homepage - Shqiptari i Italise

Pëllumbesha Ziu, grua e ve, nënë e katër fëmijëve, prej të cilëve njëri me sindromën Down, rrëfen për Dritare.net jetën e vështirë në një nga kampet gjermane ku mbahen azilkërkuesit.
E si të kthehem në Shqipëri, kur nuk kam asnjë të ardhme, as minimumin jetik të gjërave, kur nuk kam mundësi të paguaj dritat, sepse nuk ka punë, me katër fëmijë që më shohin në sy e presin nga unë”
Nga Kozeta Turishta

Pëllumbesha Ziu, ka treguar për dritare.net, historinë e saj të jetës, sakrificat e peripecitë në emigrim, frikën nga përdhunimet, kërcënimet, vrasjen makabre të shoqes së saj në kamp, të cilës burri i preu kokën me thikë, pse e denoncoi për dhunë.
Gruaja rrëfen të vërtetën e saj për kampet e azilantëve në Gjermani, ku shumë shqiptarë janë dyndur për të kërkuar azil, në emër të një të ardhmeje më të mirë për fëmijët e tyre. Pëllumbesha, është njëra nga ata gratë e nëna, që luftojnë çdo ditë me dhunën psikologjike që ushtrohet në kampin ku ajo gjendet së bashku me dy fëmijët e saj më të vegjël, pasi dy vajzat e mëdha është detyruar t’i lërë tek të afërmit në Shqipëri. Ja intervista e saj e dhimbshme dhe tronditëse për Kozeta Turishtën.

Dritare.net: Sa kohë u bënë  që keni kërkuar azil në shtetin gjerman? 

Pëllumbesha Ziu: Kam rreth një vit këtu. Kam 8 muaj që jam sistemuar në një banesë. Kam jetuar në një kamp në Shtaumyhler, ku jetova me frikë nga tentativat për përdhunim.

Çfarë ju bëri të largoheshit nga Shqipëria? 

Arsyet e braktisjes së Shqipërisë janë të shumta. Po e nis me ndërprerjen e ndihmës ekonomike prej 47 mijë lekësh të vjetra. Si dhe pensionin qesharak të 4 fëmijëve jetimë, pasi babai i tyre ka vdekur nga një tumor. Po vazhdoj me ndërprerjen e energjisë elektrike, që nuk e paguanim dot.
Pas vdekjes se bashkëshortit përjetova një ferr moral, fizik, për pronësinë e banesës, nga motrat e martuara të bashkëshortit. Prita me durimin më të madh të mundshëm dhe me shpresë nga policia e rajonit Lushnje. Më dhanë një urdhër mbrojtjeje i cili u hodh poshtë për tre ditë.

Pse u hodh poshtë?

Sepse personi i cili dhunoi banesën dhe familjen time u largua pas qëndrimit të një nate në burg, pa mbushur 24 orë, drejt Greqisë. Pas një zhgënjimi të thellë dhe detyrës së një prindi të vetëm për të rritur dhe shkolluar katër fëmijë, ndërmora këtë rrugë të vështirë, duke lënë dy vajzat e rritura, njëra 20 vjeç dhe tjetra 16, tek të afërmit e mi dhe marrë rrugën e emigrimit e detyruar për të mos përfunduar në rrugë si shumë të tjera. E di sa e vështirë është për vajzat e mia, por kam një mision që nuk e lë dot në mes. Misioni im e ka emrin Nino. Është djali im me sindromën Down të cilin Shqipëria e la pa drita, pa ujë, pa bukë e pa televizor, i cili ishte i vetmi argëtim për të. Për Ninon jam këtu.

Si është në të vërtetë realiteti brenda, aty ku jetojnë shqiptarët të cilët presin fatin e letrave për azil?

Realitet i zi, që askush nuk mund ta besojë pa e parë me sy e përjetuar vetë. Po  marr rastin e fundit të gruas shqiptare, e cila u masakrua në mes të ditës me prerje koke, nga bashkëshorti. E ndjera Arjana Ciba ishte një grua shembullore.

Arjana ishte në kampin tuaj? E patë ngjarjen e tmerrshme?

Po, unë e kam parë ngjarjen me sytë e mi. E vërteta është se e ndjera Arjana, dhunohej shpesh nga i shoqi, ai e keqtrajtonte atë dhe dy fëmijët e saj. Një ditë asaj iu sos durimi dhe shkoi tek Komuna për t’u ankuar, për të kërkuar njëfarë sigurie sepse jeta e saj ishte në rrezik dhe ajo e kishte nuhatur më të keqen, me gjithë atë dhunë fizike që i shoqi i saj ushtronte mbi të. Ai e mori vesh se Arjana e kishte denoncuar dhe ka qenë ora 10:00 e paradites kur ka nisur ta godasë, derisa gjaku i rridhte mureve të korridoreve, e më pas, në sy të të gjithëve, i preu kokën me thikë. Ishte një ditë zie për të gjithë ne, të gjithë ne të godinës ku jetonim, që pas tragjedisë kemi përfunduar në spital nga tronditja e tmerri që na panë sytë.

Nuk mundi dikush nga ju të ndërhynte në ato momente?

Me të drejtë pyesni, por ai njihej si një njeri më probleme dhe më përpara, me precedentë penalë, madje kishte bërë dhe burg në Greqi për 12 vjet dhe të gjithë patën frikë t’i afroheshin.
Mjerë ato femra shqiptare që bëhen darka e qenit, sepse zakonisht familjet në zona të thella malore, e fshatra të izoluara, detyrohen t’ia japin vajzën të ligut, vetëm e vetëm për t’i hequr nga shtëpia.

Po fëmijët e kanë mësuar çfarë ndodhi me nënën e tyre? 

Jo, sepse atë ditë ata ishin në shkollë, dhe janë përpjekur t’ja mbajnë fshehur faktin sesi vdiq nëna e tyre, pasi do ishte tepër e rëndë për ta. Janë  dy djem, moshat 8 dhe 9 vjeç, që janë vetëm tani. Ndërsa ai monstra ndodhet në burg.

Ju thoni që nuk ka as siguri për jetën, por as kujdes nga ana e punonjësve aty brenda? 

Absolutisht jo, është një tmerr i vërtetë. Unë jam gjendur përballë një realiteti të hidhur në një kishë fëmijësh, ku një shtetas shqiptar dhunoi dhe kërcënoi me prerje fyti fëmijën tim 6 vjeç dhe mua. E ndërsa pastorit me emrin Andreas Wiltizer i dukej normale për një zënkë fëmijësh dhe as mori mundimin të reagojë, sepse neve na shohin e na trajtojnë jo si qenie njerëzore. Ishte vërtetë një zënkë mes fëmijësh, por ai nuk pati mëshirë as për djalin tim të sëmurë duke e kapur prej rrobash, e kapi në grykë duke e ulur disa herë në tokë, pa e përplasur. Më pa në sy dhe më tha: Për shpirtin e babës ta presë fytin ty e të gjithë familjes tënde.

Kujt iu drejtove për këtë kërcenim? 

Shkova në polici, atje rrëfeva gjithçka siç po flas me ju, por nuk mora asnjë mbështetje, pasi më akuzonin sikur e bëja me qëllim që të përfitoja më shumë qëndrim këtu. Policia nuk besonte, sepse kishte pasur raste të ndryshme me shqiptarët, ku nxirrnin lloj-lloj gjërash vetëm të qëndronin sa më gjatë, dhe për këtë fakt nuk e merrnin si të mirëqenë, derisa një ditë fatmirësisht një grua gjermane, së cilës dikush i kishte thënë për rastin tim, i tha policëve se unë po thosha vetëm të vërtetën. Ka ende njerëz kjo botë.

Po tani ku jetoni?  

Komuna më ka dhënë një shtëpi prej tetë muajsh, si dhe një shumë prej 800 euro për shkollimin e dy fëmijëve. Por në momentin që ti merr një negativ absolut nga zyrat e emigracionit, shteti gjerman të detyron të firmosësh vdekjen tënde, kthimin në Shqipëri. Është një luftë e ftohtë psikologjike, nëse nuk e ke lëkurën e fortë, mund të vdesësh nga stresi e depresioni i thellë në të cilin përballemi çdo ditë me këto kushte.

Sa zgjat procesi?

Procesi zgjat pafund, derisa arrin në një pikë lodhje që me zemërimin e mbledhur në zemër, mund të shembësh botën.

Ju keni marrë përgjigje?

Po, unë kam marrë negativin pasi dhashë intervistën, por më kanë lejuar të qëndroj nga gjendja ime e keqe shëndetësore dhe ata e dinë në çfarë kushtesh jam.

Kaq shumë vuajtje, nuk do ishte më mirë të ktheheshit pranë pjesës tjetër të familjes e në vendin tuaj?

