homepage - Shqiptari i Italise

Samiti është ndoshta rasti i fundit që i jepet Shtetit për të ngritur ura bashkëpunimi organik e të frytshëm me bijtë e tij jashtë. Nëse fjalët e bukura nuk do të pasohen nga nisma e akte konkrete për t’i vënë ato në jetë, prej tij do të mbetet vetëm një zhgënjim i madh

Mëse njëmijë persona nga 41 vende të botës iu përgjigjën thirrjes së qeverisë shqiptare për të marrë pjesë në Samitin e parë të Diasporës të mbajtur në Tiranë fundjavëne shkuar. Pjesa dërrmuese e pjesëmarrësve paguan vetë udhëtimin dhe qëndrimin në Tiranë për të dëgjuar ç’kish për t’u thënë atdheu, që për të parën herë në këta 25 vjet nga eksodi i parë i madh, u kujtua të bashkëbisedojë me një të tretën e qytetarëve të tij (në mos më shumë) që jetojnë jashtë.

Me vonesë vërtet, por edhe me pompozitet. Jo një mbledhje të thjeshtë po një Samit treditësh, të hapur për të gjithë shqiptarët jashtë shtetit, ata të Shqipërisë, Kosovës, Maqedonisë, Malit të Zi e Preshevës.

Të premten më 18 nëntor, pritja në Pallatin e Brigadave, ku kryeministri Edi Rama, ministri i Jashtëm Ditmir Bushati dhe presidenti i Kosovës Hashim thaçi u dhanë mirëseardhjen shqiptarëve të ardhur nga e gjithë bota.

E shtuna ishte dita e ballafaqimeve të organizuara në panele të ndryshme, të mbajtur disa njëherësh, për të diskutuar mbi prurjet e rëndësinë e diasporës në kulturë, turizëm, ekonomi, për rëndësinë e mbrojtjes së gjuhës, marrëdhëniet me përfaqësitë konsullore dhe zhvillimin e këtyre të fundit, për të rrëfyer histori suksesi shqiptarësh jashtë etj.

Për të mbërritur pasdite në një ballafaqim të drejtpërdrejtë me kryeministrin Rama: në hollin e Pallatit të Kongreseve, pa moderator e përballë qindra personave ai u është përgjigjur pyetjeve të këtyre të fundit. Nga ato klasiket, e natyrisht aspak të reja, mbi të drejtën e pjesëmarrjes në votime nga ku jetojnë, më shumë mbështetje për mësimin e gjuhës e kulturës shqiptare apo marrëveshjet dypalëshe, veçanërisht me Italinë e Greqinë, mbi mbrojtjen sociale dhe pensionet, mbi marrëdhëniet me konsullatat, deri te të tjera specifike apo më të reja, por gjithsesi çështje shumë të ndiera si mbi raportet jo të mira me Greqinë apo për ato më të ndera me Serbinë, apo përse shumë vazhdojnë të largohen nga Shqipëria e atyre që duan të kthehen ua shkëshillojnë një gjë të tillë e shumë të tjera.

E shtuna u mbyll me një koncert në TOB ndërsa e diela ishte dita e turizmit kulturor: mund të vizitoheshin në mënyrë të organizuar muzeume monumente e vende historike të kryeqytetit por është në Durrës, Krujë, Berat e Shkodër.

Së fundi mbrëmja gala që mbylli tre ditët e samitit, në të cilën qeveria nderoi me Shqiponjën e artë, vlerësim i lartë që jep kryeministri i Shqipërisë, 15 personalite e organizata nga diaspora. Gjatë mbrëmjes, së pasuruar me disa pjesë artistike, kontribut i shqiptarëve jashtë e brenda vendit, përshëndetën kryetari i Kuvendit Ilir Meta, nënkryetari Shpëtim Idrizi e në fund mbrëmjen e mbylli kryeministri Rama duke falenderuar të pranishmit për interesin e treguar për iniciativën e për të dhënë përfundimet e para të tre ditëve.

Çfarë do të mbetet nga e gjithë kjo? Një zhgënjim i madh nëse fjalët e bukura të thëna gjatë Samitit nuk do të pasohen nga nisma e akte konkrete për t’i vënë në jetë. Shqiptarët nga e gjithë bota treguan interes për nismën e qeverisë, aq sa kapërcyen, me praninë e tyre të shumtë, edhe pritshmërinë e organizatorëve. Nga qeveria pritet po aq interes për kauzat e atyre që jetojnë jashtë. Nëse kjo ndodh, Samiti – edhe pse si i parë kishte probleme e mangësi - mund të jetë një fillim i mbarë.

Mes gjërave të kryera e të renditura në Samit, mund të përmendet padyshim shtimi i shërbimeve konsullore dhe përmirësimi i tyre në vazhdimësi. Përveç certifikatave të Gjendjes Civile që prej një viti mund të merren drejtpërdrejt në Konsullata, kryeministri paralajmëroi vënien gradualisht në funksion të të ashtuquajturës “konsullatë digjitale”, falë të cilës pjesa më e madhe e shërbimeve konsullore do të mund të kërkohen online e dokumenti i kërkuar do të mbërrijë në shtëpi me postë.

Mes premtimeve, ai i regjistrimit sa më shpejt i të gjithë shqiptarëve jashtë Shqipërisë. “Nuk do të fle i qetë deri sa të kemi regjistruar edhe shqiptarin e fundit në botë”, fjalët e kryeministrit. Por nga ana tjetër premtimi përmban në vetvete pranimin e mosmbajtjes së një tjetër premtimi të bërë tre vjet më parë. Ndryshe nga ç’ishte thënë gjatë fushatës së shkuar zgjedhore (edhe nga vetë PS), edhe në zgjedhjet e ardhshme, diaspora nuk do të mund të votojë nga ku jeton, por vetëm duke u kthyer pranë komunave shqiptare kujetonte para se të linte Shqipërinë. Sa e bëjnë këtë gjë? Deri tani pakkush, ndonjë nga Italia, Greqia e ndonjë vend tjetër evropian. E vetëm pse ndonjë parti, në këmbim të votës, u ka vënë në dispozicion bileta avioni apo disa autobusë.

Në përgjithësi, qeveria premton që dialogu, ballafaqimi e bashkëpunimi mes Shtetit e diasporës i nisur me Samitin e parë të ketë vazhdimësi. Duke bërë të mundur që, duke analizuar çfarë u tha në panelet e ndryshme e në pyetje-përgjigjet me kryeministrin të gjehen pikënisje të përbashkëta e të vlefshme mbi të cilat të punohet së bashku për të mbërritur në një Samit të dytë (duke uruar që të ketë një periodikisht, siç premtoi Kryeministri) me një bilanc të asaj që është bërë e të mos niset gjithçka nga fillimi. Deri tani, takimet e mëparshme me shqiptarë jashtë vendit, kryesisht në periudha parazgjedhore, janë karakterizuar nga përsëritja qoftë e çështjeve të nxehta të emigrantëve qoftë e diskutimeve retorike dhe e premtimeve (të harruara shumë shpejt) të politikanëve të radhës.

Pastë Samiti këmbën e mbarë! E urojnë të gjithë ata që, edhe pse jetojnë larg, janë të lidhur me Shqipërinë nga mijëra fije të padukshme që nisen më shumë nga zemra se nga koka.

Keti Biçoku

 

"Donne d’Albania. Tra migrazione, tradizione e modernità" è il convegno che si terrà domani (venerdì 4 novembre), alle ore 9.30, presso la Fondazione Lelio e Lisli Basso in via della Dogana Vecchia 5 a Roma organizzato dalla rivista Confronti, mensile di religioni, politica e società.

L’obiettivo del convegno è quello di riflettere insieme, nel corso di un’intera giornata, sul futuro dell’Albania a partire dal ruolo giocato dalle donne nel processo di integrazione del paese in Europa, con uno sguardo sulla diaspora in Italia e uno sulle buone prassi in Albania. Il convegno intende, inoltre, raccogliere le testimonianze di alcune donne che hanno deciso di impegnarsi in prima persona mediante la costituzione di attività imprenditoriali e associazioni nel settore del microcredito, dell’emancipazione femminile e dell’assistenza sociale.

Dopo i saluti istituzionali dell’Ambasciatore della Repubblica d’Albania presso la Repubblica Italiana S.E. Anila Bitri Lani, della Presidente della Camera dei Deputati Laura Boldrini, della Vice Presidente del Parlamento albanese Valentina Leskaj, e di Paola Pasquino, Ufficio Otto per Mille Tavola Valdese,si susseguiranno gli interventi di esperti, giornalisti, attivisti, imprenditori e operatori, albanesi e italiani. (Scarica il programma, oppure leggi in fondo)

L'iniziativa, promossa dalla rivista Confronti, nell'ambito del progetto “L’altra via. Dal conflitto alla ricostruzione: strategie al femminile”, gode del sostegno dei fondi Otto per Mille della Chiesa Valdese Unione delle chiese metodiste e valdesi e del patrocinio della Camera dei Deputati e dell’Ambasciata della Repubblica d’Albania in Italia.

Il convegno sarà realizzato in collaborazione con l’Osservatorio Balcani e Caucaso Transeuropa, la Fondazione Migra e l’Associazione Occhio Blu. Media partner sono la testata Albania News, Shqiptari i Italisë e la rivista Noi donne.

SALUTI ISTITUZIONALI
Ore 9.30 - 10.15

S. E. Anila Bitri Lani, Ambasciatore della Repubblica d'Albania presso la Repubblica Italiana
Laura Boldrini, Presidente della Camera dei Deputati
Valentina Leskaj, Vice Presidente Parlamento albanese

L’ALBANIA TRA L’EUROPA E I BALCANI
Ore 10.15 - 11.15

Modera: Claudio Paravati, direttore di Confronti
Alberto Negri, Il Sole 24 ore – Se l’Europa non c’è
Luisa Chiodi, Osservatorio Balcani e Caucaso Transeuropa – L'Albania in Europa e l'Europa in Albania
Carmelo Cedrone, Presidente Commissione Balcani CESE (Comitato economico e sociale europeo) – Quale UE per i Balcani?

LE DONNE TRA TRADIZIONE E MODERNITÀ
Ore 11.15 - 12.30

Modera: Emanuela C. Del Re, Università Roma Tre, Unicusano
Visar Zhiti, Incaricato d'Affari a. i. dell'Ambasciata d’Albania presso la Santa Sede – Madre Teresa: una santa albanese
Daniela Kalaja, Docente Facoltà di Scienze Sociali Università di Tirana  Donne albanesi: storia, migrazioni, ruoli di genere  
Diana Ciuli, Forum indipendente Donne Albanesi (FIDA) – Le donne albanesi oggi, il movimento femminile
Anila Husha, Associazione culturale italo-albanese “Occhio Blu - Anna Cenerini Bova” – Il percorso migratorio come via d’emancipazione

Ore 13.00 – 14.00 buffet

IMPRENDITRICI IN ALBANIA E IN ITALIA
Ore 14.00 – 15.00

Modera: Nicola Pedrazzi, Agenzia NEV (Notizie evangeliche), OBC Transeuropa
Flutura Xhabija, SHGPAZ Albania (Professional, business & handcraft women association) – L’imprenditoria femminile in Albania
Sonila Alushi, Fondazione Migra e Albania News – Donne e imprenditrici della diaspora 
Irene Margariti, Consulente dell’imprenditoria sociale – Fare cooperazione sociale in Albania

BUONE PRASSI
Ore 15.00 - 16.00

Modera: Rando Devole, sociologo, esperto di migrazioni
Ismail Ademi, Agenzia per il supporto della società civile in AlbaniaPolitiche di supporto alle organizzazioni della società civile in Albania
Iris Luarasi, Counseling Line for Girls and Women, Tirana – La violenza domestica: l’esperienza dello sportello antiviolenza di Tirana
Alketa Leskaj, Centro donne Passi leggeri di Scutari – Le donne e la società
Roze Rupa, Rupa guest house, Scutari – Rupa guest house: un esempio di valorizzazione del territorio

Saluti e idee progettuali
Ore 16.00 - 16.30 


Nga Gjergji Kajana

800 euro kujt bëhet nënë, 1.000 euro në vit për të paguar çerdhet, garanci për huatë. Masat në favor të familjeve nuk bëjnë dallim mes imigrantëve dhe italianëve

Romë, 9 dhjetor 2016 – Të mërkurën e shkuar u miratua përfundimisht nga Senati Ligji i Bilancit 2017, që mes të tjerash parashikon një sërë masash mbështetje të familjeve nga të cilat mund të përfitojnë edhe imigrantët me të njëjtat kushte të italianëve.

