojat e dekretit të Këshillit të Shtetit që ka pezulluar, të paktën deri më 13 tetor, anulimin e taksës mbi lejet e qëndrimit të vendosur në maj nga TAR.

 

E konfirmon këtë gjë edhe një lajmërim i përkthyer në disa gjuhë, i sinjalizuar nga një lexuese e Stranieriinitalia.it, i varur prej disa ditëve në zyrën e imigracionit të Kuesturës së Milanos, në rrugën Montebello. Përmban tarifat (80 € për lejet me kohëzgjatje maksimumi një vit, 100 € deri në 2 vjet e 200 € për lejeqëndrimet BE për qëndruesit afatgjaë apo kartat e qëndrimit) dhe lajmëron që edhe për të tërhequr lejeqëndrimet e gatshme duhet bërë derdhja e parave (është fjala për ata që paraqitën kërkesën pas sentencës së TAR-it e me të drejtë nuk paguan kontributin siç parashikonte sentenca).

 

Por ajo që bie në sy është emri i ri që i vë Kuestura taksës mbbi lejet e qëndrimit: “Kontribut solidariteti”, sikur imigrantët të detyruar të paguajnë përsëri, po u kërkohet një vepër bamirësie. E për kë? Me siguri për arkat e shtetit, që pa paratë e tyre (rreth gjysmë miliardi euro nga 2012 deri më sot) nuk di nga t’ia mbajë.

 

EP

 

Ministri grek Kotzias: “Çështja çame është e paqenë, dhe si e tillë, kurrë nuk është pranuar si objekt negocimi. Komisioneri Hahn është i detyruar në bazë të rolit të tij institucional të japë shpjegime të menjëhershme”
Idrizi: “Çështja çame do të ekzistojë për aq sa do të ekzistojë qoftë dhe një shqiptar i vetëm i Çamërisë”

Vetëm pak orë pas lajmit se komisioneri i Zgjerimit të Bashkimit Europian, Johannes Hahn renditi si çështje të diskutueshme mes Shqipërisë dhe Greqisë, edhe çështjen çame, kanë reaguar autoritetet e Athinës.

Në një deklaratë, të cilësuar si ndër më të ashprat në vitet e fundit prej saj, ministri i jashtëm grek, Nikos Kotzias, i ka kërkuar komisionerit të tërheqë deklaratën e tij dhe ta korrigjoje atë, pasi, sipas Athinës, komisioneri ka shkelur kompetencat e tij, duke ndërhyrë në punët e vendeve anëtare, duke çelur debate për çështje që nuk ekzistojnë.
Në deklaratën e Ministrisë së Jashtme greke shkruhet: “Deklarata e komisionerit Johannes Hahn është e pavërtetë dhe e papranueshme. Siç dihet, çështja çame është e paqenë, dhe si e tillë, kurrë nuk është pranuar si objekt negocimi, midis qeverive të Greqisë dhe Shqipërisë. Komisioneri Hahn, me përgjigjen e tij të gënjeshtërt, tregon se nuk ushtron rolin dhe detyrat e tij në bazë të parimit të paanësisë, në mënyrë që të çohet përpara interesi i përbashkët i BE-së, siç parashikohet në nenin 17 të Konventës së Lisbonës. Që tani i është kërkuar dhe është i detyruar në bazë të rolit të tij institucional të japë shpjegime të menjëhershme, bindëse përsa i përket përmbajtjes së papranueshme dhe të gënjeshtërt të përgjigjes së tij të kontestuar”.

Ndaj deklaratës së Ministrisë së Jashtme të Greqisë reagon kryetari i PDIU-së Shpëtim Idrizi në profilin e tij në Facebook, sipas të cilit, reagimi i palës greke ngjan si përgjigje e të fortit të lagjes, është arrogancë e papranueshme e groteske.