Ku të kthehem, kur nuk kam asnjë të ardhme, as minimumin jetik të gjërave, kur nuk kam mundësi të paguaj dritat, sepse nuk ka punë, me katër fëmijë që më shohin në sy e presin nga unë. Kjo që po bëj është një sakrificë e madhe. Si çdo nënë shqiptare që jep jetën për fëmijët e saj, dhe unë do i shkoj vuajtjes deri në fund për të nxjerrë në dritë fëmijët e mi, sidomos atë që nuk mundet vetë, Ninon, djalin tim të sëmurë. Ai  vetëm këtu mund të përmirësojë edukimin e zhvillimin e tij mendor. Ka talent në muzikë, sport. Është shumë simpatik dhe energjik, duket si një model. Por nuk mund të flasë. Ëndrra ime është ta dëgjoj Ninon të flasë. Kjo është arsyeja pse erdha të vuaj këtu. Është arsyeja për të cilën unë jetoj.

Botuar në Dritare.net

 

Për qytetarët kosovarë do të ofrohen shërbime konsullore pranë selisë së konsullatës së Shqipërisë, siç ndodh prej dy vjetësh në Milano

Prishtinë 16 gusht 2016 – Selia e Konsullatës së përgjithshme të Shqipërisë në Bari tashmë është edhe e Kosovës. Lajmin e dha ministria e Punëve të Jashtme të Kosovës që deklaroi se për shtetasit kosovarë që jetojnë në Itali ofrohen shërbime konsullore dhe në qytetin e Barit, në selinë e Konsullatës së Shqipërisë (në adresën Corso Vittorio Emanuele 171, 70122 Bari).

Shërbimet ofrohen në bazë të marrëveshjes mes Kosovës dhe Shqipërisë për të mbështetur njëra tjetrën në shërbimin diplomatik dhe konsullor dhe ishte paralajmëruar nga ministri i Punëve të Jashtme, Enver Hoxhaj, gjatë vizitës në Tiranë në korrik të këtij viti. Ky hap pason përvojën e ngjashme në Konsullatën e Përgjithshme të Shqipërisë në Milano ku, prej 16 shtatorit 2014, u ofrohen shërbime konsullore shqiptarëve dhe kosovarëve.

Ofrimi i shërbimeve konsullore për qytetarët e Kosovës në Konsullatën e Përgjithshme të Republikës së Shqipërisë në Bari bëhet për të mbështetur dhe për t’u ardhur në ndihmë shtetasve të Kosovës që jetojnë në rajonet e Jugut të Italisë, por edhe për të gjithë ata që zgjedhin Barin si portin hyrës ose dalës për udhëtimet, pushimet apo lëvizjet e tyre nëpërmjet Shqipërisë për në Kosovë.

Lexo edhe: Konsullata e Milanos, nga sot është e të gjithë shqiptarëve

 

Ashtu si pensioni i pleqërisë, edhe ai i invaliditetit është gjithnjë e më i vështirë për emigrantët, në mungesë të marrëveshjes dypalëshe mbi mbrojtjen sociale

Është fakt që një pjesë e konsiderueshme e emigrantëve shqiptarë, kanë vjetërsi kontributive për sigurimet shoqërore si në Shqipëri ashtu dhe në vendet ku kanë emigruar. Sipas statistikave, numri më i madh i emigracionit shqiptar është në dy vendet fqinjë, në Itali dhe Greqi. Fakti që emigrantët përgjithësisht janë të punësuar në punë të vështira, sjell si rrjedhojë ekspozimin e tyre ndaj sëmundjeve dhe aksidenteve në punë. Po kështu rritja e moshës për përfitimin e pensionit të pleqërisë e ka shtuar ndjeshëm numrin e invalidëve, mbasi me rritjen e moshës shtohet mundësia e sëmundjeve.

Mungesa e marrëveshjes bilaterale ndërmjet shtetit shqiptar dhe atij italian e grek, në shumë raste i privon emigrantët nga përfitimi i pensionit të invaliditetit, ngaqë nuk përmbushen kushtet e përcaktuara ligjore të shteteve respektive.

Bazuar në legjislacionin shqiptar, (Ligji 104/2014), për të përfituar pension invaliditeti në Shqipëri duhen përmbushur këto kushte :

Personi që bëhet i paaftë, merr pension invaliditeti, kur ka plotësuar periudhën minimale të sigurimit dhe për çdo arsye, veç aksidentit në punë ose sëmundjes profesionale. Ai e merr këtë pension kur bëhet i paaftë:

a) për çdo veprimtari ekonomike;

b) kur ka gjymtime të forta dhe dëmtime fizike (duke përfshirë verbimin).

Invaliditeti caktohet nga komisioni mjekësor i caktimit të aftësisë për punë (KMCAP) .

Në vendimin e tij shënohen shkaqet e invaliditetit, koha e fillimit të tij si dhe shkalla e humbjes së aftësisë në punë. Kundër vendimit të KMCAP-it të rrethit personi mund të ankohet në KMCAP-in epror pranë Institutit të Sigurimeve Shoqërore, vendimi i të cilit përsa i përket caktimit të aftësisë për punë është i formës së prerë.

Sipas shkallës së humbjes së aftësisë për punë, invaliditeti klasifikohet :

a. Invaliditet i pjesshëm, kur personi i siguruar humbet aftësinë për punë në profesionin apo punën e tij të fundit, por mund të kryejë punë të tjera sipas përcaktimit të vendimit të KMCAP-it;

b. Invaliditet i plotë, kur personi i siguruar bëhet i paaftë për çdo punë;

c. Invaliditet i plotë në kushtet e nevojës për kujdestari.

Në nenin 21 të ligjit 104/2014 përcaktohet: Periudha minimale e sigurimit për pension invaliditeti është sa 3/4 e diferencës së moshës së personit të siguruar në kohën që bëhet i paaftë dhe moshës 20 vjeç dhe në 5 vitet e fundit para lindjes së të drejtës të ketë së paku 12 muaj  sigurim shoqëror.

Personi që përfiton pension për invaliditet, kur plotëson moshën, ka të drejtë të kërkojë pension pleqërie, nëse ky do të jetë më i favorshëm për të.

Për të qartësuar kuptimin e periudhës së nevojëshme të sigurimit sipas përcaktimit “Periudha minimale e sigurimit për pension invaliditeti është sa 3/4 e diferencës së moshës së personit të siguruar në kohën që bëhet i paaftë dhe moshës 20 vjeç”, i referohemi një shembulli, kur një person është i moshë 60 vjeç. Atëherë periudha minimale kontributive e kërkuar për të përfituar pension të plotë do të jetë 60 - 20 = 40*3/4 =30 vite ( moshë minus 20 shumëzuar me ¾ ).

Në këtë mënyrë, sipas shembullit hipotetik që morëm, këtij personi i duhen gjithsej 30 vite për të përfituar pension invaliditeti të plotë, ndërsa për pension pleqërie do të duheshin për këtë vit 35 vite e 8 muaj. Në rastet kur nuk plotësohet kjo vjetërsi kontributive, atëherë përfitohet pension invliditeti i reduktuar proporcionalisht me vjetërsinë kontributive që ka.

Shuma e pensionit të invaliditetit të plotë llogaritet në të njëjtën mënyrë si pensioni i pleqërisë. Shuma e përgjithshme e pensionit nuk mund të jetë më e vogël se 75% e pagës minimale neto në shkallë vendi” (aktualisht paga minimale në shkallë vendi ëdhtë 22.000 lekë).

Po kështu në këtë ligj përcaktohet, se personit që përfiton të ardhura:

- kur ka nevojë për një kujdesje të vazhdueshme nga një person tjetër, sipas vendimit të Komisionit Mjekësor të Caktimit të Aftësisë për Punë (KMCAP), i jepet një pagesë shtesë prej 15 për qind të bazës së vlerësuar neto të vitit të fundit para lindjes së të drejtës;

- kur ka në ngarkim fëmijë deri në moshën 18 vjeç ose kur këta studiojnë apo janë të paaftë për punë deri në moshën 25 vjeç, përfitojnë një të ardhur shtesë familjare për çdo fëmijë në masën 5% të pensionit, por jo më shumë se 30 për qind.

Në këtë mënyrë për të përfituar pension invaliditeti në Shqipëri, personi, duhet të përmbushë kushte shëndetsore, që kanë të bëjnë më humbjen e aftësisë për punë dhe kushte ligjore që lidhen me vjetësinë kontributive. Në kushtet ligjore është dhe ai, i përcaktuar në nenin 21 të ligjit 104/2014, ku personi që aplikon për pension invaliditeti, në 5 vitet e fundit para lindjes së të drejtës të këtë së paku 12 muaj  sigurim shoqëror.

Duke qenë se një pjesë e mirë e emigrantëve nuk kanë mundësi ta plotësojnë këtë kusht, si pasojë e mungesës së prezencës në Shqipëri, pavarësisht se  mund të kenë vjetërsi kontributive në Shqipëri me 20 vite e më shumë, nuk e plotësojnë kushtin sipas këtij neni. Në këtë mënyrë këta emigrantë mbeten pa pension invaliditeti e rjedhimisht pa të ardhura për përballimin e jetesës, aq më tepër që në kushte të rënduara fizike dhe sëmundjeve, jetesa bëhet edhe më e shtrenjtë.

Po kështu për të përfituar pension invaliditeti në Itali, krahas kushteve të gjendjes shëndetsore, kërkohet që personi që aplikon, të ketë të paktën 260 kontribute javore (pesë vjet kontribute dhe sigurime shoqërore), nga të cilat 156 (tre vjet kontribute me sigurime shoqërore) në pesë vitet e para datës së aplikimit.