Ligji vendos ngritjen e një “Fondi në mbështetje të lindjeve” për të favorizuar qasjen ndaj kreditit të familjeve me të paktën një fëmijë të lindur apo të birësuar nga 1 janari 2017. Fondi do të garantojë bankat dhe ndërmjetësuesit financiarë të cilëve familjet do t’u drejtohen për të pasur një hua. Detajet e financimit do të përcaktohen me një dekret të ministrisë së Ekonomisë dhe Famimiljes.

Për familjet në të cilat po vjen një fëmijë do të krijohet edhe një “çmim për lindjet” që konsiston në 800 € që do t’u jepen nga INPS nënave të ardhshme (në projekt nuk bëhet asnjë dallim sipas shtetësisë e të ardhurave) kur kanë mbushur shtatë muaj shtatzëni apo në çastin e birësimit.

Për fëmijët e lindur nga 1 janari 2016 e më pas parashikohet një bonus prej 1.000 € në vit si kontribut për të paguar çerdhen publike apo private. Mund të përfitojnë edhe prindërit që paguajnë “forma të ndryshme mbështetjeje pranë vendbanimit të vet" në favor të bijve që janë nën tre vjeç e vuajnë nga patologji të rënda kronike.

Por duhet bërë kujdes: kush do të përfitojë bonusin e çerdheve nuk do të mund të zbresë nga taksat ç’ka paguar për çerdhen. Gjithashtu, nuk do të përfitojë as çeqet për çerdhe apo babysitter të parashikuara për nënat që heqin dorë nga largimet nga puna për arsye familjare që nuk janë të detyrueshme (congedo parentale non obbligatorio) e që ligji i Bilancit 2017 rifinancon për dy vjetët e ardhshëm.

EP

 

Verifikime mbi të gjithë udhëtarët në hyrje e në dalje, me Sistemin informativ Schengen dhe bankat e të dhënave të Interpolit. Avramopoulos: “Duhet të dimë me saktësi kush kalon nëpër kufijtë tanë”

Bruksel, 7 dhjetor 2016 – Së shpejti kontrolle më të rrepta në kufijtë e Bashkimit Evropian, jo vetëm për udhëtarët jokomunitarë, por edhe për qytetarët e BE-së. Europarlamenti dhe Këshilli evropian kanë arritur të hënën (5 dhjetor) në një marrëveshje mbi propozimin e Komisionit Evropian, tani mungon vetëm miratimi zyrtar i masës.

Qytetarët e vendeve të treta u nënshtrohen gjithnjë kontrolleve të dokumenteve dhe kontrolleve të sigurisë që konsistojnë në kryqëzimin e të dhënavve të tyre me ato të bankave të të dhënave më të rëndësishme, në hyrje të BE-së. Por reforma e Kodit të Kufijve Schengen (Schengen Borders Code) fut kontrollet e detyrueshme edhe për shtetasit evropianë me Sistemin informativ Schengen (SIS- Schengen Information System) dhe me bankën e të dhënave Interpol të dokumenteve të vjedhura apo të humbura (Stolen and Lost Travel Documents Database, SLTD).

Vendet anëtare do të kenë edhe mundësinë të bëjnë kontrolle sistematike të qytetarëve të BE-së me sisteme të tjera kombëtare e banka të dhënash të tjera të Interpolit. Madje, qytetarët e Vendeve jokomunitare do të kontrollohen edhe kur dalin nga BE, në SIS dhe SLTD. Kjo, shpjegon Komisioni Evropian, duhet të bëhet në respekt të plotë të rregullave për mbrojtjen e të dhënave personale dhe të legjslacionit evropian mbi të drejtat themelore.

“Të nesërmen e sulmeve terroriste në Paris më 13 nëntor 2015, propozuam futjen e kontrolleve sistematike të të gjithë qytetarëve në të gjithë kufijtë e jashtëm, në mënyrë që të dimë me saktësi kush kapërcen kufijtë tanë” kujton komisari për imigracionin Dimitris Avramopoulos. “Jam i lumtur që Parlamenti dhe Këshilli ranë dakord me propozimin tonëpër të modifikuar në këtë drejtim Kodin e Kufijve Schengen. Bashkë me ngritjen e rojes kufitare e bregdetare evropiane, është një tjetër hap i rëndësishëm në punën tonë për ruajtjen e lirisë së lëvizjes në zonën Schengen dhe për garantimin e sigurisë së qytetarëve tanë”.

“Terroristët nuk respektojnë kufijtë kombëtarë dhe kontrollet sistematike në kufijtë e jashtëm janë një mjet kyç për të penguar hyrjen e tyre në BE, por edhe udhëtimin drejt zonave të luftës” nënvizon Komusari për Sigurinë Julian King. “Për të parën herë të gjithë ata që hyjnë dhe dalin nga BE do të kontrollohen me një bankë të dhënash shumë të rëndësishme për forcat e endit në BE, Sistemin informativ Schngen, SIS. Ky sistem identifikon të gjithë personat e kërkuar mbi të cilët është aktivizuar një alarm, përfshirë foreign fighters.

Tani marrëveshja duhet të miratohet formalisht nga bashkë-ligjvënësit, që të hyjë në fuqi dhe të zbatohet sa më shpejt të jetë e mundur nga Shtetet Anëtare”.

 

Lexo edhe: Kontrolle paraprake dhe 5 euro për të hyrë në Evropë pa vizë

 

 

Dhoma e Deputetëve miraton dekretin e ligjit të Bilancit, që përmban masa për familjet që nuk bëjnë dallim mes italinëve dhe të huajve. 800 euro nënave të ardhshme dhe 1.000 € në vit për të paguar çerdhet

Romë, 5 dhjetor 2016 – Më 28 nëntor, dekretligji i Bilancit 2017 është miratuar nga Dhoma e Deputetëve. Mes konfirmimeve, edhe masat e reja në favor të familjeve që nuk bëjën dallim mes italianëve e imigrantëve.

Mes këtyre, është ngritja e një “Fondi në mbështetje të lindjeve” që kërkon të favorizojë qasjen ndaj kreditit të familjeve me të paktën një fëmijë të lindur apo të birësuar nga 1 janari 2017. Fondi do të garantojë bankat dhe ndërmjetësuesit financiarë të cilëve familjet do t’u drejtohen për të pasur një hua. Detajet e financimit do të përcaktohen me një dekret të ministrisë së Ekonomisë dhe Famimiljes.

Për familjet në të cilat po vjen një fëmijë do të krijohet edhe një “çmim për lindjet” që konsiston në 800 € që do t’u jepen nga INPS nënave të ardhshme (në projekt nuk bëhet asnjë dallim sipas shtetësisë e të ardhurave) kur kanë mbushur shtatë muaj shtatzëni apo në çastin e birësimit.

Për fëmijët e lindur nga 1 janari 2016 e më pas parashikohet një bonus prej 1.000 € në vit si kontribut për të paguar çerdhen publike apo private. Mund të përfitojnë edhe prindërit që paguajnë “forma të ndryshme mbështetjeje pranë vendbanimit të vet" në favor të bijve që janë nën tre vjeç e vuajnë nga patologji të rënda kronike.

Kush do të përfitojë bonusin e çerdheve nuk do të mund të zbresë nga taksat ç’ka paguar për çerdhen. Gjithashtu, nuk do të përfitojë as çeqet për çerdhe apo babysitter të parashikuara për nënat që heqin dorë nga largimet nga puna për arsye familjare që nuk janë të detyrueshme (congedo parentale non obbligatorio) e që ligji i Bilancit 2017 rifinancon për dy vjetët e ardhshëm.

Para se këto masa të jenë operative duhet pritur miratimi përfundimtar i ligjit të Bilancit 2017. Pas miratimit të Dhomës së Deputetëve tani ligji ka kaluar në Senat, ku, me situatën e krijuar pas referendumit, akoma nuk është e qartë nëse këtë javë do të mund të nisë debati.

EP

 

Jam studente e huaj me leje qëndrimi për studime. Më kanë ofruar një punë me kohë të pjesshme të mbaj një fëmijë. A mund të më punësojnë? Duhet të konvertoj lejen që kam?

Romë, 17 nëntor 2016 – Lejeqëndrimi për studime lëshohet për të studiuar në Itali. Por ligji lejon që me atë lloj lejeje të mund të zhvillohet punë e varur , por brenda disa kufijve specifikë që kanë të bëjnë me orarin e punës. Në veçanti, mund të punësohet një shtetas i huaj mbajtës i një lejeje qëndrimi për studime me kusht që orari i punës të mos kapërcejë 25 orë në javë që mund të jënë të mbledhshme për 52 javë deri në kufirin maksimal të 1.040 orëve vjetore.

Kjo do të thotë që punonjësi në fjalë mund të punësohet pa qenë e nevojshme të ndërrojë lejen e vet të qëndrimit për studime, madje, edhe po të donte, nuk do të ishte e mundur dhe zyra kompetente e shqyrtimit të kërkesës së konvertimit do ta hidhte poshtë.

Konvertimi në një leje qëndrimi për punë është i pranueshëm vetëm nëse orari i punës së parashikuar në kontratë është më i lartë se kufijtë e sipërpërmendur. Në këto raste, në prani të kushteve të parashikuara nga ligji, do të duhet të ndiqet një procedurë e veçantë.

Punëdhënësi që ka ndërmend të punësojë një shtetas të huaj me leje qëndrimi për studime me një orar që nuk kapërcen 25 orët në javë (edhe të mbledhshme për 52 javë deri në një kufi maksimal prej 1.040 orëve vjetore) duhet sidoqoftë të bëjë komunikimin e punësimit me qëllim lidhjen e marrëdhënies së rregullt të punës.

Duke qenë se në rastin konkret bëhet fjalë për baby sitter, komunikimi do t’i bëhet INPS-it përmes rrugëve të paracaktuara (nisje telematike, asistencë e një patronati apo përmes një Call Center) të paktën një ditë përpara nisjes së marrëdhënies së punës.

Avv. Mascia Salvatore, Stranieriinitalia.it

In italiano: Ho un permesso di soggiorno per studio, posso lavorare? 

Shqiptari i Italisë
(
Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

 

Dua të sjell në Itali time shoqe me bashkim familjar, jam në një shtëpi me qira. Ç’dokumente duhet të paraqes?

Sapo kam ardhur në Itali me bashkim familjar e jam në pritje të lejeqëndrimit. Mund të regjistrohem që tani në zyrën e Gjendjes Civile të komunës e të marr rezdencën?

Romë, 3 nëntor 2016 – Në përgjithësi, për të kërkuar rezidencën pranë Komunës në të cilën i huaji banon, nevojitet që ai të ketë një leje qëndrimi të vlefshme. Por ekzisstojnë raste kur qytetari jokomunitar mund të bëjë regjistrimin në regjistrin e popullsisë së komunës edhe përpara se t’i lëshohet leja e qëndrimit.

Kush është në pritje të përtëritjes së lejes së qëndrimit mund të kërkojë regjistrimin në zyrën e Gjendjes Civile duke treguar fotokopjen e lejeqëndrimit të vjetër dhe kuponin që dëshmon paraqitjen e kërkesës së përtëritjes, me kusht që kërkesa e përtëritjes të jetë paraqitur përpara përfundimit të afatit të lejes ose brenda gjashtëdhjetë ditëve nga data e skadimit.