“Keqardhje e madhe për një vend të BE-së, e vendin e Aristotelit. Reagimi i MJ greke më ngjan si përgjigja e të fortit të lagjes e arrogancë e papranueshme e groteske. I keqardhur për Qeverinë e sotme greke që me detyron të them që është njësuar e mbron krimet e bandave vrastare të Napolon Zervës. E ftoj Qeverinë greke të distancohet nga krimet kundër njerëzimit e kompleksi i Makbethit”, shkruan Idrizi.
Ai thekson se “deklarata e Komisionerit Hahn është një shuplakë për nacionalizmin grek vërteton se çështja çame nuk është as çështje dypalëshe e as shumëpalëshe, por çështje themelore e të drejtave të njeriut. Çështja çame do të ekzistojë për aq sa do të ekzistojë qoftë dhe një shqiptar i vetëm i Çamërisë”.
“Deklarata e BE përforcon qëndrimin e kahershëm të PDIU dhe Shoqatës Çamëria se integrimi evropian i Shqipërisë dhe zgjidhja e çështjes çame janë e njëjta rrugë, pasi vetë çështja çame është çështje të drejtash evropiane. PDIU inkurajon qeverinë shqiptare të vijojë në rrugën e drejtë, atdhetare dhe humane të zgjidhjes së çështjes çame, duke e ndërkombëtarizuar atë, siç tashmë pranon edhe Bashkimi Evropian”, mbyllet deklarata e Idrizit.

 

Duke përgëzuar vullnetin e mirë të Shqipërisë e Greqisë për zgjidhjen e çështjeve dypalëshe të pazgjidhura, komisioneri Johannes Hahn thotë hapur se fut mes këtyre çështjeve edhe atë çame

Paketa e ministrit të Jashtëm Ditmir Bushati për adresimin e çështjeve të hapura mes Shqipërisë dhe Greqisë, merr bekimin e Komisionit Europian. Në një seancë dëgjimore me eurodeputetët, komisioneri Johannes Hahn ka theksuar faktin që çështja e detit, ndryshe nga sa ka deklaruar ambasadorja greke në Tiranë, njihet nga Komisioni Europian si një çështje e pazgjidhur mes dy vendeve.

Komisioneri Hahn është ndalur në marrëveshjen dypalëshe për adresimin e çështjeve historike mes dy vendeve, pjesë e paketës Bushati-Kotzias, duke vënë në dukje se Komisioni njeh si një prej tyre edhe “Çështjen Çame”. Top Channel siguroi përgjigjen që Komisioneri Johannes Hahn i ka kthyer shqetësimit të eurodeputetes greke Maria Spyraki lidhur me ato që ajo i ka quajtur “pretendime irredentiste të Shqipërisë”, duke renditur një sërë ngjarjesh të ndodhura përpara dhe gjatë vizitës së ministrit Kotzias në Tiranë.

Deputetja e nisi që nga deklaratat e kryeministrit Edi Rama në Konventën e Partisë Drejtësi Integrim dhe Unitet dhe protestën e zhvilluar gjatë vizitës së ministrit grek në Tiranë. Në fund, eurodeputetja e Demokracisë së Re i adresoi dy pyetje Komisionerit Hahn.

A e konsideron Komisioni veprimet e kësaj partie (PDIU) në qeveri të jetë në frymën e fqinjësisë së mirë, kjo duke qenë dhe një parakusht për anëtarësimin e Shqipërisë?
A do të merren parasysh ngjarjet e mësipërme në raportin e progresit për Shqipërinë?
, pyeti eurodeputetja greke.

Përgjigjja e komisionarit Hahn ishte shumë e qartë. “Komisioni ka vërejtur pozitivisht rritjen e frekuencës së vizitave të nivelit të lartë në mes të autoriteteve të Shqipërisë dhe Greqisë. Marrëdhëniet diplomatike mes dy vendeve janë intensifikuar, gjithashtu edhe dialogu politik është formësuar më mirë. Komisioni mirëpriti faktin se të dy vendet po diskutojnë krijimin e një mekanizmi të përbashkët, që do të mblidhet në mënyrë periodike, për zgjidhjen e çështjeve të pazgjidhura dypalëshe. Këtu përfshihet përcaktimi i shelfit kontinental dhe të zonave detare shqiptaro-greke, të drejtat e personave që u përkasin minoriteteve dhe çështja çame. Komisioni ka përgëzuar këto përpjekje, duke shprehur mirënjohjen për ripërtëritjen e një angazhimi të tillë të rëndësishëm diplomatik dypalësh”, u përgjigj Komisioneri Hahn. (Top Channel)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Në një reportazh ekskluziv të gazetarit Giovanni Tizian mbi mafien e marihuanës në Itali, në numrin e saj të fundit, e përjavshmja L’Espresso sjell një “udhëtim” në plantacionet e fshehta të marihuanës të kultivuar nga klanet mafioze në Campania e Calabria që kanë kthyer ato toka në një “Kolumbi të Italisë”. Por, veç hashashit që kultivohet në Itali, me qindra tonë importohen nga jashtë, kryesisht nga Shqipëria e Maroku.