Në kushtet e krizës ekonomike në Itali, ashtu sikurse dihet, u rrit ndjeshëm papunësia, ku përqindja më e lartë rezulton për emigrantët, dhe rrjedhimisht plotësimi i këtij kushti vështirësohet së tepërmi.

Sikurse mund të gjykohet emigrantët duke patur vjetërsi kontributive në të dy shtetet dhe duke mos plotësuar kushtet për pension invliditeti, sipas ligjeve respektive në të dy vendet, mbeten pa të ardhura, në kohën kur janë aq nevojtarë, për të përballuar sëmundjen.

Marrë në konsideratë sa më lart, është e domosdoshme që përkundrejt këtij fenomeni duhet të jemi shumë të ndjeshëm. Sepse nuk bëhet fjalë për raste sporadike, por e një dukurie në rritje. Jemi një vend ku emigracioni zë një masë afërsisht të barabartë me 1/3 e popullsisë të rregjistruar, dhe ndjeshmëria ndaj emigracionit duhet të jetë më e lartë, jo vetëm për kontributin që ka dhënë ky emigracion në jetën social – ekonomike të vendit, por dhe si detyrim që ka çdo shoqëri, e veçanërisht organizmat shtetërore për mbështetjen e tij.

Në këtë kuadër, mendoj se është e domosdoshme përmirësimi i bazës ligjore, për të bërë të mundur përfshirjen e emigracionit, në përfitimet sociale.

Dhe nuk bëhet fjalë për kërkesa luksi, por për të ardhura minimale për mbijetesë.

Përgatitur nga Naim Balluku, zëvendëspresident i patronatit INAS Albania

 

“Dhurata” për ditëlindje për kë është rezident në Itali e ka mbushur apo do të mbushë 18 vjeç gjatë vitit 2016. Gjithçka do të bëhet me një App

Romë, 26 gusht 2016 – Për shumëkënd dhurata po vjen me vonesë, por më mirë vonë se kurrë. Nga 15 shtatori, 18-vjeçarët do të marrin nga shteti 500 euro për t’i shpenzuar në libra, teatër, kinema, muzeume, koncerte, e gjithçka tjetër me të cilën u pëlqen të ushqejnë shpirtin e mendjen.

Fillimisht, qeveria kishte përjashtuar bijtë e imigrantëve, duke renditur mes kritereve të nevojshme shtetësinë italiane. Një diskriminim që më pas u korrigjua me një amendamend që ia dedikoi bonusin e kulturës të gjithë vajzave dhe djemve rezidentë në Itali që mbushin moshën madhore në vitin 2016, “që kanë, kur parashikohet, lejeqëndrim të vlefshëm”. Do të përfitojnë gjithsej 576.953 18-vjeçarë, nga të cilët 24.305 djem e vajza jokomunitarë, dhe shtetit do t’i kushtojë 290 milionë euro.

Për mënyrën se si mund të përfitohet, bonusi u përshtatet më së miri 18-vjeçarëve. Kush i mbush apo i ka mbushur këtë vit 18 vjeç duhet të regjistrohet në Sistemin publik të identitetit digjital (Spid), më pas të shkarkojë në celularin e tij (të tipit smartphone), në tablet apo në kompjuter aplikacionin e quajtur 18app, i cili, pasi të shënohen emër përdoruesi dhe fjalëkalim, do t’i lejojë të riut përdorimin e kreditit prej 500 €.

Ato para duhet të shpenzohen në konsum kulturor, brenda 31 dhjetorit 2017. Do të lejojnë të bëhen blerje qoftë online qoftë personalisht (përmes aplikacionit do të mund të gjenerohen çeqe) në struktura e dyqane të konvnecionuara, lista e të cilave do të botohet në një faqe interneti të administruar nga qeveria. Për të tjera detaje duhet pritur mesi i shtatorit kur do të jenë gati qoftë faqja internet qoftë aplikacioni.

Sipas nënsekretarit të kryeministrisë, Tommaso Nannicini, që ndoqi gjithë dosjen e bonusit të kulturës, “18app jep një mesazh të saktë: atë të një komuniteti që të jep mirëseardhjen në klubin e të rriturve duke të të kujtuar sa i rëndësishëm është konsumi kulturor për pasurimin personal dhe forcimin e strukturës shoqërore të vendit”.

Elvio Pasca

 

 

 

Në 2 shtatori paraqiten kërkesat për “Mbështetjen për përfshirjen aktive”, deri në 400 euro në muaj. Mes kritereve, rezidenca prej të paktën dy vjetëve dhe karta e qëndrimit

Romë, 24 gusht 2016 – Deri në 400 euro në muaj për familjet më të varfëra, edhe të imigrantëve, por me disa përjashtime. Është Mbështetja për Përfshirjen Aktive (italisht: Sostegno per l’inclusione attiva – SIA), një masë e re ekonomike kundër varfërisë.

Shteti akrediton paratë, që shtohen në bazë të numrit të përbërësve të familjes, në një skedë elektronike (karta SIA) për të bërë pazarin, për të blerë barna mjekësore apo për të paguar dritat, ujin e gazin. Në këmbim, përfituesit angazhohen të aderojnë në një projekt të personalizuar (kërkim pune, kurse formimi, ndjekje shkolle etj.) që duhet t’u mundësojnë përmirësimin e gjendjes së tyre.

SIA u rezervohet familjeve me të ardhura shumë të ulëta (ISEE jo më të lartë se 3 mijë euro), pa të mira materiale me vlerë, që nuk marrin çek papunësi kompensime e ndihma të tjera mbi 600 euro. Mes pjesëtarëve të familjes, duhet të jetë të paktën një i mitur ose një person i paaftë ose një grua shtatzënë. Kërkesat mund të paraqiten pranë Komunës duke filluar nga 2 shtatori.

Mund të kërkojnë SIA qytetarët italianë ose komunitarë dhe familjarët e tyre që gëzojnë të drejtën e qëndrimit apo të drejtën e qëndrimit të përhershëm, ose shtetasit jokomunitarë, por vetëm nëse kanë kartën e qëndrimit (lejeqëndrimin BE për qëndruesit afatgjatë). Për më tepër është e domosdoshme të jenë në Itali prej të paktën dy vjetësh.

Kriteri i kartës së qëndrimit do të përjashtojë nga e drejta e SIA-s shumë qytetarë të huaj që kanë në xhep lejen “e thjeshtë” të qëndrimit që u vlen për të punuar në Itali (për motive familjare, pune, pritje punësimi…) si edhe ata që gëzojnë mbrojtjen ndërkombëtare. Sipas normativës evropiane, edhe kjo kategori të huajsh ka të drejtën e shërbimeve e ndihmave sociale njësoj si qytetarët e tjerë.

Zgjedhja e qeverisë, e ngjashme me atë të bërë kohë më parë për bonusin bebe, rrezikon të konsiderohet nga gjykata diskriminuese, pra e paligjshme, mjafton që dikush të vendosë ta hedhë në gjyq.

Elvio Pasca

Mbështetja për Përfshirjen Aktive, shpjegimet e ministrisë

 

 

 

Tani të huajt mund të kërkojnë bashkim familjar edhe me partnerin e të njëjtës gjini. Përditësohen formularët, vlejnë të njëjtat rregulla që janë në fuqi për të sjellë në Itali gruan apo burrin. Qarkorja e ministrisë së Brendshme

Romë, 23 gusht 2016 – Shtohet një pikë e re në fushat e formularëve të bashkimeve familjare: “unito civilmente”. Tani imigrantët mund të sjellin në Itali me bashkim familjar jo vetëm bashkëshortin, fëmijët apo prindërit e moshuar, por edhe partnerin e të njëjtës gjini me të cilin ka regjistruar një lidhje civile në Itali apo jashtë.

Është një prej shumë aplikimeve të asaj pjese të ligjt mbi “lidhjet civile” (neni 1, paragrafi 20 ligji 76/2016), sipas të cilit “dispozitat që i referohen martesës dhe dispozitat që përmbajnë fjalët “bashkëshort/e”, “bashkëshortë”, në cilatdo ligje, dekrete e rregullore si edhe në aktverbale administrative e kontrata kolektive qofshin, zbatohen edhe për secilën palë të lidhjes civile mes personash të të njëjtës gjini”.

Teksti unik për imigracionin thotë, për shembull, që “i huaji mund të kërkojë bashkim familjar me […] bashkëshortin nga i cili nuk është i ndarë ligjërisht e në moshë madhore”. Tashmë, për pasojë të ligjit të ri, siç ka konfirmuar edhe ministria e Brendshme në një qarkore në fillim të gushtit, është “e mundur të kërkohet bashkim familjar edhe për partnerin me të cilin i interesuari ka lidhje civile, mjaft që ai të jetë në moshë madhore e partnerët të mos jenë ligjërisht të ndarë”.