Edhe kush ka ardhur në Itali me vizë për punë të varur dhe ka nënshkruar në Sportelin Unik për Imigracionin kontratën e qëndrimit, mund të paraqesë kërkesë për regjistrimin në zyrën e Gjendjes Civile pa pasur akoma lejeqëndrimin në dorë. Në këto raste është e nevojshme t'u tregohet punonjësve të Zyrës së Gjendjes Civile një fotokopje e kontratës së qëndrimit, e nënshkruar në Sportelin Unik, fotokopje e vizës dhe fotokopje e kuponit që dëshmon paraqitjen e kërkesës për lëshimin e lejes së qëndrimit për punë të varur.

Së fundi, edhe kush ka ardhur në Itali përmes praktikës së bashkimit familjar ose ka kërkuar kohezionin me një familjar mund të kërkojë rezidencën.
Në këto raste është e nevojshme t’u paraqitet punonjësve të zyrës së Gjendjes Civile fotokopje të vizës së hyrjes për bashkim familjar, të autorizimit për bashkimin familjar e lëshuar nga Sporteli Unik dhe të kuponit të paraqitjes së kërkesës për leje qëndrimi. Në rastin e kohezionit familjar duhet paraqitur fotokopja e kërkesës së lejeqëndrimit për kohezion familjar.

Avv. Mascia Salvatore, Stranieriinitalia.it

In italiano: Non ho ancora il permesso di soggiorno, posso chiedere la residenza?

Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në 
Facebook dhe Twitter)

 

Shqiptarët që jetojnë në Itali, komunitet i integruar dhe me rrënjë tashmë nga kjo anë e Adriatikut, ngrenë apo bashkojnë familjet e tyre këtu, lindin e rrisin fëmijët në shkollat italiane e, normalisht, pas vitesh që jetojnë me qira, mendojnë edhe të blejnë shtëpi.
Që janë të shumtë e thonë raportet vjetore mbi marrjen e kredive për blerjen e shtëpive. Sipas të fundit, të përpiluar nga grupi Tecnocasa, gjatë vitit të shkuar, 13,6% e kredive të lëshuara në Itali u janë dhënë të huajve dhe nga këta të fundit 15,5% janë shqiptarë. Më shumë se shqiptarët kanë marrë kredi rumunët (27,3%), por ata janë komunitet mëse dy herë më i madh se i yni.
Në vijim një udhëzues i shkurtër mbi blerjen e banesës, marrjen e kredisë dhe lehtësimet fiskale të siguruara nga shteti italian për shtëpinë e parë.

NGA ZGJEDHJA E SHTËPISË TE MARRJA E ÇELËSAVE

Për blerjen e shtëpisë, i interesuari mund kontaktojë drejtpërdrejt persona të interesuar që të shesin një pronë të tyren të patundshme ose – dhe kjo është rruga më e rrahur – t’u drejtohet agjencive, të licensuara nga Shteti, kundrejt një pagese që shkon nga 2 deri në 5% të çmimit të shtëpisë.

Pasi vendoset se deri në ç’shumë mund të blihet shtëpia (duke marrë parasysh jo vetëm paratë që ke në dispozicion por edhe ato që mund të marrësh kredi), zgjidhet me kujdes zona, shtëpia, verifikohet me kujdes nëse kush po e shet është pronari i vërtetë duhet bërë:

- Propozimi për blerje, me nënshkrimin e të cilit bllokohet çmimi i banesës për të cilin është rënë dakord. Në këtë çast paguhet një pjesë e e vogël nga çmimi i banesës, shumë që nuk kthehet nëse blerësi ndryshon mendje;

- Kompromisi, një marrëveshje paraprake, nëpërmjet të cilit palët angazhohen për nënshkrimin e aktit të mirëfilltë të shitblerjes duke caktuar datën, vendin e noterin.  Kompromisi nuk është i detyrueshëm, por zakonisht bëhet për t’i dhënë kohë blerësit që me këtë në dorë të marrë kredinë në bankë. Kur kompromisi bëhet, mund të bëhet para një noteri dhe të regjistrohet në zyrën e tatim-taksave, pra të kthehet në një akt publik; 


- Akti publik të shitblerjes (rogito), që është kontrata që përfundimisht transferon pronësinë e shtëpisë.  Ky akt duhet nënshkruar detyrimisht nga blerësi e shitësi i pronës para një noteri, që e regjistron më pas aktin.

Në fund të këtyre fazave është paguar veç vlerës së shtëpisë, komisionit të agjencisë (nëse është kërkuar ndihma e një prej tyre), edhe:

- IVA apo tatimi mbi vlerën e shtuar, nëse banesa blihet nga një ndërmarrje;
- taksa e regjistrit (me lehtësimet fiskale nëse blihet shtëpia e parë);
- taksa e hipotekës;
- taksa e kadastrës;
- shpenzimet e noterit për aktin e shitblerjes që ka përpiluar e regjistruar.

Pasi bëhen këto të gjitha këto shtëpia është përfundimisht e blerësit.


KREDIA PËR BLERJEN E SHTËPISË

Një shtëpi në Itali kushton nga disa dhjetëra mijëra në qindra mijëra euro. Çmimi është shumë i ndryshëm nga qyteti në qytet, por edhe nga periferia në qendër Brenda të njëjtës zonë urbane. Kështu, nëse në qendër të Cremonës mund të gjesh shtëpi për njëmijë euro për m2, në afërsi të qendrës në Romë apo Milano çmimi për m2 shkon në 6-7 mijë e më shumë.

Duke qenë se flitet për shuma të konsiderueshme, shpesh për blerjen e shtëpisë kërkohet një hua në një institut kreditor, kryesisht banka. Lidhet kështu një kontratë kredie, falë të cilës banka jep një shumë të parave për të cilat marrësi angazhohet t’i paguajë me këste për shumë vite. E për t’u siguruar se ai do të paguajë borxhin, banka vendos hipotekë mbi banesën e blerë.

Nëse sipas bankës, të ardhurat e blerësit nuk janë të mjaftueshme për të paguar këstet e kredisë, atëherë, ajo kërkon edhe garancinë e një personi tjetër apo të një subjekti, që të angazhohet konkretisht, me të mirat e tij materiale, për shlyerjen e borxhit nëse kush merr kredinë nuk kthen mbrapsht paratë. Vendosja e hipotekës mbi banesën, i lejon bankës, në rastin kur nuk paguhen këstet e kredisë, të bëhet pronare e shtëpisë, dhe më pas ta shesë atë me qëllim që të mbledhë shumën e kredisë që nuk i është paguar.

Edhe në marrjen e kredisë, për shtëpinë e parë ka disa lehtësime: interesat janë më të ulëta se ato që bankat kanë kur japing para borxh për motive të tjera.

Ashtu si kontrata e shitblerjes së shtëpisë, edhe kjo e marrjes së kredisë nënshkruhet nga marrësi dhe një përfaqësues i bankës para një noteri që e regjistron.

Çfarë kërkon banka?

Për të miratuar dhënien e kredisë, banka dëshiron të kontrollojë kapacitetin ekonomik të personit ndaj i kërkon atij:

- deklaratën e të ardhurave; 

- garanci personale ose nëpërmjet të mirave të tua materiale;
- ndonjëherë edhe derdhjen çdo muaj të pagës në bankë.


Ja çfarë përcaktohet në kontratën e kredisë:

- kohëzgjatja e kthimit të kredisë që shkon nga 5 deri në 30 vjet  e varet nga shuma e mosha e atij që kërkon kredinë;
- lloji i normës së interesit të kredisë: mund të jetë fikse ose i ndryshueshme në kohë;

- vlera e normës së interesit të kredisë. Normat e interesave kanë skadenca të ndryshme, mujore, tremujore, vjetore. Ato përcaktohen duke u bazuar mbi tregues të referimit që botohen në shtypin e përditshëm, EURIBOR, EUIRS, të cilëve u shtohet edhe një shumë e vendosur nga vetë banka që quhet SPREAD; 

- plani i kthimit të të hollave dhe shuma e këstit;
- shuma e penalitetit nëse vendoset të shlyhet kredia para afatit.


LEHTËSIMET FISKALE PËR SHTËPINË E PARË

Kur blihet shtëpia e parë në Itali, në të cilën do të jetohet, mund të përfitohet nga një regjim fiskal i lehtësuar, pra të paguhen tatime në një masë më të ulët nga ato që paguhen zakonisht për blerje pasurish të patundshme.

Për zbritjet nga tatimet dallohen dy raste:

Kur shtëpia blihet nga një privat, nuk paguhet IVA (tatimi mbi vlerën e shtuar).

Lehtësimi fiskal konsiston në mundësinë e pagimit të tatimit të regjistrimit në masën e reduktuar 2% dhe jo në masën 9%. Tatimi që duhet paguar llogaritet mbi vlerën kadastrale të pasurisë së patundshme, apo e thënë ndryshe vlera që rezulton nga shumëzimi i rentës kadastrale, të rivlerësuar me 5%, të shumëzuar me koeficientin ligjor 110.

Shembull: Nëse renta kadastrale është 900 euro, vlera kadastrale e saj si shtëpi e parë do të jetë 900x1,05x110 =103.950,00 euro

Veç kësaj, paguhet edhe tatimi i hipotekës dhe ai i kadastrës që janë një shumë fikse prej 50 euro secila.

Kur shtëpia blihet nga një ndërmarrje ndërtimi, brenda katër vjetëve nga përfundimi i punimeve, duhet paguar IVA 4% (në vend të 10 apo 22% në rastet kur nuk është fjala për shtëpi të parë). Veç këtij tatimi, paguhet edhe  ai i regjistrimit, i hipotekës dhe i kadastrës, secilin në masën fikse prej 200 eurosh.

Kriteret për përfitimin e lehtësimeve fiskale:

Duhet verifikuar para së gjithash që banesa nuk ka karakteristikat e një ndërtese luksoze e nuk bën pjesë në kategoritë kadastrale A1, A8 apo A9. Kategoritë kadastrale për të cilat përfitohen lehtësimet fiskale për shtëpinë e parë janë A2, A3, A4, A5, A6, A7 dhe A11.

Banesa duhet të gjendet në komunën ku blerësi ka rezidencën apo ku angazhohet ta marrë brenda 18 muajve nga blerja e shtëpisë.

Në aktin e shitblerjes blerësi duhet të deklarojë që:

- nuk ka pronësinë, përdorimin gjatë gjithë jetës tënde (usufrutto), të një shtëpie tjetër në territorin e Komunës ku gjendet shtëpia që po blen;
- nuk gëzon në Itali të drejta prone, përdorimi, përdorimi të përjetshëm, pronësie të ardhshme pas vdekjes së pronarit të tanishëm (nuda proprietà), mbi ndonjë tjetër shtëpi të blerë me të njëjtat lehtësime fiskale.

Kujdes: Përfitimet fiskale i humbet nëse deklarimet e bëra në aktin e blerjes rezultojnë të rreme; dhe nëse shet apo dhuron banesën brenda pesë vjetëve të parë nga data e blerjes, me përjashtim të rastit kur brenda vitit blen një tjetër për ta pasur si banesë kryesore.

Përgatiti Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

 

Fatkeqësisht ndonjë udhëtim me avion shoqërohet me surprizën e hidhur në mbërritje kur kupton që bagazhi që kishe nisur në stivë ka mbërritur i dëmtuar, apo më keq akoma, nuk ka mbërritur fare.

Humbja e valixheve: ku të drejtohemi e si të veprojmë

Duhet shkuar menjëherë në zyrën Lost and Found (Zyra e Bagazheve të humbura) të aeroportit për të denoncuar humbjen ose dëmtimin e bagazhit. Janë të nevojshme: bileta e fluturimit, kuponi i bagazhit dhe përpilimi i modulit PIR (Passenger Irregularity Report) ku duhet të shënohen karakteristikat fizike e bagazhit (përmasat, ngjyra, modeli, marka). Paditja në Zyrën e Bagazheve të humbura, u hap rrugën kërkimeve për bagazhin.