Një kapitull i shkrimit përshkruan sesi kryhet transporti i drogës nga Shqipëria për në Itali, kryesisht përmes Kanalit të Otrantos.

Revista përcjell fjalët e një koloneli të Guardia di Finanza, Maurizio Muscarà, që tregon betejën e përditshme me trafikantët. “Në tre vitet e fundit kemi sekuestruar më shumë se 11 tonë”, thotë Muscarà që duke bërë dy llogari nxjerr fitimet marramendëse të mafieve veçanërisht nga droga e prodhuar në Shqipëri: “Një kg e blerë drejtpërdrejt në plantacionet në Shqipëri kushton maksimumi 200 euro. Në Itali shitet për 10 mijë euro. Kjo do të thotë se me një ton, klanet fitojnë 10 milionë”.

Nga përllogaritjet paraprake të repartit të Guardia di Finanza të drejtuar nga koloneli, të ardhurat vjetore të këtij biznesi arrijnë në 4-5 miliardë euro. Edhe pse sipas financierëve, prodhimtaria në Shqipëri është shumë e lartë: 900 tonë çdo vit.

Nga Shqipëria në Itali përmes kanalit të Otrantos

Është natë pus në kanalin që bashkon Otranton me Borshin, 90 km nga qyteti i Vlorës, në Shqipëri. Vetëm hëna ndriçon atë pjesë të detit dhe gjurmën që lë një motor uji i lëshuar plumb drejt brigjeve të Puglies.

E drejton një djalë i ri fare, diçka më shumë se i mitur. I rekrutuar nga bandat kriminale shqiptare. Në të dyja anët e motorit të ujit mban 200 kg hashash të kultivuar në malet e qarkut të Gjirokastrës. E di që ka vetëm 50% mundësi për të përmbushur misionin për të cilin është ngarkuar, por ka bësim, shumë nga bashkëmoshatarët e tij ia kanë dalë mbanë.

Vetëm se atë natë, patrullat detare të Guardia di Finanza të Barit mbikëqyrin bregdetin me motoskafë të fuqishëm, që dikur ishin në duart e kontrabandistëve të cigareve. Është edhe një “Corbelli” i vjetër me katër motorë 500 kuajfuqi secili, që arrin një shpejtësi deri në 120 km/h.

Dhe një helikopter i financierëve fluturon mbi zonën nga e cila zakonisht vijnë skafistët e marihuanës dhe i mjafton pak për të pikasur motorin e ujit të ngarkuar me hashash. Më pas, ia komunikon koordinatat mo“Corbelli”, që nis ndjekjen. Akrobaci, evolucion, manovra shumë të shpejta. Pastaj, më në fund, djaloshi i jep fund ndjekjes së çmendur. Skena të tilla përsëriten vazhdimisht.

Efektivët e udhëhequr nga kolonel Maurizio Muscarà janë mes më të përgatiturve në Itali. Ata ndjekin trafikantët në det që nga koha e kontrabandës së cigareve.

In originale: Qui cresce l'erba dei clan

 

Për prokurorinë e Forlisë, shumë familje shqiptare kanë abuzuar me sistemin italian të mbrojtjes të të miturve për t’u siguruar bijve të tyre qëndrimin e shkollimin në Itali në ngarkim të shtetit

Dhjetëra të mitur shqiptarë që hyjnë si turistë në Itali, të shoqëruar nga persona të rritur, në vend që të kthehen brenda 3 muajve në atdhe, “braktisen” prej të rriturve dhe shkojnë e trokasin dyerve të komisariateve të policisë, kazermave të karabinierëve apo institucioneve të asistencës sociale.

Këtë kanë zbuluar autoritetet e Emilia Romagnas ku është vërejtur një rritje e numrit të të miturve shqiptarë që kërkojnë ndihmë nga shteti si të braktisur. Në vitin 2015 arrihet kulmi, me 63 te braktisur të rremë vetëm në krahinë. Por fakti që Shqipëria nuk është as vend në luftë e as vend që po përjeton ndonjë krizë humanitare, ka shtyrë autoritetet të nisin hetimet mbi këta të mitur të braktisur (që shpesh janë adoleshentë nga 14 deri në 17 vjeç) duke zbuluar kështu që të paktën nuk bëhet fjalë për kriminalitet të organizuar që shfrytëzon trafikun e të miturve por mashtrim i pastër nga familjarët e të rinjtë për të siguruar kushte më të mira jetese e studimi.