Ashtu si për çdo bashkim familjar tjetër, edhe në këtë rast kërkesa paraqitet online përmes portalit të Ministrisë, që tashmë është përditësuar me modifikimet që kanë ardhur në fuqi me ligjin e ri mbi lidhjet civile. Përveç lidhjes, siç ndodh edhe kur sillen në Itali bashkësorti apo bashkëshortja, do të nevojitet të tregohen edhe të ardhura të mjaftueshme (baraz me shumën e një çeku social me gjysmën e tij, këtë vit 8.737,36 €) e një strehim i përshtatshëm në të cilin të jetohet me partnerin. Këto kritere nuk kanë të bëjnë me ata që gëzojnë mbrojtje ndërkombëtare.

Në kërkesë lidhja civile vetëcertifikohet, por dokumentet që e dëshmojnë atë duhen paraqitur duhen paraqitur në konsullatën italiane të vendit ku ndodhet partneri. Nëse gjithçka shkon mirë, partneri do të marrë vizën e hyrjes e pasi të mbërrijë në Itali do të ketë një leje qënrimi për motive familjare.

Lexo qarkoren e Ministrisë së Brendshme

 

Kam paraqitur kërkesë për lejeqëndrimin e parë dhe kam në xhep kuponin postar që më dhanë kur nisa kompletin e formularëve. Dua të di nëse duhet të pres të më japin lejeqëndrimin për mjekun e familjes, punësimin, rezidencën etj?

Kur një qytetar i huaj jokomunitar hyn në Itali me vizë për punë ose për bashkim familjar, që në çastin e paraqitjes së kërkesës për lejen e qëndrimit, fiton të gjitha të drejtat e një të huaji me qëndrim të rregullt në Itali, edhe gjatë periudhës që nuk ka në xhep dokumentin e qëndrimit por vetëm kuponin postar.

Duke qenë se Kuesturat vonojnë shumë trajtimin e kërkesave dhe lëshimin e lejes së qëndrimit (ligji parashikon të lëshohet brenda 20 ditëve!) ministria e Brendshme ka ndërhyrë disa herë në vite me qarkore dhe direktiva për të dhënë udhëzime të sakta në këtë aspekt.

Regjistrimi në zyrat e Gjendjes Civile

Kush është në pritje të lëshimit të lejeqëndrimit të parë për motive pune ose familjare, mund të kërkojë regjistrimin pranë komunës ku është vendosur. Punonjësit të Gjendjes Civile i duhet dhënë një fotokopje e kontratës së qëndrimit e nënshkruar ose e autorizimit të lëshuar nga Sporteli Unik, një fotokopje e vizës së hyrjes dhe një fotokopje e kuponit që dëshmon paraqitjen e kërkesës për lëshimin e lejes së qëndrimit. Kjo sipas qarkores nr. 16 të 2 prillit 2007 dhe qarkores nr. 43 të 2 gushtit 2007.

Regjistrimi në Zyrën e Gjendjes Civile, edhe pse nuk është i detyrueshëm për lëshimin e lejes së qëndrimit, është i rëndësishëm në rast se i huaji një ditë do të dojë të kërkojë shtetësinë italiane. Në këtë rast, një nga kriteret e nevojshme për ta marrë është rezidenca e rregullt në Itali për një periudhë të caktuar kohe.

Regjistrimi në Shërbimin Shëndetësor Kombëtar (SSN)

Kush është në pritje të lejeqëndrimit të parë për motive pune ose bashkimi familjar ka të drejtë të regjistrohet në SSN e mund të paraqitet në sportelin e Asl-it për të këërkuar lëshimin e librezës shëndetësore. Natyrisht, vlefshmëria e regjistrimit do të kushtëzohet nga lëshimi i lejeqëndrimit.

SSN disiplinohet nga Krahinat, prandaj është e nevojshme që të verifikohet pranë zyrave të Krahinës në të cilën jetohet se cilat janë dokumentet që nevojiten.

Dalja dhe rikthimi në Itali me kuponin postar

Në pritje të lëshimit të lejes së parë të qëndrimit për punë ose bashkim familjar, i huaji mund të shkojë në atdhe e të rikthehet sërish në Itali. Mund të udhëtohet në zonën Schengen vetëm nëse në pasaportë i interesuari ka një vizë të tipit “Schengen uniforme” të vlefshme për të gjithë kohëzgjatjen e udhëtimit, përndryshe duhet pasur kujdes që udhëtimi të jetë i drejtëpërdrejtë, pa ndalesa në vende të tjera të zonës Schengen. Natyrisht, shqiptarët mund të udhëtojnë edhe në Schengen por nëse nuk plotësojnë kushtet e mësipërme duhet të përmbushin kriteret që parashikon lëvizja pa viza, çka do të thotë se atyre mund t’u kërkohet në kufi të tregojnë se kanë para për të mbuluar shpenzimet e ditëve të udhëtimit, të kenë një ftesë apo një rezervim hoteli dhe një sigurim që të mbulojë gjithë kohëzgjatjen e tij.

Avv. Mascia Salvatore/Stranieriinitalia.it

In italiano: Attendo il primo permesso di soggiorno, cosa posso fare col cedolino?

Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

 

Këtë vit mbush 10 vjet rezidencë në Itali të nevojshëm për kërkesën e shtetësisë, por për arsye të rënda familjare më është dashur të kthehem për ca muaj në atdhe. A mund të paraqes kërkesën e shtetësisë apo periudha që kam jetuar jashtë Italie më prish punë?

Me qarkoren K.60.1 e 5 janarit 2007, ministria e Brendshme ka sqaruar që mungësat e mundshme të përkohhshme nga territori italian nuk duhet të paragjykojnë kërkesën e shtetësisë vetëm nëse i interesuari ka ruajtur rezidencën ligjore në Itali. Por është e rëndësishme që i huaji të tregojë me dokumentacion të përshtatshëm që largimet nga territori italian kanë qenë vërtet të përkohshme e të motivuara.

Me këtë qarkore, Ministria e Brendshme deshi të japë një linjë interpretimi më flesibël lidhur me kriterin e rezidencës për kërkesën e shtetësisë për natyralizim, duke i lejuar kështu të huajit që është larguar përkohësisht nga territori italian për motive të justifikuara, të paraqesë kërkesën për shtetësinë. Në fakt, përpara kësaj qarkoreje, ndërprerja e qëndrimit në Itali sillte humbjen e kriterit të rezidencës së pandërprerë dhe të vazhdueshme.

Duhet mbajtur parasysh që ruajtja e rezidencës ligjore në Itali do të thotë që i interesuari rezulton i regjistruar në regjistrin e popullsisë rezidente në komunë edhe gjatë periudhës së mungesës, si edhe ëshë i pajisur me dokument qëndrimi të vlefshëm për të gjithë harkun kohor gjatë të cilit nuk ka jetuar në Itali.

Kështu, për shembull, nëse i huaji - për motive studimi, pune apo familjare - është larguar përkohësisht në një vend tjetër, por gjatë kësaj periudhe mbajtur rezidencën në Itali, pra rezulton i regjistruar në Gjendjen Civile të komunës, dhe gjatë gjithë kohës ka pasur lejeqëndrim të vlefshëm, ai mund të paraqesë pa asnjë problem kërkesë shtetësie për rezidencë, sipas nenit 9 të ligjit nr. 91/1992.

Kjo linjë interpretuese aplikohet edhe për ata që “bëjnë deklaratë të vullnetshme” për marrjen e shtetësisë italiane kur mbushin 18 vjeç sipas nenit 4 të ligjit nr. 91/1992. Në këtë mënyrë, i huaji i lindur dhe i rritur në Itali mund të përmbyllë rrugëtimin e vet të integrimit me shtetësinë pa e paragjykuar atë nga periudha të shkurtra largimi nga territori italian.

Maria Elena Arguello, Stranieriinitalia.it

In italiano: Cittadinanza. Sono stato fuori dall’Italia per un po’, posso lo stesso presentare la domanda?  

Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

 

 

 

Unë e bashkëshortja jetojmë në Itali prej 3 vjetësh. Unë jam në punë e ajo jo. Ime shoqe ka edhe dy fëmijë nga një martesë e mëparshme e dua të di a mund të bëj kërkesë për bashkim familjar edhe pse nuk janë bijtë e mi? duhet paraqitur ndonjë dokument i veçantë?

Ligji parashikon që të mund të kërkohet bashkimi familjar edhe me bijtë në moshë të mitur të bashkëshortes me kusht që prindi tjetër i të miturve, në rast se ekziston, të japë miratimin e vet.

Kjo do të thotë se i huaji mund të kërkojë bashkimin familjar të bijve të bashkëshortit aktual, edhe pse të miturit nuk janë bijtë e tij sepse kanë lindur nga një marrëdhënie e mëparshme e bashkëshortit. Mjaft që prindi tjetër i fëmijëve të jetë dakord.

Kriteret për bashkimin familjar janë të zakonshmit: strehim i përshtatshëm, lidhja familjare, të ardhura të mjaftueshme nga burime të ligjshme. Kësaj liste i duhet shtuar pëlqimi i bashkimit familjar i dhënë nga prindi tjetër i fëmijëve.

Për të dëshmuar pëlqimin e prindit tjetër, duhet paraqitur pranë autoriteteve italiane një prokurë notarile apo autorizim për daljen jashtë shtetit të legalizuar e përkthyer. Pa këtë dokument, të miturit nuk mund të bashkohen me prindin që jeton në Itali.