Bagazhi konsiderohet zyrtarisht i humbur nëse nuk dorëzohet brenda tri javëve (21 ditëve) nga data e mbërritjes së avionit, por shoqëria ajrore mund të njohë edhe në një kohë më të shkurtër humbjen e bagazhit. Në këtë pikë pasagjeri mund të bëjë reklamimin me shkrim (këshillohet gjithnjë me postë të porositur, me lajmërim marrjeje). Në reklamim duhet specifikuar dëmi i pësuar, duke dhënë provat (listën e detajuar të sendeve/rrobave që përmbante çdo bagazh që nuk është dorëzuar, kopjen e biletës, kuponin e bagazhit të humbur, kopjen e formularit PIR të përpiluar në aeroport. Kompania ajrore është përgjegjëse edhe kur nuk ka faj, me përjashtim të rastit kur arrin të tregojë që përgjegjësia e dëmit është e pasagjerit ose që ky ka kontribuuar me neglizhencë, fshehje apo akte të paligjshme.

Në rast dëmtimi të bagazhit, brenda 7 ditëve nga mbërritja juaj mund t'i paraqisni reklamim me shkrim (këshillohet gjithnjë me postë të porositur, me lajmërim marrjeje) kompanisë ajrore, duke bashkangjitur kopjen e PIR-it të përpiluar në aeroport. Kompania ajrore është përgjegjëse edhe nëse nuk ka faj, me përjashtim të rastit kur arrin të tregojë që përgjegjësia e dëmit është e pasagjerit apo kur është fjala për një defekt të vetë bagazhit.

Dëmshpërblimi

Për shoqëritë ajrore evropiane dhe të tjera që kanë nënshkruar konventën e Montrealit përgjegjësia e shoqërisë për dëmin e shkaktuar nga humbja, vjedhja, dëmtimi, dorëzimi me vonesë i bagazhit është e kufizuar, maksimumi, rreth 1.167 euro për çdo bagazh të trasportuar dhe dëmshpërblimi që ato japin është sipas dëmit efektiv të pësuar (gjithnjë pa kapërcyer 1.167 eurot);

Për kompanitë ajrore që nuk kanë nënshkruar konventën e Montrealit përgjegjësia e kompanisë është 20 dollarë (rreth 15 euro) për kg të bagazhit të transportuar.

Është gjithnjë e mundshme që të rritet vlera e dëmshpërblimit përmes të ashtuquajturit "deklarim i vlerës", që bëhet në momentin e check-in-it, që mundëson rritjenn e përgjegjësisë së kompanisë, por kundrejt pagesës së një tarife shtesë nga pasagjeri: deklarimi i vlerës së bagazhit bëhet me përpilimin e formularëve të posaçëm që kërkohen në check-in.

Stranieriinitalia.it/Shqiptariiitalise.com

 

Kush udhëton me avion, sidomos në periudha të ngarkuara siç është gushti, në aeroport mund të ketë të papritura aspak të këndshme: mëson që fluturimi është me vonesë ose është anuluar. Apo më keq akoma, që avioni për të cilin ka biletën në dorë është tashmë plot. Ç’të drejta kemi si udhëtarë? Si të veprojmë për t’u shpërblyer për dëmet e shkaktuara nga shoqëritë  ajrore?

Të drejtat e pasagjerëve në rast se nuk u sigurohet marrja e avionit për të cilin kanë paguar, u anulohet apo u vonohet gjatë fluturimi parashikohen në rregulloren evropiane 261 të vitit 2004, në fuqi nga 17 shkurti 2005. Sipas saj, kompania e fluturimeve është e detyruar të informojë pasagjerët e saj për të drejtat që ata kanë kur nisja parashikohet nga një aeroport i BE-së apo kur kompania është evropiane e niset nga një vend jashtë BE-së e ka si vendmbërritje përfundimtare një aeroport evropian.

Rregullorja evropiane njeh të drejta të reja për pasagjerët dhe detyrime për shoqëritë ajrore që në rast overbooking, të anulimit të fluturimit, apo të vonesës prej të paktën dy orësh, duhet t'u japin drejtpërdrejt pasagjerëve lajmërim me shkrim që të përmbajë rregullat për asistencën dhe kompensimin në para të parashikuara nga rregullorja evropiane.

Rregullorja ka të bëjë si me fluturimet e linjës si me të ashtuquajturat charter. Më saktësisht, kjo rregullore i aplikohet çdo vektori ajror (komunitar dhe jokomunitar) që niset nga një vend anëtar i BE-së apo që mbërrin në një vend anëtar. Që pasagjeri të mund të gëzojë mbrojtjen e parashikuar nga rregullorja e sipërpërmendur, duhet të ketë në dorë prenotimin e fluturimit të konfirmuar dhe duhet të jetë paraqitur në aeroport në orarin e treguar me shkrim nga shoqëria ajrore.

Rregullorja parashikon që, në rast të vonesave mbi dy orë, shoqëria ajrore duhet t'u japë pasagjerëve ushqim dhe vend fjetjeje, përveç mundësisë për të kryer falas dy telefonata ose fakse ose email me disa kushte. Në veçanti, kur vonesa është: 2 orë apo më shumë për udhëtime deri në 1.500 km; 3 apo më shumë për udhëtime brenda BE-së mbi 1.500 km dhe për të gjitha udhëtimet e tjera nga 1.500 deri në 3.500; 4 apo më shumë për udhëtimet jashtë BE-së mbi 3.500 km.

Nëse vonesa kapërcen 5 orët, pasagjeri që heq dorë nga udhëtimi ajror mund të kërkojë rimbursimin e biletës.

Gjykata e Drejtësisë së Komunitetit Europian, me sentencën e 19 nëntorit 2009 (C402/07), ka vendosur që dëmet e pësuara nga pasagjerët në rast të anulimit apo të vonesës së zgjatur të udhëtimit ajror janë të ngjashme dhe që nuk është e pranueshme të trajtohen në mënyrë të diferencuar; kështu pasagjerët e udhëtimeve me vonesë kanë të drejtën e kompensimit në para të parashikuar nga rregullorja evropiane kur vonesa është të paktën tre orë, apo kur udhëtarët arrijnë në destinacionin final me të paktën tre orë vonesë mbi orarin e parashikuar fillimisht. Me një fjalë edhe në rastin e vonesave prej të paktën tri orë udhëtari ka të drejtën e kompensimit në para të parashikuar për anulimin e fluturimit.

Si të veprojmë në rast overbooking të avionit?

Overbooking nuk është tjetër veçse shitje biletash për një numër më të lartë se ç'janë vërtet vendet në dispozicion.

Shoqëritë ajrore veprojnë në këtë mënyrë që të mbrohen nga mosmbushja e mundshme e avionit për shkak të dorëheqjes nga udhëtimi i ndonjë udhëtari. Nga ana tjetër, kjo gjë bëhet burim problemesh për pasagjerët, pasi shoqëritë ajrore jo rrallë abuzojnë me këtë praktikë, duke shitur një numër biletash shumë më të lartë (deri në 30% më shumë nga ç'janë vendet në dispozicion). Në këtë mënyrë disa pasagjerëve, kur mbërrijnë në aeroport në orarin e duhur dhe me prenotim të rregullt, u mohohet imbarkimi, pasi ndërkohë avioni është mbushur.

Kompania ajrore duhet të përpiqet të negociojë me pasagjerët e tjerë për të parë nëse ndonjëri është i gatshëm të lërë vendin e tij. Nëse shkëmbimi i pasagjerëve nuk është i mundshëm, pasagjeri që ka të drejtë të zgjedhë mes rimbursimit të biletës (që duhet bërë brenda 7 ditëve) dhe një fluturimi alternativ, sa më shpejt të jetë e mundur, ose në një datë të zgjedhur nga pasagjeri. Për më tepër, ai ka të drejtën, nëse është e nevojshme, e fjetjes dhe të ngrënies falas, përveç dy telefonatave apo faksit apo e-mail-it falas.

Kompensimi në para

Përveç asistencës, shoqëria ajrore duhet të japë këto dëmshpërblime për mohimin e fluturimit, sipas udhëtimit që duhet të bënte (brenda BE-së apo ndërkombëtare) dhe largësisë në km që duhet të përshkonte:

  • Për fluturime brenda BE-së deri në 1.500 km, 250 euro;
  • Për fluturime brenda BE-së mbi 1.500 km, 400 euro;
  • Për fluturime ndërkombëtare deri në 1.500 km, 250 euro;
  • Për fluturime ndërkombëtare nga1.500 deri në 3.500 km, 400 euro;
  • Për fluturime ndërkombëtare mbi 3.500 km, 600 euro.

Nëse pasagjeri zgjedh të marrë një fluturim alternativ, kompensimi në para mund të reduktohet. Të njëjtat të drejta u takojnë pasagjerëve nëse fluturimi është anuluar.

Dëmshpërblimi nuk jepet nëse:

  1. shoqëria ajrore arrin të tregojë që përgjegjësia e anulimit nuk është e saja, por ka ndodhur për shkak rrethanash të jashtëzakonshme (gjë që duhet të vërtetohet nga vetë shoqëria ajrore) ose
  2. pasagjeri është informuar për anulimin e fluturimit të paktën dy javë para nisjes apo
  3. pasagjerit i është ofruar mundësia e imbarkimit në një avion tjetër në një orar afër fluturimit origjinal.

Në rastin e sistemimit në një fluturim alternativ, nëse posti është i një klase më të lartë se ai i parashikuar nga bileta e prerë, pasagjeri nuk duhet të paguajë asnjë shtesë; nëse posti është i një klase inferiore, pasagjerit i rimbursohet brenda 7 ditëve një përqindje e biletës, që ndryshon sipas gjatësisë së udhëtimit: 30% për udhëtime deri në 1.500 km, 50% për fluturime brenda BE-së mbi 1.500 km dhe për të gjitha udhëtimet e tjera nga 1.500 deri në 3.500 km, 75% për fluturimet jashtë BE-së mbi 3.500 km.

Ankimet e mundshme duhen bërë fillimisht pranë kompanisë së fluturimeve e nëse kjo nuk përgjigjet për gjashtë javë, autoritetit përgjegjës për aplikimin e rregullores evropiane. Në Itali, ky autoritet është ENAC, Enti Kombëtar për Aviacionin Civil.

Stranieriinitalia.it/shqiptariiitalise.com

 

 

 

Kur u zgjodh kryeministër ishte kryebashkiaku i Firences, sekretar i PD-së, partisë më të madhe të vendit, dhe u fliste në gjuhën e tyre në favor ndryshimesh italianëve të zemëruar, italianëve anti-sistem, por në 1000 ditë qeveri nuk arriti të sillte ndryshimet modernizuese që premtonte. Dhe pikërisht ata qytetarë të zemëruar, anti-sistem, sapo e mosbesuan më 4 dhjetor
Nga Gjergji Kajana

Kryeministri italian Matteo Renzi u betua në krye të qeverisë në 22 shkurt 2014 e lajmëroi dorëheqjen e pakthyeshme nga ky post mesnatën e 4 dhjetorit 2016, ndërsa merrnin formë rezultatet poshtëruese të një referendumi: italianët rrëzuan në masën 60% reformën kushtetuese paraqitur prej tij.

Renzi e personalizoi tej mase skenën politike italiane gjatë mandatit kryeministror e fushatës për referendumin, reforma ishte kali i betejës me të cilën synonte të merrte një legjitimitet popullor pas emërimit në shkurt 2014 pa kaluar nga zgjedhjet e përgjithshme parlamentare dhe dorëheqja (e paralajmëruar prej tij qysh në çastet e emërimit nëse reformat kushtetuese nuk miratoheshin) përbën aktin e duhur e të detyruar.

Në fushatën për referendumin përplasja mes përkrahësve të “Po”-së ose “Jo”-së ishte e gjitha politike e aspak teknike, me një rezultat që solli Vaterlonë për kryeministrin. Një tregues e kthen në dramë për të këtë rezultat: për “Po”-në e përkrahur nga Renzi 41-vjeçar kanë votuar në shumicë grupmoshat e moshuara të popullsisë, ndërsa “Jo” ka tërhequr shumicën e votuesve të rinj. Papunësia në shifrën 39% brenda grupmoshës 15-24 vjeç shpjegon shumë për të kuptuar “Jo”-në e tyre.

Përse dështoi Matteo Renzi si kryeministër e përse nuk arriti të sillte ndryshimet modernizuese që premtonte?