Në përfundim të hetimeve prokuroria e qytetit emilian Forli ka paditur 41 një të rritur shqiptarë për braktisje të të miturve, vjedhje me mashtrim në dëm të shtetit dhe favorizim të imigracionit klandestin, dhe 25 të mitur shqiptarë për veprën penale të vjedhjes me mashtrim të shtetit.

Praktikisht, të rinjtë, të këshilluar nga familjarët, hiqeshin si të braktisur që të merreshin në ngarkim nga trukturat italiane të mbrojtjes sociale. Në këtë mënyrë ata siguronin ushqim, strehim, ndërmjetësim kulturor e gjuhësor, shkollim (ardhjet më të mëdha janë verifikuar në shtator kur fillon shkolla) deri kur do të mbushnin 18 vjeç, më pas do të kishin lehtësime për lejen e qëndrimit e për hyrjen në tregun e punës. Të gjitha këto janë teorikisht të mundura sepse normativa italiane në fuqi parashikon një sërë garancish e mbështetjesh për të miturit e braktisur sipas Konventës së Nju Jorkut. E pikërisht me këtë mbështetje ndaj të miturve të braktisur dhe falë faktit që ligji italian ndalon dëbimin me forcë të të miturive, kanë abuzuar fisa familje shqiptare.

Nga hetimet ka dalë në dritë se adoleshentët “e braktisur” mbërrinin në Emilia Romagna nga portet e Barit dhe Brindisit. Aty mbërrinin të lumtur në gjirin e familjeve të tyre për turizëm në Itali. Por disa ditë më pas, vetëm, paraqiteshin dyerve të komunës, policisë, karabinierëve për të kërkuar ndihmë sepse ishin lënë në mes të rrugës nga prindërit. Gjë aspak e vërtetë. Gjatë hetimeve u zbuluan raste nga më të ndryshmet: shoqërues  që prisnin deri sa i mituri “të sistemohej” para se të ktheheshin në atdhe, familjarë që jetonin rregullisht në një qytet tjetër aty pranë që në këtë mënyrë sillnin të miturin në Itali, dhe u siguronin shkollim, veç ngrënies e fjetjes. Në shumë raste u gjetën vëllezër në moshë madhore e xhaxhallarë rezidentë në qytetet aty pranë.

Sipas hetuesve, të miturit vinin kryesisht nga qarku i Elbasanit ku me sa duket ishte kaluar gojë më gojë mënyra se si mund të çoheshin fëmijët të studionin jashtë pa shpenzuar asnjë qindarkë (gjithçka në ngarkim të shtetit italian).

Gjatë hetimeve, policia nxori nga sistemi i mbrojtjes 21 të mitur. Kjo për arsye se shumë familjarë, sidomos ata që jetojnë në Itali, kur e panë veten të akuzuar zyrtarisht për vepra të rënda penale, u paraqitën “vullnetarisht” për të rimarrë të miturit e braktisur. Nga 21 të miturit, as 10 nuk kanë mbetur në Itali, e jo në struktura shtetërore por pranë familjarëve të tyre, të tjerët janë kthyer në Shqipëri bashkë me prindërit.

 

 

 

 

 

Lajmin e jep Chi l’ha visto

Arrestimet në Torino falë një App që karabinierët u instaluan në aparatet celulare një bande shpërndarësish droge.

Romë, 26 shtator 2016 – Një “App-spiun” i instaluar në celularët e tyre u ka lejuar forcave të rendit të kontrollonin një bandë shpërndarësish droge. E kanë mësuar edhe zinxhirin frytdhënës të punës së ndjekur prej tyre: shfrytëzonin prostitucionin e paratë që nxirrnin prej tij i investonin në kultivimin e drogës.

Këtë kanë zbuluar karabinierët e Torinos që së fundi kanë arrestuar 10 shtetas shqiptarë me akuzat e rekrutimit, shfrytëzimit dhe nxitjes së prostitucionit, zhvatjes së parave me dhunë, lëndimeve personale në rrethana rënduesë, armëmbajtjes pa leje dhe prodhimit të drogës.

Falë hetimeve që kanë zgjatur disa muaj, karabinierët kanë zbuluar parcela me marihuanë. Ata kanë sekuestruar mbi 4 mijë bimë me vlerë prej disa milionë eurosh.

Kjo është herë e dytë brenda një jave që arrestohen shtetas shqiptarë për prodhim të drogës. Vetëm pak ditë më parë parcela me mijëra rrënjë marihuanë të kultivuara nga dy shqiptarë u zbuluan në provincën e Materës.