Së fundi, edhe pse prindi i të miturit që jeton në Itali nuk ka të ardhura personale, mund të paraqesë kërkesë për bashkim familjar duke treguar të ardhurat e të shoqit. Në këtë rast është e rëndësishme që të ardhurat e të shoqit të jenë të paktën sa minimumi i kërkuar për bashkimin familjar në bazë të numrit të familjarëve në ngarkim. Duhet mbajtur parasysh që në llogaritje duhet të konsiderohen qoftë familjarët në ngarkim që jetojnë në Itali qoftë ata për të cilët po kërkohet bashkimi familjar.

Maria Elena Arguello, Stranieriinitalia.it

In italiano: Ricongiungimento. Posso portare i figli di mia moglie in Italia?

Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

 

Fatkeqësisht ndonjë udhëtim me avion shoqërohet me surprizën e hidhur në mbërritje kur kupton që bagazhi që kishe nisur në stivë ka mbërritur i dëmtuar, apo më keq akoma, nuk ka mbërritur fare.

Humbja e valixheve: ku të drejtohemi e si të veprojmë

Duhet shkuar menjëherë në zyrën Lost and Found (Zyra e Bagazheve të humbura) të aeroportit për të denoncuar humbjen ose dëmtimin e bagazhit. Janë të nevojshme: bileta e fluturimit, kuponi i bagazhit dhe përpilimi i modulit PIR (Passenger Irregularity Report) ku duhet të shënohen karakteristikat fizike e bagazhit (përmasat, ngjyra, modeli, marka). Paditja në Zyrën e Bagazheve të humbura, u hap rrugën kërkimeve për bagazhin.

Bagazhi konsiderohet zyrtarisht i humbur nëse nuk dorëzohet brenda tri javëve (21 ditëve) nga data e mbërritjes së avionit, por shoqëria ajrore mund të njohë edhe në një kohë më të shkurtër humbjen e bagazhit. Në këtë pikë pasagjeri mund të bëjë reklamimin me shkrim (këshillohet gjithnjë me postë të porositur, me lajmërim marrjeje). Në reklamim duhet specifikuar dëmi i pësuar, duke dhënë provat (listën e detajuar të sendeve/rrobave që përmbante çdo bagazh që nuk është dorëzuar, kopjen e biletës, kuponin e bagazhit të humbur, kopjen e formularit PIR të përpiluar në aeroport. Kompania ajrore është përgjegjëse edhe kur nuk ka faj, me përjashtim të rastit kur arrin të tregojë që përgjegjësia e dëmit është e pasagjerit ose që ky ka kontribuuar me neglizhencë, fshehje apo akte të paligjshme.

Në rast dëmtimi të bagazhit, brenda 7 ditëve nga mbërritja juaj mund t'i paraqisni reklamim me shkrim (këshillohet gjithnjë me postë të porositur, me lajmërim marrjeje) kompanisë ajrore, duke bashkangjitur kopjen e PIR-it të përpiluar në aeroport. Kompania ajrore është përgjegjëse edhe nëse nuk ka faj, me përjashtim të rastit kur arrin të tregojë që përgjegjësia e dëmit është e pasagjerit apo kur është fjala për një defekt të vetë bagazhit.

Dëmshpërblimi

Për shoqëritë ajrore evropiane dhe të tjera që kanë nënshkruar konventën e Montrealit përgjegjësia e shoqërisë për dëmin e shkaktuar nga humbja, vjedhja, dëmtimi, dorëzimi me vonesë i bagazhit është e kufizuar, maksimumi, rreth 1.167 euro për çdo bagazh të trasportuar dhe dëmshpërblimi që ato japin është sipas dëmit efektiv të pësuar (gjithnjë pa kapërcyer 1.167 eurot);

Për kompanitë ajrore që nuk kanë nënshkruar konventën e Montrealit përgjegjësia e kompanisë është 20 dollarë (rreth 15 euro) për kg të bagazhit të transportuar.

Është gjithnjë e mundshme që të rritet vlera e dëmshpërblimit përmes të ashtuquajturit "deklarim i vlerës", që bëhet në momentin e check-in-it, që mundëson rritjenn e përgjegjësisë së kompanisë, por kundrejt pagesës së një tarife shtesë nga pasagjeri: deklarimi i vlerës së bagazhit bëhet me përpilimin e formularëve të posaçëm që kërkohen në check-in.

Stranieriinitalia.it/Shqiptariiitalise.com

 

Kush udhëton me avion, sidomos në periudha të ngarkuara siç është gushti, në aeroport mund të ketë të papritura aspak të këndshme: mëson që fluturimi është me vonesë ose është anuluar. Apo më keq akoma, që avioni për të cilin ka biletën në dorë është tashmë plot. Ç’të drejta kemi si udhëtarë? Si të veprojmë për t’u shpërblyer për dëmet e shkaktuara nga shoqëritë  ajrore?

Të drejtat e pasagjerëve në rast se nuk u sigurohet marrja e avionit për të cilin kanë paguar, u anulohet apo u vonohet gjatë fluturimi parashikohen në rregulloren evropiane 261 të vitit 2004, në fuqi nga 17 shkurti 2005. Sipas saj, kompania e fluturimeve është e detyruar të informojë pasagjerët e saj për të drejtat që ata kanë kur nisja parashikohet nga një aeroport i BE-së apo kur kompania është evropiane e niset nga një vend jashtë BE-së e ka si vendmbërritje përfundimtare një aeroport evropian.

Rregullorja evropiane njeh të drejta të reja për pasagjerët dhe detyrime për shoqëritë ajrore që në rast overbooking, të anulimit të fluturimit, apo të vonesës prej të paktën dy orësh, duhet t'u japin drejtpërdrejt pasagjerëve lajmërim me shkrim që të përmbajë rregullat për asistencën dhe kompensimin në para të parashikuara nga rregullorja evropiane.

Rregullorja ka të bëjë si me fluturimet e linjës si me të ashtuquajturat charter. Më saktësisht, kjo rregullore i aplikohet çdo vektori ajror (komunitar dhe jokomunitar) që niset nga një vend anëtar i BE-së apo që mbërrin në një vend anëtar. Që pasagjeri të mund të gëzojë mbrojtjen e parashikuar nga rregullorja e sipërpërmendur, duhet të ketë në dorë prenotimin e fluturimit të konfirmuar dhe duhet të jetë paraqitur në aeroport në orarin e treguar me shkrim nga shoqëria ajrore.

Rregullorja parashikon që, në rast të vonesave mbi dy orë, shoqëria ajrore duhet t'u japë pasagjerëve ushqim dhe vend fjetjeje, përveç mundësisë për të kryer falas dy telefonata ose fakse ose email me disa kushte. Në veçanti, kur vonesa është: 2 orë apo më shumë për udhëtime deri në 1.500 km; 3 apo më shumë për udhëtime brenda BE-së mbi 1.500 km dhe për të gjitha udhëtimet e tjera nga 1.500 deri në 3.500; 4 apo më shumë për udhëtimet jashtë BE-së mbi 3.500 km.

Nëse vonesa kapërcen 5 orët, pasagjeri që heq dorë nga udhëtimi ajror mund të kërkojë rimbursimin e biletës.

Gjykata e Drejtësisë së Komunitetit Europian, me sentencën e 19 nëntorit 2009 (C402/07), ka vendosur që dëmet e pësuara nga pasagjerët në rast të anulimit apo të vonesës së zgjatur të udhëtimit ajror janë të ngjashme dhe që nuk është e pranueshme të trajtohen në mënyrë të diferencuar; kështu pasagjerët e udhëtimeve me vonesë kanë të drejtën e kompensimit në para të parashikuar nga rregullorja evropiane kur vonesa është të paktën tre orë, apo kur udhëtarët arrijnë në destinacionin final me të paktën tre orë vonesë mbi orarin e parashikuar fillimisht. Me një fjalë edhe në rastin e vonesave prej të paktën tri orë udhëtari ka të drejtën e kompensimit në para të parashikuar për anulimin e fluturimit.

Si të veprojmë në rast overbooking të avionit?

Overbooking nuk është tjetër veçse shitje biletash për një numër më të lartë se ç'janë vërtet vendet në dispozicion.

Shoqëritë ajrore veprojnë në këtë mënyrë që të mbrohen nga mosmbushja e mundshme e avionit për shkak të dorëheqjes nga udhëtimi i ndonjë udhëtari. Nga ana tjetër, kjo gjë bëhet burim problemesh për pasagjerët, pasi shoqëritë ajrore jo rrallë abuzojnë me këtë praktikë, duke shitur një numër biletash shumë më të lartë (deri në 30% më shumë nga ç'janë vendet në dispozicion). Në këtë mënyrë disa pasagjerëve, kur mbërrijnë në aeroport në orarin e duhur dhe me prenotim të rregullt, u mohohet imbarkimi, pasi ndërkohë avioni është mbushur.