Kur u zgjodh kryeministër ishte kryebashkiaku i zgjedhur i Firences, sekretar i partisë më të madhe të vendit (Partia Demokratike, qendra e majtë) dhe në qendër të skenës politike të vendit pas një marrëveshjeje për reformimin e institucioneve (që u epilogua negativisht me mosmiratimin e referendumit të djeshëm) e miratimin e një ligji të ri elektoral në bashkëpunim me të djathtin Berluskoni.

Partnershipi reformator me të djathtët dështoi në janar 2015. Prej atëherë lufta politike italiane ishte totalisht Renzi kundër të gjithëve: kundër populistëve të Lëvizjes anti-sistem 5 Yjet të Bepe Grilos, kundër të djathtës berluskoniane e aleatëve të saj të zhurmshëm, kundër një pakice të fortë brenda vetë Partisë Demokratike e mbi të gjitha – siç tregoi referendumi – kundër mosbesimit të shumicës së italianëve.

Paralajmërimi elektoral i rezultatit referendar ishte fitorja në qershorin e sivjetshëm e 5 Yjeve në bashkitë e rëndësishme të Romës e Torinos.

Renzi u bë i njohur në rang kombëtar ende pa u zgjedhur sekretar i Partisë Demokratike teksa programonte ndërrimin e elitave të vjetra të së majtës. Ky mision “majtist” u arrit: kryeministri i sapodorëhequr u zgjodh e mbetet sekretar i partisë, me koston e një lufte civile brenda demokratëve që vazhdon dhe e dobëson.
Me energji e dinamicitet ish-kryebashkiaku fiorentin u fliste në gjuhën e tyre në favor ndryshimesh italianëve të zemëruar, italianëve anti-sistem, pikërisht atyre qytetarëve që sapo e mosbesuan.

Ky ishte çelësi i suksesit të tij, që sot parashikohet të jetë çelësi i një fitoreje të mundshme griline në zgjedhje eventuale të parakohshme: para një lideri energjik shtrihej një hapësirë elektorale e lënë bosh nga tentativat berluskoniane e të së majtës pre-Renzi për të modernizuar Italinë e përshtatur atë vend sfidave të globalizimit, siç ia kishte dalë Gjermania. Matteo u zgjodh lideri i së majtës por nuk u pranua si lider i vendit nga italianët. Kjo sepse kriza sociale italiane, në zhvillim qysh prej fillimeve të procesit të quajtur globalizim, vazhdon e paepur – rënduar për më tepër (siç tregoi në botë edhe Trump-fitorja në SHBA) prej mosbesimit të elektoratit të periferive se elitat mund ta zgjidhin atë. Renzi kryebashkiak ishte padyshim pjesë e elitës, por i një lloji të veçantë: ishte buldozeri që duhet t’i sheshonte praktikat sterile qeverisëse të asaj elite. Renzi i 4 dhjetorit shihet në të gjitha gjatësitë si elitë vetëreferenciale nga ai elektorat, që preferon të dëgjojë e votojë sirenën populiste të komikut Beppe Grillo.

Aleat i Renzit mund të ishte ekonomia. Italia ndodhej prej dy vjetësh në recesion në shkurt 2014 e papunësia ishte 12,8% e fuqisë punëtore. Një rritje anemike e PBB-së regjistrohet për 2015-n e 2016-n por papunësia, zbritur në 11,6%, mbetet tejet e lartë.

Ekonomistët konkordojnë se që ajo të ulet ndjeshëm, Italia duhet të rritet me të paktën 2% në vit, praktikisht një mirazh në një kuadër ndërkombëtar ku dalja e Britanisë nga BE e fitorja e Donald Trumpit në SHBA rrisin pasigurinë.

Kriza sociale mbetet benzinë për Grillot e Le Penët, jo liderët e majtë si Renzi e Francois Hollande në Francë. Në luftë me sindikatat e punëtorëve, opozitën e djathtë e pjesën më majtas brenda Partisë Demokratike, Renzi imponoi në Parlament para dy vjetësh një reformë pune fiskalisht bujare me sipërmarrësit që garantonin kontrata pune me afat të papërcaktuar.

Ato u rritën si pasojë e këtyre lehtësirave fiskale por shkalla kombëtare e punësimit mbetet 57% (ndër më të ulëtat në krejt BE-në e rreth 17% më poshtë se e njëjta shkallë në Gjermani). Në Jugun e Italisë shkalla e punësimit është vetëm 44%, më e ulët sesa në Greqi e Kroaci. Italia mbetet vend i zhvilluar e fuqi ekonomike botërore por italianët i druhen varfërimit dhe fajësojnë elitat se nuk po arrijnë t’i mbrojnë ekonomikisht. Pas referendumit, kjo kartë elektorale ka për t’u luajtur edhe më fort brenda vendit prej populistëve grilinë e të djathtë (Liga e Veriut e ish-fashistët – aleatë të Berluskonit).

Dështimi i Renzit tremb BE-në e ekonominë botërore.

Duhet të trembë edhe vende negociatore që po investojnë tek projekti evropian si Shqipëria, Mali i Zi e Serbia sepse mund të jetë gur i një loje të rrezikshme domino që mund ta rrëzojë BE-në nëse edhe në 2017 elektorati në Francë (e mbase Gjermani) ndjek trendin italian. Sondazhet jepnin “Jo”-në në avantazh prej muajsh dhe Brukseli e tregjet financiare nuk e presin si rrufe në qiell të hapur hedhjen poshtë nga italianët të ndryshimeve kushtetuese renziane.

Por destabilizimi politik i Italisë i hap rrugën e pushtetit pikërisht populistëve alla-Grillo, anti-globalizim e anti-BE.

Gjatë tërë 2016 Renzi ishte rreshtuar mes kritikëve të ashpër të projektit evropian pikërisht sepse masat popullore nuk po e shohin atë fund krize që vetëm në numra është realitet.

Pohimet e tij se Italia mund të jetë lider në Evropë janë thjesht qesharake (në Evropë komandojnë fuqi ekonomike më prodhuese se Italia dhe me shifra borxhi publik e papunësie më të ulëta se Roma, siç janë Gjermania e Franca) por vetëdija se Evropa duhet ndryshuar nga brenda, vetëdije e pranishme në gjithë diskursin publik renzian, ka baza të drejta e logjike.

A do të vazhdojë Italia post-Renzi të jetë euroentuziaste në rang qeveritar?

Me një kryeministër grilin ose të djathtë (hipotezë kjo më e largët) përgjigjja është mohuese, për më tepër nëse kriza sociale dhe e punësimit vazhdon të rrëzojë shpresën se rrota e pritshmërive mund të rrotullohet për nga rritja ekonomike.

Botuar në Tirana Observer

 

Anche questa volta non potranno decidere il destino del loro Paese. “Cittadini di serie B, il Senato riprenda in mano la riforma”.
Lettera a Renzi: “Poni fine a questa ingiustizia”

Roma, 4 dicembre 2016 –  Quando stanotte si conteranno i sì e i no del referendum costituzionale e gli esperti si lanceranno in sottili analisi sul popolo degli astenuti, chissà se qualcuno ricorderà quanti avrebbero voluto, ma non hanno potuto votare. 

Un paio di settimane fa, a Milano, i giovani musulmani d’Italia hanno organizzato un dibattito sul referendum, con una deputata del Pd e un consigliere regionale del M5S a spiegare le ragioni dei due fronti. Intanto, tra Firenze e Prato,  l’Unione dei Giovani Italo Cinesi promuoveva un confronto dello stesso tipo, sul palco c’erano un assessore regionale toscano e il sindaco di Sesto Fiorentino, in platea la nutrita comunità cinese della zona.   

Segnali di interesse e occasioni di informazione importanti, ma che potranno accompagnare alle urne solo  quegli italiani di origine straniera che hanno conquistato il diritto di voto insieme alla cittadinanza tricolore. Sono un milione e passa e potranno scegliere se cambiare o no la Costituzione. Non potranno invece farlo centinaia di migliaia di figli di immigrati cresciuti e spesso anche nati qui, ma che per la legge sono immigrati qualunque, stranieri.

“Siamo cittadini di serie B, tagliati fuori dalla possibilità di esprimerci sulla nostra Costituzione, costretti a lasciare che altri decidano anche per noi, al contrario di quello che accade per le seconde generazioni in altri Paesi europei” dice a Stranieriinitalia.it Mohamed Tailmoun della Rete G2 Seconde Generazioni. “Stavolta speravamo di farcela, dopo il sì della Camera alla riforma della cittadinanza non potevamo immaginare che il Senato lasciasse passare un anno senza farle fare passi avanti”.

L’ennesimo tradimento delle speranze di giovani e ormai anche meno giovani che non hanno perso la voglia di partecipare. "In questi mesi – racconta Tailmoun – la pagina facebook di Rete G2 si è riempita di discussioni sul referendum e sugli effetti che la riforma costituzionale potrebbe avere sul nostro Paese, sulle nostre vite. In generale, sono anni che vediamo aumentare la presenza e la voglia di partecipare dei figli degli immigrati”. 

È una partecipazione appassionata, ma monca, priva dello strumento principale che la democrazia riconosce ai cittadini. Cosa si aspetta la Rete G2 dopo il 4 dicembre? “Che in Commissione Affari Costituzionali del Senato mantengano le promesse e riprendano in mano la riforma della cittadinanza. Immediatamente e indipendentemente dall’esito del referendum. È un impegno preso direttamente dalla presidente Finocchiaro”.

Mohamed Rmaily è stato portato a Treviso dal Marocco quando aveva solo tre anni. Oggi di anni ne ha 26, non ha ancora il passaporto italiano e si batte insieme al gruppo #Italianisenzacittadinanza per cambiare una legge ingiusta. Dopo le “cartoline cittadine” inviate ai Parlamentari e il flash mob organizzato con gli altri attivisti per far ripartire la riforma, oggi ha scritto direttamente a Matteo Renzi, firmandosi per l’occasione “un italiano senza diritto di voto”. Qui trovate la lettera integrale.

Si presenta così: “Sono un ragazzo appeso a un filo. A quel filo chiamato identità. Mi ritengo italiano, parlo come prima lingua l’italiano, viaggio molto e all’estero mi definiscono “il ragazzo italiano”. Ma in Italia giro con un permesso di soggiorno, nel senso che dopo 23 anni, un’intera vita vissuta in questa terra, una laurea quasi presa, devo ancora chiedere il permesso per restare nella mia nazione”.

“Ti pare corretto – chiede Rmaily a Renzi - che un discendente di italiani all’estero che magari non parla nemmeno più l’italiano, che ha mantenuto il passaporto italiano solo per convenienza, ha acquisito la cittadinanza per un lontano bisnonno e non ha più nessun rapporto/legame con l’Italia potrà votare al Referendum e io invece che in Italia ci studio, lavoro, contribuisco alla crescita e sono parte attiva della mia comunità no? Non ti sembra un controsenso?”

A quel Matteo che ha invocato il coraggio del cambiamento per rottamazioni varie e campagna referendaria, l’italiano senza diritto di voto lancia una sfida: “Mi auguro che anche tu abbia coraggio e ponga fine a questa ingiustizia”. L’occasione? Da lunedì in poi. Comunque vada il referendum che li ha lasciati fuori. 

Elvio Pasca

 

 

 

Referendum costituzionale e immigrazione, il pericolo del voto disinvolto
Di avv. Gentian Alimadhi

In merito al referendum costituzionale del prossimo 4 dicembre, sento il dovere di fare alcune riflessioni perché stimolato dalle varie reazioni al riguardo, non tanto da parte dei naturali avversari politici di Renzi, quanto degli estranei alle dinamiche partitiche operanti nella politica italiana e che, apparentemente, non hanno interessi diretti di partito in gioco. Mi riferisco a tutti coloro che non hanno tempo e voglia di scendere nel merito della riforma, con ciò ignorando l’importanza della Costituzione e della sua eventuale modifica. All’interno di questa ultima categoria ho dovuto purtroppo constatare che si trovano liberi professionisti, tra i quali anche degli avvocati che operano nel campo del diritto.