Kompania ajrore duhet të përpiqet të negociojë me pasagjerët e tjerë për të parë nëse ndonjëri është i gatshëm të lërë vendin e tij. Nëse shkëmbimi i pasagjerëve nuk është i mundshëm, pasagjeri që ka të drejtë të zgjedhë mes rimbursimit të biletës (që duhet bërë brenda 7 ditëve) dhe një fluturimi alternativ, sa më shpejt të jetë e mundur, ose në një datë të zgjedhur nga pasagjeri. Për më tepër, ai ka të drejtën, nëse është e nevojshme, e fjetjes dhe të ngrënies falas, përveç dy telefonatave apo faksit apo e-mail-it falas.

Kompensimi në para

Përveç asistencës, shoqëria ajrore duhet të japë këto dëmshpërblime për mohimin e fluturimit, sipas udhëtimit që duhet të bënte (brenda BE-së apo ndërkombëtare) dhe largësisë në km që duhet të përshkonte:

  • Për fluturime brenda BE-së deri në 1.500 km, 250 euro;
  • Për fluturime brenda BE-së mbi 1.500 km, 400 euro;
  • Për fluturime ndërkombëtare deri në 1.500 km, 250 euro;
  • Për fluturime ndërkombëtare nga1.500 deri në 3.500 km, 400 euro;
  • Për fluturime ndërkombëtare mbi 3.500 km, 600 euro.

Nëse pasagjeri zgjedh të marrë një fluturim alternativ, kompensimi në para mund të reduktohet. Të njëjtat të drejta u takojnë pasagjerëve nëse fluturimi është anuluar.

Dëmshpërblimi nuk jepet nëse:

  1. shoqëria ajrore arrin të tregojë që përgjegjësia e anulimit nuk është e saja, por ka ndodhur për shkak rrethanash të jashtëzakonshme (gjë që duhet të vërtetohet nga vetë shoqëria ajrore) ose
  2. pasagjeri është informuar për anulimin e fluturimit të paktën dy javë para nisjes apo
  3. pasagjerit i është ofruar mundësia e imbarkimit në një avion tjetër në një orar afër fluturimit origjinal.

Në rastin e sistemimit në një fluturim alternativ, nëse posti është i një klase më të lartë se ai i parashikuar nga bileta e prerë, pasagjeri nuk duhet të paguajë asnjë shtesë; nëse posti është i një klase inferiore, pasagjerit i rimbursohet brenda 7 ditëve një përqindje e biletës, që ndryshon sipas gjatësisë së udhëtimit: 30% për udhëtime deri në 1.500 km, 50% për fluturime brenda BE-së mbi 1.500 km dhe për të gjitha udhëtimet e tjera nga 1.500 deri në 3.500 km, 75% për fluturimet jashtë BE-së mbi 3.500 km.

Ankimet e mundshme duhen bërë fillimisht pranë kompanisë së fluturimeve e nëse kjo nuk përgjigjet për gjashtë javë, autoritetit përgjegjës për aplikimin e rregullores evropiane. Në Itali, ky autoritet është ENAC, Enti Kombëtar për Aviacionin Civil.

Stranieriinitalia.it/shqiptariiitalise.com

 

 

 

Kush mund të sillet në Itali me bashkim familjar e kriteret që duhet të përmbushë kush paraqet kërkesën. Nga aplikimi deri te ardhja familjarëve

 

Dy ditë mbas tërmetit që hodhi në tokë fshatra të tërë, forcat e shpëtimit vazhdojnë të gërmojnë për të nxjerrë nga gërmadhat të gjithë të humburit, me shpresa krejtësisht të shuar për të gjetur akoma njerëz në jetë

Romë, 26 gusht 2016 - Ndërsa toka vazhdon të dridhet, në 48 orë janë verifikuar rreth njëmijë lëkundje në zonat e prekura nga tërmeti i natës së 24 gushtit, përkeqësohet bilanci i viktimave. Të vdekurit janë 281, nga të cilët 221 në Amatrice, 49 në Arquata dhe 11 në Accumoli.

Por nga ana tjetër, janë nxjerrë nga rrënojat 238 persona, 238 jetë të shpëtuara nga thonjtë e vdekjes: 215 falë forcave të Zjarrfikësve e 23 të Ndihmës Alpine.

Përgjegjësja e Mbrojtjes Civile, Titti Postiglione ka pohuar se numri i të plagosurve që kanë marrë mjekim në spitalet e Lazios, Umbrias dhe Marcheve janë 387, por akoma nuk është e qartë sa prej tyre janë akoma të shtruar. Rreth 2100 vetë, tashmë të pastrehë kanë mundur të qëndrojnë në tendat e ngritura në komunat e prekura nga tërmeti, në të cilat mund të gjejnë vend 3.500 persona.

Nesër paradite, në orën 11:30 në Duomon e Ascoli Picenos do të bëhet ceremonia solemne mortore për të gjitha viktimave e Marcheve. Do të jenë të pranishëm edhe presidenti i Italisë Mattarella e kryeministri Renzi por edhe shumë përfaqësues të lartë të institucioneve italiane e vendore.

Këshilli i Ministrave ka shpallur për ditën e nesërme zinë kombëtare me flamurin që do të mbahet në gjysmështizë në të gjitha ndërtesat publike në mbarë territorin italian.

 

 

La decisione del Gip di Caltagirone, che scrive: “Espressioni usate e futili motivi evidenziano la finalità di discriminazione”

Catania, 26 agosto 2016 - Antonino Spitale e i fratelli Giacomo e Davide Severo vanno agli arresti domiciliari con il braccialetto elettronico. Non in carcere, perché secondo il giudice per le indagini preliminari di Caltagirone, Ettore Cavallaro, non c’è pericolo di fuga. 

Sabato scorso, vicino San Cono, nel catanese, i tre hanno aggredito per strada con mazze da baseball e una pistola ad aria compressa quattro minori egiziani ospiti di un centro di accoglienza. Una delle vittime, colpito alla testa, è ancora in prognosi riservata all’ospedale Gribaldi Nisema del Capoluogo, ma si è svegliato dal coma farmacologico. Parte del raid è stata ripresa con un cellulare da uno dei minori (VIDEO).

Per i tre la procura  ipotizza i reati di tentato omicidio e lesioni aggravati dal razzismo. “Appare chiaro dalle espressioni utilizzate dagli indagati, finalizzate ad allontanare una categoria di soggetti non appartenenti al cosiddetto "paese", dunque extracomunitari - "siete pezzi di merda, ve ne dovete andare da qua, non dovete più venire nel paese" - nonché alla luce degli stessi futili motivi dell'azione, evidenziano la sussistenza di finalità di discriminazione di sfondo razziale ed etnico, essendo tutte le vittime stranieri” ha scritto il Gip nell’ordinanza restrittiva. 

Il giudice cita anche un possibile movente - “un aggressore riteneva una delle vittime avesse danneggiato la propria autovettura” - e il fatto che l’azione fosse premeditata, “essendo esecuzione di un precedente progetto di aggressione”. La difesa sostiene invece un’altra versione dei fatti: i Severo si sarebbero fermati a difendere Spitale, minacciato da un gruppo di stranieri, ai quali avrebbero poi strappato di mano le mazze usate poi per picchiare i quattro minori egiziani. 

 

 

 

Buzë rruge, me fytyrën e saj të përgjakur e një telefon në dorë, fotografia e murgeshës Mariana, shqiptare 32 vjeç, u bë simbol i tragjedisë, i dhimbjes së thellë që shkaktoi tërmeti i djeshëm në Italinë qendrore.

E tronditur ajo tregon çastet që pasuan goditjen e parë të tërmetit në Amatrice, kur edhe pse sapo u zgjua nga gjumi, kuptoi menjëherë se ç’po ndodhte dhe u fsheh nën krevatin e saj. Rrëfen si ngrihej herë pas here dhe i afrohej dritares për të kërkuar ndihmë ndërsa lëkundjet vazhdonin, muret dhe tavani i dhomës shembeshin. Tregon se në ato çaste të vështira “kur nuk dihej si do të përfundonte” u telefonoi të dashurit e saj e u kërkoi të luteshin për të.

Tregon se si e shpëtoi një djalë që nuk e njihte, e që së bashku me forcate shpëtimit shpëtuan edhe dy murgesha të tjera. “Zoti do t'ia shpërblejë, bëri një gjest heroik. Vuri jetën e vet në rrezik – thotë për djalin që nuk njihte më parë – për të më shpëtuar mua  dhe dy motrat e tjera”.

Ja rrëfimi i saj:

di Adela Kolea

Sono appena rientrata da un breve viaggio nella mia città natale, Tirana. Tra le svariate cose che avevo in programma da realizzare possibilmente durante questo viaggio nella nostra capitale – oltre a quello di poter incontrare più amici e parenti possibile – in cima alla mia “graduatoria” di preferenze, c’era anche una curiosità da togliermi di cui, dei miei vecchi amici erano già a conoscenza. Cioè, avevo già espresso a loro che il primo viaggio che avrei fatto a casa quest’estate, sarei andata, dove di preciso? A visitare dall’interno e dunque, salire sulla Torre dell’Orologio di Tirana, restaurata di recente dal Municipio e dal Ministero della Cultura e aperta al pubblico a giugno. E infatti, proprio così ho fatto.
Quel giorno non ho preso la macchina, ho preferito girare a piedi nel centro città e mi sono recata verso la Torre.