Non voglio correre il rischio di diventare noioso scendendo nel tecnico – anche se ciò è inevitabile, visto e considerato che la mia riflessione/sfogo/appello è rivolta principalmente a tutti coloro (spero non in maggioranza) ai quali non interessa il merito della riforma costituzionale ma si limitano ad interpretare o a fare da portavoce all’indirizzo partitico o, nella migliore delle ipotesi, alle interpretazioni suggestive altrui, senza pensare alle conseguenze che detto comportamento potrebbe arrecare alle persone nel futuro. Questo atteggiamento disinvolto è a mio parere irresponsabile, ed esprimo questa mia affermazione compatibilmente con il rispetto della libertà di coscienza altrui che resta un principio inamovibile e consacrato della Costituzione stessa. Tuttavia, non posso rimanere inerme di fronte alla incoerenza (per non dire illogicità) che trovo nelle motivazioni del NO di talune categorie di persone, tra le quali con stupore ho riscontrato anche degli immigrati, recenti o meno (io rientro nella categoria dei ‘meno’) che tentano di convincere gli altri prima di essere convinti loro stessi dei perché del NO.

Ma aggiungo, per par condicio, di aver conosciuto persone che votano SI perché nel ‘piuttosto che niente’ scelgono il “piuttosto”, quindi scelgono il cambiamento anche se non hanno capito niente di quel linguaggio giuridico usato dai costituzionalisti invitati nelle trasmissioni televisive.

Da immigrato di vecchia data mi stupisce in questa campagna referendaria il fenomeno che - ahimé, per volere preciso dei NO-isti - questo referendum costituzionale si sta confondendo con la campagna che solitamente si svolge in occasione delle elezioni politiche. Infatti, non mi stupiscono tanto le posizioni di forza degli antagonisti storici del partito democratico, come Berlusconi, Grillo e Salvini, che impongono di votare NO al proprio elettorato (convinto o meno della giustezza della riforma), quanto la posizione degli altri “parenti” della famiglia PD (Bersani, D’Alema and friends), che non accettano di andare in pensione (non sto dicendo “rottamarsi”) e lasciare l’”azienda” di famiglia nelle mani dei fratellini più giovani, che hanno tanta voglia di correre e di affermarsi nella storia della politica del Paese. Dunque, ci troviamo paradossalmente di fronte ad un conflitto generazionale tra vecchi e giovani, un conflitto animato, da una parte, dall’intento di consacrare i propri privilegi personali e di gruppo, e dall’altra troviamo dei giovani vogliosi di cambiamento che, incuranti e “irrispettosi” delle ripicche e delle manie di protagonismo dei primi, vanno avanti a tutto gas anche a rischio di farsi male, consapevoli che con la loro grinta ed energia possono rialzarsi e riproporsi di nuovo nello scenario.

V’è infine un altro inquietante (per non dire spaventoso) atteggiamento da parte di una categoria di elettorato, che considero la meno coerente e la più pericolosa per la democrazia in Italia in questo momento: sono coloro che non si pronunciano né per il Si, né per il NO, nascondendosi dietro il proprio opportunismo spicciolo. Questi, senza voler rischiare, attendono all’uscio il risultato per poi uscire allo scoperto e “confidare” a tutti di aver votato il vincitore. In tal modo costoro credono di poter mantenere il loro status quo o forse di acquisirne uno nuovo con l’appoggio dello schieramento vincente, qualunque esso sia.

Tornando alla posizione degli schierati, propendere per il NO con la stessa ingenuità e disinvoltura del tifo che si fa normalmente, a favore o contrario, per le squadre di calcio o per sentito dire o per pura antipatia (anche questa per sentito dire) nei confronti dell’attuale premier mi pare inaccettabile. Altrimenti non riesco a darmi una risposta a frasi che sento sovente del tipo “non mi interessa cosa c’è scritto nella riforma, basta che Renzi se ne vada a ca…”. Questa frase non l’ho sentita tanto dall’operaio di fabbrica che non ha tempo la sera di guardare le trasmissioni televisive sostenitrici del “disinvolto” NO, quanto da altre persone che potrebbero intendere meglio certi termini strettamente giuridici. Per passare poi alle frasi di coloro che si sforzano a dare un giudizio nel merito (ahimè sempre per sentito dire) del tipo “eh ma come fanno questi nuovi eletti del Senato a coniugare i due incarichi cioè di consigliere/Sindaco ed il Senatore”, oppure ancora “non si mangia con la Costituzione” oppure un’altra osservazione, forse più plausibile della prima “la riforma non va bene perché doveva cancellare del tutto il Senato quindi è meglio se non si fa”, oppure “si rischia la deriva autoritaria” e così via.

Premetto che ciò che dovrebbe interessare, a mio parere, non è il promotore del referendum ma piuttosto il merito della riforma. Questo non è il referendum su Renzi e nemmeno la riforma di Renzi. L’avrei sostenuta anche qualora l’avessero promossa gli altri: Berlusconi, Grillo e, addirittura, Salvini (non mi è facile aggiungere quest’ultimo nome). Io l’avrei sostenuta ugualmente e avrei votato SI. Come sono giunto a questa convinzione? Semplice, da “ex straniero” quindi non legato da sentimentalismi e legami di sorta con i partiti e/o coi ‘poteri forti’, mi sono estraniato dalla posizioni di parte ed ho voluto prima studiarmi una breve storia della Costituzione dalla sua nascita ad oggi, per poi capire come è nata questa riforma e chi l’ha voluta, se è necessaria, e cosa cambia per me come cittadino.

È proprio questo che vorrei facessero i sostenitori del NO, ma anche quelli del SI, siano loro operai, liberi professionisti, “proletari”, immigrati (o ex tali). Non intendo offendere l’intelligenza di nessuno e nemmeno voglio cadere nella banale retorica di chi vorrebbe orientare le scelte altrui ma mi permetto di invitare ad un maggiore sforzo di responsabile analisi per andare oltre alle astuzie del teatrino della politica. Abbiamo la grande opportunità di non far fallire anche questa occasione di cambiamento, dopo i tanti tentativi falliti del passato (ben 9 volte dal 1983 al 2013).

Insomma, ci tengo personalmente al cambiamento perché da nuovo italiano ci tengo rimanere nel Paese dove ho scelto di costruire il mio futuro e quello della mia famiglia. E non si può far finta di non vedere che tanti italiani e non ogni giorno abbandonano questo bel Paese per raggiungere altre mete che offrono la speranza di un futuro migliore. E non posso dar loro torto, atteso che è opinione diffusa che l’apparato di questo Stato sia ormai obsoleto, complesso e non meritocratico e che sia giunta l’ora di cambiare l’apparato della macchina istituzionale. E per ottenere questo bisogna pur partire da qualche parte. Un preverbio arabo cita “l’acqua non si pulisce se non scorre”. Chi vuole che l’Italia resti ferma non vuole nemmeno il bene di se stesso ma fa il gioco dei pochi che vogliono uno Stato debole, facile e suscettibile di interferenze e condizionamenti esterni.

La prima cosa da fare se si vuole il cambiamento non può che essere l’aggiornamento di questa Costituzione che, come sostenuto da qualcuno, “è come un bel mobile antico”. È la necessaria premessa, la condizione per fare tutto il resto. A chi drammatizza parlando di ‘deriva autoritaria’ rispondo che, senza governi stabili, senza politiche coerenti di medio e lungo termine, è impossibile conseguire i risultati che i cittadini si attendono da tempo. Tutti la vogliamo e siamo quasi nostalgici della Costituzione del ’48, ma se essa va bene nella prima parte (articoli fino a 54), non va evidentemente bene nella seconda parte (dal 55 in poi). Se i principi fondamentali non vengono toccati perché ci trovano tutti d’accordo, il resto, ed in particolare il bicameralismo paritario, era stato concepito e contestualizzato al clima socioeconomico che l’Italia attraversava dopo la fine della guerra. Insomma, due camere che fanno lo stesso lavoro non possiamo permettercelo sia in termini di lentezza di adozione delle leggi, sia in termini di costi delle tante poltrone di lusso. Per fare un esempio concreto sul danno che crea questo sistema farraginoso ricordo (in particolar modo ai miei amici aspiranti ‘nuovi italiani’), la riforma della legge sulla cittadinanza la quale, approvata un anno fa alla Camera, giace esanime in Senato. Quindi da cittadino di uno Stato moderno ho necessità di avere istituzioni di governo e rappresentative più funzionali e al passo con i tempi.

Sarebbe stato meglio cancellare del tutto il Senato? Sicuramente, e sarei stato maggiormente favorevole. Se non si è riusciti, non sono sicuro se per colpa di questo governo o di altre forze ma, intanto, per la prima volta a 70 anni dalla Costituzione e a 35 da quando si è cominciato a parlarne, oltre alla soppressione del Senato tradizionale, avremo 220 parlamentari in meno, ed il nuovo Senato “delle Autonomie”, avrà competenze ridotte all’approvazione di poche leggi tra cui quelle costituzionali. Nel 2013, quando non si è riusciti nemmeno a formare un governo, tutti i partiti con i rispettivi leaders, che oggi sono accaniti antagonisti di questa riforma, volevano le riforme istituzionali, con particolare riguardo al superamento del bicameralismo perfetto. Per dovere di cronaca, ricordo che nel 2013, quattro partiti sono andati a pregare Giorgio Napolitano di accettare la rielezione a Capo dello Stato per “spingere” all’approvazione delle riforme istituzionali, riforme che adesso paradossalmente non sostengono più.

Alla critica secondo cui la riforma è un attentato alla democrazia perché non assicura le necessarie “garanzie”, risponderei invece che la riforma assicura più democrazia e non meno, considerato che viviamo un deficit democratico derivante dal fatto che il Senato stesso oggi pesa quanto la Camera ma non è eletto a suffragio universale (non votano circa 4 milioni di cittadini fra il 18 e 25 anni).

I sostenitori del NO sanno benissimo che nel sistema giuridico multilivello europeo e internazionale nel quale siamo inseriti, chiunque governi deve fare i conti con l’Unione Europea. Per non parlare della società italiana composta da gruppi di pressione portatori di interessi quali ad esempio i sindacati, il terzo settore, gli industriali, la chiesa, e così via, che hanno cristallizzato il loro ruolo di equilibrio. Nell’analizzare la contestazione secondo la quale sarebbe servito un Senato di garanzia direttamente eletto è sufficiente ricordare che nel Progetto di Costituzione predisposto dalla Commissione dei 75 (con Meuccio Ruini a capo), un terzo del Senato doveva essere eletto dai consiglieri regionali, e questa esigenza di superare il ‘bicameralismo paritario’ è stata espressa più volte e periodicamente dopo il ‘48 dai padri costituenti e personaggi di spicco della vita parlamentare tra i quali Dossetti nel ’51, Nilde Iotti nel 79, (Spadolini nel ‘82 propone per la prima volta il superamento del bicameralismo paritario).

Come autorevolmente spiegato nel libro “La transizione è (quasi) finita – come risolvere nel 2016 i problemi aperti 70 anni prima” del Prof. Stefano Ceccanti, si evidenzia bene come il Senato attuale fu un compromesso deciso dai padri costituenti per scongiurare la profonda diffidenza reciproca tra le differenti forze politiche, e come il cuore del progetto dell’attuale riforma sta anzitutto nella rimozione dell’irrazionalità di due Camere che danno entrambe la fiducia al Governo e la legittimazione diretta del Governo da parte degli elettori attraverso l’elezione dei parlamentari. Il secondo obiettivo si attua con la regionalizzazione del Senato quale vera chiave di volta del completamento della riforma del Titolo Quinto. Infine, è da evidenziare che non vi sono tanti esempi al mondo che adottano il bicameralismo alla italiana.

In definitiva, ritengo che se vince il NO avremo la conferma definitiva che l’Italia non vuole cambiare in avanti ma vuole rimanere ferma. Per riavere un'altra chance dovremo attendere la nascita di altri giovani politici coraggiosi nel dire e fare le cose e con visione lungimirante. Fino a quel giorno ci sarà da galleggiare nel laghetto stagnante della politica e burocrazia statale italiana, ove si continuerà a servire la solita minestra riscaldata. Io, francamente, non ci sto. Io non accetto di rinunciare a guardare avanti, e non rinuncio a sostenere chi vuole il cambiamento perché solo così si può dare la speranza di un futuro diverso ai nostri figli, un futuro in cui la politica sappia apprezzare l’intelligenza e l’energia dei giovani, e dove i “vecchi” non paralizzino il tentativo di cambiamento. Sono 40 anni che si invoca da parte di tutti la riforma costituzionale, e adesso che siamo arrivati finalmente a decidere, vi sono i “diversamente politici” che dissentono. Ritengo che questa riforma se attuata, può segnare una svolta soprattutto culturale, al di là dell’effettivo cambiamento strutturale. L’esito del referendum del 4 dicembre ci indicherà quanto noi elettori di un sistema democratico saremo concretamente fautori del nostro destino.

 

 

 

Është në interes të BE-së të përpiqet të sjellë vendet ballkanike në gjirin e saj”. E thotë kryeministri për mediat gjermane, e përcjell mesazhin e tij edhe agjencia Reuters

Tiranë, 30 nëntor, 2016 - “Rusia dhe militantët islamikë mund të përpiqen që të rrisin ndikimin e tyre në vendet e Ballkanit, nëse Bashkimi Evropian nuk i pranon ata si anëtarë”, deklaron kryeministri i Shqipërisë, Edi Rama në një intervistë të publikuar sot për gazetën e përditshme gjermane “Frankfurter Allgemeine Zeitung” pjesë nga e cila janë marrë nga Reuters. Ai shprehet se “është në interes të BE-së që të përpiqet të fusë vendet ballkanike në gjirin e saj”.

“Nëse duam të kemi një Bashkim Evropian të sigurt dhe të qëndrueshëm si dhe një Evropë të sigurt, kjo nuk bëhet nëse ka vrima apo boshllëqe”, thotë Rama.

“Përveç kësaj, ne nuk duhet të harrojmë se ka edhe të tjerë, të tretë aktorë, të cilët po luajnë lojën e tyre, e duan të përfitojnë nëse BE-ja lë një boshllëk atje”, deklaron ai duke shtuar se e ka fjalën për Rusinë, por gjithashtu edhe për islamin radikal”.

Vendet e Ballkanit që po ndjekin rrugën e anëtarësimit janë Serbia, Bosnja, Kosova, Maqedonia, Mali i Zi dhe Shqipëria, e gjenden mes disa vendesh anëtare të vjetra si Greqi e Hungari dhe të reja si Kroaci dhe Slloveni i janë bashkuar tashmë NATO-s dhe BE-s,

Që të gjashtë vendet e Ballkanit janë në faza të ndryshme të anëtarësimit në BE Serbia synon të përfundojë bisedimet e pranimit në vitin 2019.

Megjithatë, vë në dukje Reuters, hapja për anëtarësime të reja ka shkuar në fund të listës së prioriteteve të BE-së.

Diplomatët nga rajoni janë shprehur se ka disa kohë që Rusia po përpiqet të rrisë ndikimin e saj në vende si Mali i Zi, Serbia, Maqedonia dhe së fundi, edhe në Shqipëri.

Rama thotë se vendi i tij do të vazhdojë të hedhë hapa drejt pranimit në BE, por shpreh gjithashtu dyshimet mbi aftësinë e bllokut për të pranuar anëtarëve të rinj. “Nuk ka të bëjë me faktin se sa kohë ne kemi ende nevojë,  por me faktin se si Bashkimi Evropian do të vazhdojë të zhvillohet. Ndërkohë që ne jemi politikisht në formë mjaft të mirë, nga ana tjetër Bashkimi Evropian nuk është në momentin e tij më të mirë“. 

Lexo në Reuters: Albanian PM warns EU against leaving 'vacuum' in the Balkans

 

Raporti i fundit i Transperency International thotë se Shqipëria po bën përpjekje mesatare në luftën kundër korrupsionit, ndonëse perceptimi për abuzimin e klasës politike dhe ryshfetin mbetet shumë i lartë

Raporti i fundit i Transparency International, i botuar së fundi vlerëson se Shqipëria po bën përpjekje mesatare për të luftuar korrupsionin. Megjithatë, raporti e rendit Shqipërinë si një ndër katër vendet me klasën politike më të korruptuar në Europë.

Raporti “Njerëzit dhe korrupsioni - Europa dhe Azia Qendrore”, pjesë e Barometrit Global të Korrupsionit është një sondazh i realizuar me 60 mijë njerëz në 42 vende të Europës dhe Azisë Qendrore. Në Shqipëri, Transparency International ka intervistuar ballazi 1500 qytetarë gjatë periudhës janar-mars 2016.

Të dhënat e përftuara tregojnë se ndryshe nga Kosova, Spanja dhe Moldavia-vende ku korrupsioni perceptohet si një ndër tre problemet kryesore, në Shqipëri rreziku prej tij konsiderohet mesatar. Transparency International vlerëson gjithashtu se në perceptimin e qytetarëve, qeveria shqiptare po bën përpjekje mesatare për të luftuar korrupsionin.

Transparency International vlerëson megjithatë se në kontrast me këtë perceptim të parë, qytetarët shqiptarë mendojnë se klasa e tyre politike është ndër më të korruptuarat mes vendeve të përfshira në studim.

“Qytetarët e Ukrainës, Shqipërisë, Bosnjes dhe Rumanisë janë më prirur në mendimin se deputetët në Parlamentet e tyre janë shumë të korruptuar. Në këto vende, më shumë se gjysma mendojnë se përfaqësuesit e tyre janë të korruptuar, shifra që rriten në ¾ për Moldavinë,” thuhet në raport.

Paralelisht me korrupsionin në nivelet e larta të qeverisjes, Shqipëria konsiderohet si një ndër vendet ku ryshfeti në këmbim të shërbimeve publike është mjaft i përhapur. Shqipëria ka marrë pikët më të larta në rajon dhe në Europë-çka tregon se kultura e korrupsionit të vogël është gjerësisht e përhapur, duke u renditur në të njëjtin nivel me Rusinë dhe duke lënë pas vetëm vendet e Azisë Qendrore.

Transparency International vlerëson se ekzistojnë një sërë barrierash për qytetarët, për t’i përfshirë ata në strategjitë antikorrupsion. Sipas raportit, shumë njerëz janë të frikësuar për pasojat negative të raportimit apo denoncimit.

“Një ndër tre qytetarë të rajonit mendojnë se korrupsioni është një ndër problemet kryesore me të cilat përballen në vendet e tyre, çka tregon se kundër abuzimit me pushtetin dhe marrëveshjeve sekrete nevojiten masa urgjente” vlerëson raporti i Transparency International.

(Përgatitur nga BIRN)

 

 

Është gati-gati e pabesueshme se si një popull kaq i vogël mundet me u grishë në tryezën e Zotit me një flì aq të madhe: 38 martirë të lumë! Ndër një miliard e treqind milionë katolikë që ka sot në botë, një bashkësi prej rreth 500 mijë katolikësh nxjerr prej parzmit të saj 38 martirë. Duke parë tubën botërore të martirëve të lumturuar prej 1.038 personash, qysh prej dy mijë vjetësh historie të Kishës Katolike, mundemi të pohojmë me plot gojën se Kisha Katolike në Shqipëri është një Kishë Martire.
Nga Albert P. Nikolla

Secili prej nesh, të krishterëve, është i thirrur të jetë martir, sipas forcës së vet shpirtërore. Dhe përnjëmend, vetë Krishti e pohon se persekutimi është vetvetiu i pranishëm në jetën e të krishterit për arsyen e zgjedhjes që ka bërë: Nëse bota ju urren, ta dini se para jush më urreu mua. Po të ishit të botës, bota do t’i donte të vetët, e pasi nuk jeni të botës, pse unë ju zgjodha prej botës për këtë arsye bota ju urren. (Gj. 15, 18-19). Kjo profeci e Krishtit është bërë realitet i qenësishëm në krejt përmasat e veta me dhunimin e klerit katolik deri në gjymtimin e plotë të Kishës nën regjimin e “kmesës e sakicës”.

Me Kishë Katolike kam parasysh krejt bashkësinë e të pagëzuarve, pasi persekutimi nuk është ndalur vetëm te kleri, por zelltarët shfarosës kanë pasur për qëllim djallëzor gjymtimin e paskajshëm të krejt katolikëve, të kulturës së tyre, të historisë, të mbamendjes e sidomos të trashëgimisë së saj.

Qëndresa e ipeshkvijve, meshtarëve dhe e laikëve të persekutuar në mënyrat më çmeritëse deri në gjymtin, ka qenë me të vërtetë heroike. Kaq e shpërdorur ka qenë fjala “heroike” në ligjërimin paskomunist në Shqipëri, saqë sot kjo fjalë tingëllon paksa e rëndomtë, por qëndresa i ka kaluar tejpërtej caqet e së zakonshmes. Në agun e asaj periudhe që do të duhej të ishte liria e shqiptarëve, bash në atë ndërkohë erdhi orëzeza e filloi dhuna shtazarake kundër klerit dhe elitës katolike shqiptare.

Elita katolike në pragun e ‘45-s ishte xhixhëlluese në të gjitha aspektet kulturore, sociale e politike dhe komunistët e kishin kuptuar se ajo ishte gjalmë e madhe penguese për një regjim që do të bazohej në injorancën dhe bindjen e verbër. Për këtë arsye me të drejtë atë Zef Pllumi pohonte: Prandaj Tito dhe Stalini i thanë Enver Hoxhës: në daç pushtetin në Shqipni, do të na bâjsh kurban klerin katolik. Kjo âsht historia e vërtetë, ajo kurrë e shkrueme.

Duke parë forcën e jashtëzakonshme shpirtërore e kulturore, e për pasojë indirekte, edhe politike, të klerit dhe të elitës katolike, regjimi, përveç kërbaçit, u përpoq edhe me kulaçin. U hodh ideja e krijimit të Kishës Katolike Kombëtare Shqiptare. Prelati Imzot V. Prenushi është dënuar e torturuar deri në vdekje për mospranimin e kësaj ideje ndjellakeqe. Thirrja e përbrendshme e të qenit i krishterë katolik nuk e lejon një gjë të tillë, Kisha nuk mundet me u nda prej Atit të Shenjtë, atij që Krishti i ka dhënë për detyrë udhëheqjen e grigjës së vet. Edhe në këtë rasë vepra e klerit ishte thellësisht ungjillore duke bërë zgjedhjen e tij: mospajtimin me diktaturën. Kisha ndoqi me përpikëri këshillën e Shën Palit: Mos u zini në zgjedhë me të pafetë! Çfarë të mire të përbashkët mund të ketë drejtësia me mbrapshtinë? Ose, çka ka të përbashkët drita me terrin? Çfarë përkimi ka Krishti me Beliarin (qoftëlargun)? Ç’pjesë ka besimtari me të pafenë? (2Kor. 6, 14-15).

Dhe njëmend, dëshmitë e mbledhura mbi martirët e vërtetojnë plotësisht qëndrimin e udhëhequr prej parimeve të Ungjillit. Është e pamundur të sillen këtu të gjitha dëshmitë e martirëve, por dy prej tyre besoj se e përmbledhin krejt madhështinë e forcën e tyre shpirtërore. Dom Dedë Malaj Unë jam meshtar katolik. E atdhetar. I zvarritur këtu, pa asnjë faj para atdheut, para grigjës e, sidomos para Zotit, që ma besoi. Për një gja të vetme, po, mund të fajësohem. Jam kundër komunizmit qysh se kam marrë mend e shqise. […]…ne edhe ju të gjithë, jemi në dorë të Zotit. Që gjykon, po nuk ka forcë në botë që mund ta gjykojë!

Dom Anton Muzaj: M’i thuaj të mive, të Kishës e të shtëpisë, se jam krejt i pa faj. I vetmi faj, për të cilin ndodhem këtu, asht se e deshta fort Krishtin e të afërmin, e nuk pranova t’i tradhtoj për asnjë çast! (marrë nga Radio Vatikani. Seksioni i Gjuhës Shqipe).