È imponente la Torre, ha un suo proprio fascino da sempre. Ma devo dire che l’abbiamo osservata soltanto da lontano, dall’esterno, da quando eravamo bambini. All’entrata trovo una folla di turisti italiani ed altri che parlavano inglese, non so di preciso da dove venissero. L’entrata è gratis, la ragazza che si occupava della gestione della fila dei visitatori comunicava che potevano salire sei alla volta, in quanto tali sono la capacità della struttura e le misure della Torre, per non creare confusione e per motivi di sicurezza. La sua altezza è di 35 metri, i gradini interni sono 90.

Circa due secoli fa, quando è stata costruita, questi gradini erano di legno pregiato, ma con il passare del tempo, si è preferito sostituirli con il ferro. I muri sono fatti di pietre scolpite.
Una volta saliti su, si poteva ammirare il bel panorama della città dall’alto. Forse prima, si sarebbe visto un panorama ben più ampio, in quanto, edifici altissimi non ce n’erano, oggi invece la visuale è un po’ più condizionata da questo punto di vista.

Una turista italiana che mi ha gentilmente chiesto di scattarle una foto, mi ha detto ad un certo punto: “Guardi cos’abbiamo alle nostre spalle per coincidenza, l’Istituto Italiano di Cultura!” Infatti quell’edificio si trova proprio accanto alla Torre.

La moschea di Ethem Bej è l’edificio più vicino dall’altro lato della Torre. Un signore anziano albanese, mi dice mentre facciamo una breve sosta una volta arrivati in alto: “Quando eravamo bambini, mi ricordo che mentre i miei entravano in moschea a pregare, io ed altri miei coetanei, salivamo sulla Torre, nonostante un custode ci rincorresse e ci sgridasse. Ma per noi quello era un momento di puro svago”. E quel giorno invece, la nipote di questo signore anziano, che era emigrante in Italia, aveva fatto venire a visitare la Torre, un gruppo di turisti romani.
In cima alla Torre, uno di questi turisti di Roma, mi chiede: “Si sta avvicinando l’ora di pranzo, che specialità tipica culinaria di Tirana mi consiglia? E tira fuori dalla tasca un piccolo block notes per prendere appunti. “Chieda pure della “Fërgesë Tirone” , “Tavë dheu”, oppure del “Byrek me qumësht” – gli dissi – e poi vedrà che i ristoratori saranno loro stessi a proporre dei piatti tradizionali”. Intanto lui prendeva degli appunti.

Ho ammirato Tirana dall’alto, con un misto di sensazioni: l’effetto di questa novità della ristrutturazione di per sé, mescolato con la nostalgia che scaturisce quando dall’alto vedevo strade percorse di frequente tempo fa, vedere ora i tanti stranieri lì accanto a me sulla nostra Torre ...

Una volta scesa giù, ho visitato il Museo Etnografico allestito lì accanto con esemplari di abiti tradizionali e folcloristici di Tirana, appesi in cornici oppure sistemati in un “senduk”, in un baule tipico, come: camicie ricamate, “dimi mendafshi” – pantaloni larghi di seta tipici da donna, “xhamadan” – smanicato di feltro e lana da uomo, strumenti musicali folcloristici del posto come “dajre” – tamburello, ecc.

Devo dire che quella, è stata per me una mattinata emozionante, in quanto, l’emozione immancabile che si prova tutte le volte che si fa ritorno alla città natale, è stata seguita da un altro valore aggiunto: dalla visita in uno dei simboli culturali e storici della capitale, che sprigiona fierezza e trasmette senso di continuità, che con soddisfazione, lo ritrovi in ottimo stato e ristrutturato.

Foto di Adela Kolea

Vajza nga Peja në shkallën më të lartë të podiumit të Xhudos 52 kg

Prishtinë, 8 gusht 2016 - Moment historik për Kosovën: ka mbërritur dje medalja e parë e artë në Lojërat e para Olimpike në të cilat po merr pjesë shteti më i ri i Evropës. Majlinda Kelmendi ka mundur në finalen e xhudos 52 kg italianen Odette Giuffrida duke u ngjithur kështu në shkallën më të lartë të podiumit për këtë disiplinë.

Kelmendi e nisi garimin e saj në fazën e 1/8 kur arriti të mundë në vetëm 25 sekonda zviceranen Evelyne Tschopp me një “ippon” prej mjeshtre të vërtetë. Në çerekfinale, përballë saj ishte xhudistja nga Mauritius, Christianne Legentil, që e kishte eliminuar në Olimpiadën e Londrës. Por këtë herë Majlinda, me katër vjet përvojë më shumë mbi supe dhe si kampione e Botës arriti të shfaqë gjithë forcën e saj duke fituar pa shumë probleme e duke siguruar një vend në gjysmëfinale.
Përballë saj ishte japonezja Nakamura, një ish kampione e Botës. Një finale e parakohshme e cila u kuptua dhe nga beteja e fortë mes dy xhudisteve. Japonezja që në fillim u ndëshkua me një penalitet dhe provoi të kthente ndeshjen duke provuar të rrëzojë në tapet Majlindën, por xhudistja pejane rezistoi për të marrë finalen e saj dhe njëkohësisht për të konfirmuar të parën medalje në një Olimpiadë për vendin e saj.

Në finale, Kelmendi bëri gjithçka pritej prej saj duke i dhuruar kështu Kosovës të parën medalje të artë olimpike.

Kosova ëshë njohur si shtet nga Komiteti Olimpik Ndërkombëtar në vitin 2014, ndaj këto të Rio 2016 janë të parat olimpiada ku merr pjesë.

 

Dorëheqja e drejtorit të Teatrit Kombëtar të Operas dhe Baletit nxjerr në pah sfidat me të cilat përballen artistët shqiptarë si rezultat i buxheteve të ulëta me të cilat ata pritet të punojnë.
Nga Fatjona Mejdini, BIRN

Ilir Kerni u emërua drejtor i Teatrit Kombëtar të Operas dhe Baletit të Shqipërisë në tetor të vitit 2013, një muaj pas ardhjes në pushtet të qeverisë së Edi Ramës.

Në atë kohë, debutimi i tij në Shqipëri shihej si një ngjarje e madhe. Kerni ishte një balerin i famshëm që kishte një karrierë ndërkombëtare, gjatë të cilës ka fituar me dhjetëra çmime si në Europë ashtu edhe në Azi.

Një balerin kryesor për vite me radhë në Teatrin Kombëtar në Zagreb, Kroaci, Rama e përshkroi kthimin e tij në shtëpi si një nevojë “për ngritjen e cilësisë së institucioneve artistike në vend”.

Të shtunën, publiku u befasua kur dëgjoi se Kerni kishte dhënë dorëheqjen nga posti i tij. Shumë pak kishin vënë re se më 22 qershor, në Facebook, Kerni kishte shprehur zhgënjimin e tij të thellë lidhur me mungesën e fondeve për institucionin që ai drejton.

“I kam përdorur këto 28 muaj për të transformuar çdo gjë me punë e vështirë dhe me buxhetin më të ulët në historinë. Buxheti mesatar për një shfaqje nuk i kalonte 600 euro, kështu që jemi gati të hyjmë në Librin e Rekordeve Guinnes,” shkroi ai.

Kerni shtoi se edhe Kosova e varfër, e cila ka një popullsi edhe më të vogël, ka një buxhet më të madh sesa Shqipëria për programet artistike, ndërsa Opera e Tiranës është i vetmi institucion i tillë në të gjitha trevat shqipfolëse në rajon.

Dorëheqja u shndërrua gjithashtu në një çështje politike pasi kryetar i komisionit parlamentar të ekonomisë dhe financave, Erjon Braçe, tha në një status në Facebook të dielën se i vinte keq për dorëheqjen. “Nuk e kam parë kurrë operën në një gjendje kaq të mirë sa tani,” tha ai.

Të hënën, Ministria e Kulturës e përshkroi dorëheqjen e Kernit si një akt personal të cilin s’mund ta komentonte – ndërsa premtoi se programi normal artistik do të vazhdonte në institucionin që ai dikur udhëhiqte.

“Pas një viti pune intensive, projekti për rindërtimin e Teatrit Kombëtar të Operas do të fillojë në sezonin e dytë artistike të këtij viti (në vjeshtë),” thuhet në komunikatën për shtyp pa dhënë ndonjë informacion të mëtejshëm për buxhetin.

Buxheti total i Ministrisë së Kulturës së Shqipërisë për vitin 2016 është caktuar pak më shumë se 9 milion euro, por vetëm një pjesë e tij i ndahet institucioneve kryesore kulturore të vendit.

Teatri Kombëtar i Operas dhe Baletit merr rreth 2 milion euro, por institucioni ka trupën më të madhe artistike në vend dhe përmban gjithashtu brenda tij edhe orkestrën simfonike kombëtare dhe ansamblin folklorik.

Institucione të tjera të mëdha kulturore në Shqipëri, si Teatri Kombëtar dhe Galeria e Arteve, gjithashtu luftojnë shumë me buxhetet e shtrënguara.

Teatri Kombëtar për vitin 2016 kishte një fond total – përfshirë edhe investimet – prej 525,711 eurosh, ndërsa Galeria e Arteve Art kishte një buxhet prej 256,475 eurosh.

Alda Bardhyli, redaktore kulture te gazeta “Shqip”  sheh një problem të vërtetë kur bëhet fjalë për buxhetet ministrore për programet artistike.

Por ajo thekson se vetë Ministria e Kulturës gjithmonë ka pasur buxhetin më të ulët në krahasim me ministritë e tjera në 25 vitet e fundit. “Ne kemi buxhetin më të ulët për kulturën në të gjithë rajonin, më të ulët sesa në edhe në Kosovë dhe Maqedoni,” tha ajo.

“Unë besoj se buxheti është tepër i rëndësishëm kur bëhet fjalë për kulturën. Mungesa e reformave, mungesa e efikasitetit në institucionet tona kulturore – dhe mungesa e artistëve tanë në evente të rëndësishme ndërkombëtare – të gjitha vijnë si rezultat i buxheteve të pamjaftueshme,” shtoi ajo.

Ema Andrea, një aktore e njohur në Shqipëri dhe pedagoge në Akademinë e Arteve në Tiranë, tha për BIRN se institucionet e kulturës dhe artit janë injoruar për një kohë të gjatë.

Andrea tha se komuniteti artistik në Shqipëri besonte se pasi të vinte Rama në pushtet, gjërat do të ndryshonin, duke qenë se ai vetë ishte artist dhe ish-pedagog në akademi.

“Fatkeqësisht, arti dhe kultura janë në fund të listës së përparësive në politikën shqiptare,” theksoi ajo. Andrea tha se artistët në vend trajtohen thjeshtë si burokratët, punojnë me rroga të ulëta dhe varen krejtësisht nga institucionet për mbijetesën e tyre.

“Arti nuk mund të lulëzojë në varësi institucionale. Të mbështetësh artistët do të thotë t’i lësh ata të jenë të pavarur - vuri në dukje ajo. - Zinxhiri i problemeve në art nuk fillon apo përfundon vetëm me kushtet financiare edhe pse kjo është një çështje shumë e rëndësishme” tha ajo.

Botuar në Reporter.al

 

Mes viktimave shumë fëmijë. Por bilanci mund të rëndohet akoma pasi janë të shumë personat që akoma kërkohen nën rrënojat e shtëpive e shpresa për t’i gjetur ata në jetë po shuhet me kalimin e orëve. Janë me qindra të plagosurit, me mijëra të mbeturit pa një strehë mbi kokë.
Mes viktimave edhe Erjon Toro, ndër të plagosurit të paktën 7 shqiptarë, që të gjithë jashtë rrezikut për jetën

Romë, 25 gusht 2016 - Italia është në gjunjë për tërmetin 6 ballë të orës 3.36 të 24 gushtit që ka tronditur fort tokën në Lazio, Umbria e Marche dhe ka hedhur përdhe ndërtesa të tëra duke zënë poshtë qindra e qindra njerëz në gjumë duke u lënë ëndrrat përgjysmë. Fshatra si Amatrice, Accumoli dhe fraksioni Pescara e Arquata del Tronto praktikisht janë shkatërruar plotësisht.

Numri i viktimave pas 24 orëve nga goditja e parë ka shkuar në 247: 190 prej tyre në provincën e Rietit dhe 57 në atë të Ascolit. Akoma më i dhimbshëm bilanci, kur mëson se mes viktimave fëmijët janë të shumtë. Mes viktimave, edhe një shqiptar që jetonte në Amatrice, Erjon Toro, 32 vjeç, i martuar e baba i dy vajzave të vogla.

E të gjitha burimet zyrtare flasin për një bilanc të përkohshëm që do të vazhdojë të përkeqësohet e që mund t’ia kalojë edhe atij të tërmetit të 6 prillit 2009 në L’Aquila kur humbën jetën 309 persona.

Janë me qindra të plagosurit të shtruar në spitale të ndryshme përreth zonave të goditura nga tërmeti, mes tyre edhe të paktën shtatë shqiptarë. Që të gjithë jashtë rrezikut për jetën, siç sigurojnë nga Ambasada shqiptare në Romë që ka ndjekur nga shumë afër zhvillimet e djeshme. Në spitalin e L'Aquila-s është shtruar Elsa Tori, e shoqja e Erjonit, në spitalin e Rietit ndodhet një grua me iniciale Xh.T., ndërsa në spitalin Gemelli të Romës ndodhen Xhesika Hasani, Sara Hasani, Romina Duro, Lori Duro, Hatixhe Hasanaj.

Me mijëra ata që kanë kaluar natën e parë pa një çati mbi kokë, kush në tendat e ngritura nga grupet e shpëtimit e kush në makinë përpara shtëpisë së vet, që tashmë është një grumbull gurësh apo akoma në këmbë por e rrezikuar seriozisht në të cilën i është ndaluar të hyjë.

E pas mëse 24 orëve, vazhdohet të gërmohet me shpresën gjithnjë e më të vakët të gjetjes së personave të tjerë të gjallë, por sidoqoftë për të nxjerrë nga rrënojat edhe njeriun e fundit të shpallur të humbur. Janë rreth 4 mijë forcat e shpëtimit të Mbrojtjes Civile, të Zjarrfikësve, të forcave të ndryshme të Policisë, Karabinierëve dhe Ushtrisë, por edhe vullnetarë nga e gjithë Italia.

Ndalohet nga policia një 24 vjeçare shqiptare: gjobë 2 mijë euro, tërheqje patente dhe sekuestrim të automjetit

Romë, 25 gusht 2016 – Është mrekulli e vërtetë që dje rreth orës 17:00 nuk u verifikua asnjë aksident në autostradën A16 Napoli-Canosa, mes Napoli Est dhe Boiano, kur një 24 vjeçare shqiptare ka përshkuar rreth 13 km në drejtim të gabuar.

Shoferja e pakujdesshme, me një Toyota Yaris me targa shqiptare, bashkë me të motrën në makinë, kishte hyrë në autostradë në Avellino Est në drejtim të Napolit. Kur ka mbërritur në daljen Napoli Est, para se të paguante taksën e rrugës e të kalonte barrierën, e ka kuptuar se kishte ngatërruar drejtim pasi ajo ishte nisur për Caserta.

Kështu që e ka parë me vend të ndërronte drejtim me 180 gradë drejtpërdrejt ku gjendej e të udhëtonte në kah të kundërt me të gjithë të tjerët në brezin rrugor të parakalimit ndoshta me qëllimin për të shkuar kështu deri për ku ish nisur.

Për fat, të sajin dhe të të gjithë përdoruesve të autostradës, është pikasur dhe më pas ndaluar nga policia rrugore e Avellinos, para se të ndodhte ndonjë tragjedi.

Për shoferen, të menjëhershme gjoba prej 2.000 €, sekuestrimi administrativ i automjetit për tre muaj dhe heqja e patentës. Për t’i dhënë sërish makinës, 24-vjeçares do t’i duhet të presë tre vjet para se të japë sërish provimet për t’u pajisur sërish me patentë.

 

Është arrestuar një 37-vjeçar shqiptar, në kërkim edhe një person tjetër

Romë, 22 gusht 2016 - Çdo mjet është i mirë për të transportuar drogë. I madh a po i vogël, pak rëndësi ka, kush do di t’ia gjejë anën për të transportuar sa më shumë, mjaft që të ecë shpejt. Këtë tregon edhe rasti i sotëm i kronikës që flet për sekuestrim të 214 kg marihuanë të gjetur në dy motorë uji pranë brigjeve të San Cataldos në Lecce.

Dy motorë uji janë zbuluar rastësisht pa gdhirë dita e sotme pak milje larg brigjeve të San Cataldos, provinca e Lecces, nga një helikopter i Guardia di Finanza të Barit dhe Tarantos, që kontrollonte zonën, e menjëherë në drejtim të tyre janë nisur me shpejtësi dy motovedeta të financierëve.

Me të kuptuar se po ndiqen, skafistët kanë hedhur në det një pjesë të drogës dhe kanë shtuar shpejtësinë. Pas disa peripecive e një ndjekjeje të gjatë një prej skafistëve është kapur, tjetri ka zbarkuar në Fregole ka lënë në breg motorin e ujit dhe falë natës ka arritur t’ia mbathë në brendësi pa lënë gjurmë. Është akoma në kërkim. I arrestuari në flagrancë për veprën penale të mbajtjes dhe trafikimit të lëndëve narkotike dhe shkelje të kodit të lundrimit e të sigurisë në det, është një 37 vjeçar nga Vlora me iniciale T.L. , i njohur edhe më parë nga forcat e rendit italiane për krime droge.

Financierët kanë çuar dy mjetet lundruese në bazën e Otrantos. Sasia e drogës që u gjet e lidhur anëve të motorëve kap 214 kilogramët, me vlerë tregu prej mëse 2 milionë eurosh.

Po hetohet jo vetëm për të gjetur se cili ishte destinacioni i drogës por, në bashkëpunim me policinë shqiptare, edhe për të kuptuar kanalet e sigurimit të drogës në Shqipëri.