Fitorja morale e martirëve nëpërmjet vdekjes është e shkruar në Shkrimet e Shenjta. Në librin e Zbulesës shkruhet: Sepse u hodh poshtë paditësi i vëllezërve tanë që ditë e natë i padiste para Hyjit tonë. Por ata e mundën me fuqinë e gjakut të Qengjit dhe në saje të dëshmisë së vet: nuk deshën jetën e vet aq sa donin vdekjen. (Zb. 12, 10-12). Fitorja e Krishtit që është e pranishme në ditët e sotme nëpërmjet martirëve e ka një çmim. Kjo fitorja i reziston kohës nëpërmjet sakrificës së martirëve. Dëshmia për Krishtin përplotësohet kur përjetimi i dashurisë shkon deri në ekstrem: Kush e do jetën e vet, do ta humbë. Ai që e urren jetën e vet në këtë botë, ai do ta ruajë për jetën e pasosur. (Gjn. 12,25).

Në Kishën e Shqipërisë së vogël e të persekutuar u krijua mundësia e paradoksit të fitores së krishterë: nëpërmjet vdekjes së ndërgjegjshme duke sakrifikuar vetveten e duke i përngjarë Krishtit, jo duke vrarë të tjerët. Pra, martirizim për hir të fesë në Zot e për hir të së vërtetës. Prej botimeve mbi persekutimin, kujdesuar nga dr. Pjetër Pepa, sinteza krejt e shkurtër e shfarosjes: prej 6 ipeshkvijsh e rreth 220 meshtarësh në 28 nëntor të 1944-s, 65 kanë vdekur martirë, 30 janë ekzekutuar, 35 janë mbytur në tortura, 64 kanë vdekur më vonë si pasojë e torturave dhe stërmundimeve në burgje e kampe përqendrimi! Veç meshtarëve, një pjesë e konsiderueshme e elitës laike katolike u ekzekutua.

Kjo dëshmi përbën një mësim dhe mesazh të madh shpirtëror përtëritës e shpresëdhënës për të krishterët katolikë, për të krishterët e kishave të tjera dhe për gjithë shqiptarët vullnetmirë kundër një aksiome ndjellazezë që përdoret fort ndër ne: Shqipëria nuk bëhet! Në një kohë kur një krizë e madhe morale paskomuniste ka kapërthyer për fyti shoqërinë shqiptare, dëshmi të tilla na japin të kuptojmë se ka përherë një mundësi për kthesë. Duhet një hov me dalë prej ligësisë e plogështisë e kjo provë e martirëve përbën motiv të fortë. Nuk është fjala për të bërë thirrje për heroizma. Kushdo, sipas hirit që i ka dhënë Zoti, mundet të bëjë hapa të sigurt e të fortë drejt së vërtetës e së mirës me gjithë dobësitë që ka karakteri i secilit prej nesh. Shembulli i tyre duhet të jetë si një musht shpirtëror, si një shkas farëzues për kapërcimin e krizës ku na ka vojtë halli.

Në këto mote, jo pa mjegull, peshë e madhe i takon laikatit për të qenë sa më i bashkuar rreth barinjëve të Kishës e sidomos për të shprehur mbështetjen për barinjtë e rinj që kanë nevojë të madhe në hapin e tyre drejt dhurimit të plotë të jetës së tyre për Krishtin.  Meshtarët, e sidomos ata të rinj, përveç përgjegjësisë së paskajshme që përmban në vetvete ndjekja e Krishtit, duhet të ballafaqohen edhe me dy përgjegjësi të tjera jo fort të vogla: me përgjegjësinë që rrjedh prej sensit të krenisë që buron natyrshëm prej martirizimit dhe me përgjegjësinë prej lavdisë së pashoqe të klerit dhe elitës katolike para shfarosjes së persekutimit. Meshtarët e rinj dhe seminaristët janë si vullaja lëndore dhe shpirtërore ku vaditen filizat për të ardhmen e Kishës e duhet që përditë, laikët e angazhuar në Kishë, të dëshmojnë praninë e dashamirësinë për ta duke pasë parasysh edhe realitetin problematik shqiptar ku përmasa shpirtërorë është e vokët e “lëndorja” është kokëfortë, tunduese e pushtuese! Rrëfem se ai që shkruan këto rreshta, në rend të parë, nuk është kurrëkund me përmbushjen e këtyre detyrave, por po i shkruan këto rreshta me besimin se është udha e drejtë që duhet të ndjekim.

Është domethënës fakti se ndër 38 martirë, 5 kanë qenë laikë! Provë e një pune baritore në rend të parë me udhëheqësit shpirtërore dhe barinjtë e Kishës. Laikët, kur nuk tundohen nga krijimi i klaneve sipas simpative për meshtarë të caktuar, janë forcë plot hov në Kishë. Dasia në laikë të misionarëve apo të shqiptarëve, të qytetëruar apo fshatarë, tradicionalë apo të konvertuar, ia pret hovin rolit të madh që kanë laikët në Kishë.

Veç faktit se ndër martirët që lumnohen më 5 nëntor ka edhe disa misionarë, duhet të dimë se në kohën e përtëritjes së Kishës Katolike në Shqipëri, menjëherë pas rënies së komunizmit, nuk mund të mos përmendet kontributi i paskaj i misionarëve. Kisha është misionare. Mjafton të lexohen Veprat e Apostujve dhe Letrat e Shën Palit për të kuptuar se ungjillëzimi varet fort prej natyrës misionare të Kishës. Falënderim i madh duhet për misionarët, meshtarë, murgesha e laikë, të cilët ia ngjitën dorën Kishës së martirizuar në ditët e veta më të zeza. Me gjithë vështirësitë e mëdha për ta kuptuar kulturën tonë të ndërlikuar, ata kanë dhënë dëshminë që i krishteri nuk ka atdhè dhe njëheri është qytetar me të drejta të plota në dheun e huaj! (shih: Letrën e Dionjetit. Në fillim të Shek. II)! Nevoja për misionarë ka qenë jetike. Ajo ndërkohë ka bërë që mjaft misionarë të vinin pa përgatitjen e nevojshme të njohjes së gjuhës e të kulturës shqiptare. Por, sidoqoftë, duke pasur parasysh faktin që qysh para tre shekujsh misionarët që vinin në Shqipëri e kishin për detyrë të bënin një vit kurs mbi kulturën e gjuhën shqipe, kuptohet vetiu se është e kritikueshme që sot, 25 vjet mbas rënies së komunizmit, të kemi disa misionarë që kremtojnë meshë me përkthyes! Nuk mundet të përplotësohet misioni i ungjillëzimit me përkthyes, është thjesht e pamundur!

Veç lavdeve të pa kursim që meritojnë misionarët, edhe një kritikë tjetër do të ishte me vend: ndoshta, por jo vetëm ata, kanë pasur mundësi për t’i kultivojnë me më tepër përkujdesje thirrjet e reja. Edhe familjet shqiptare kur shohin në vatrat e tyre fillimet e fryteve të një thirrjeje duhet të jenë më pranuese, mbështetëse e inkurajuese.

Në aspektin politik, në domethënien më të gjerë të kësaj fjale, kam bindjen se dëshmia e martirëve është shembulli më suprem i moskorruptimit. Shumica e akuzave ndaj martirëve kanë qenë politike, drejtazi ose tërthorazi, prandaj tragjedia e tyre nuk ka se si të mos ketë një kuptim politik për gjithë shoqërinë shqiptare e sidomos për politikën. Katolikëve iu bie barra e rëndë që t’i referohen më vullnet të fortë kësaj dëshmie të martirëve për me e vu dinjitetin e komunitetit katolik aty ku i ka hije. Sot komuniteti katolik po bën një ecje shpresëplotë drejt një ripërtëritje të vështirë pas asaj shfarosjeje qëllimkeqe. Udhëtimi është plot me pengesa për shkak të shytimit të rëndë dhe mungesës së vullnetit të politikës për mirënjohjen e rolit historik të komunitetit katolik në tharmimin e kombit e shtetit shqiptar.

Gjysmadijet dhe tendenca për të mjegulluar dëshminë e martirëve është shprehje e qartë e një bezdisjeje të politikanëve për të qëndruar kundruall kësaj sprove. Më së pakti, klasës së sotme politike i takon marrja e një vendimi simbolik politik për njohjen e mirënjohjen e martirizimit të klerit dhe të elitës katolike duke shënuar kështu edhe fillesat e një pendese për krimet e kryera në komunizëm. Sigurisht që një pjesë e madhe e politikanëve të sotëm nuk kanë përgjegjësi të drejtpërdrejtë për çka ka ndodhur në komunizëm, por nga ana morale dhe institucionale duhet bërë një hap i tillë, pasi kjo do të jepte kontribut në një proces eventual të pastrimit moral të politikës. Edhe Papa Gjon Pali II, Benedikti XVI dhe Françesku kanë kërkuar falje për gabime të kryera në të kaluarën nga Kisha, edhe pse personalisht nuk kishin asnjë faj. Ligji i një vendi shpreh ndërgjegjen morale të popullit, për pasojë pendesa për krimet e kryera është premisë që ligje vëllavrasëse të mos miratohen kurrë në kuvendin e këtij vendi e lëngata morale ta ketë jetën sa më të shkurtër. Martirizimi është një verigë e mirë ku mund të kapet politika për ta përplotësuar pendesën që i mungon.

Pendesa është një proces jo i lehtë për t’u realizuar, pasi mosvullneti për njohjen e martizirmimit, gati deri në bezdisje, është i pranishëm në të gjitha këndet e politikës. Në rastin e vizitës së Papës, ku isha i impenjuar në organizimin e saj, deri në rangjet më të larta të politikës kam dëgjuar: Na lodhën këta katolikët me persekutimin, prapë viktimizohen!

Gacat e mëkatit në ndërgjegjen e persekutorëve janë shpupurisur prej lumnimit të martirëve. Kjo dëshmi u jep flamë, u jep bezdi. Dëshmitë e të birit të Mehmet Shehut nuk na japin shumë shpresë në këtë drejtim, pasi pohonte me forcë se: komunistët nuk pendohen. Por në perspektivën e krishterë asgjë nuk është e pamundur, mjafton vullnesa e mirë, sepse mundësia e kthesës ekziston deri në dekikun e fundit të frymës.

Pse jep bezdi dëshmia e martirëve? Prej martirizimit, në të vërtetë, rrjedhin disa mësime shndritëse për një bashkëjetesë njerëzore sa më të denjë e një shtet shqiptar sa më dinjitoz e të virtytshëm. Por këto mësime mund të japin bezdi sepse prekin disa thepa të cilët shqisat e politikanëve nuk i kanë fort për qejf t’i hasin:

Së pari, zgjedhja e vetëdijshme e vdekjes përballë mundësisë për ta shpëtuar jetën me kompromis është shembulli më suprem i moskorruptimit. Në fizionominë etike të sodit në Shqipëri, shkandulli më i madh nuk është vetëm korrupsioni lëndor në vetvete, por po aq edhe justifikimi i tij moral prej një pjese të politikës e të shoqërisë. Sot nuk kërkohet të flijohemi përballë mundësisë së korruptimit, por të paktën të fillojmë kthesën, atë që feja e krishterë nuk ia mohon kurrkujt asnjëherë.

Së dyti, martirët na mësojnë se nuk jemi ne, as nuk është politika ajo që ka fjalën e fundit të drejtësisë së vërtetë në një shoqëri. Secilit politikan e qytetar i kërkohet të veprojë me drejtësi, por realizimi përmbyllës i së drejtës, në kuptimin më të gjerë të saj, i takon Provanisë Hyjnore.

Së treti, martirët me dëshminë e tyre na tregojnë se ka disa vlera të cilat nuk mund të jenë objekt pazari politik. Kur martirëve u kërkohet të mohojnë Zotin, ata u drejtohen masakruesve me fjalët: Nuk mund ta mohojmë Zotin, vëllazën. Zoti ekziston. Zoti ekziston! Na besojmë! Në shoqëritë moderne ku Shqipëria është gjendur nxitimthi e papritur, mendohet se gjithçka që i vë në punë marrëdhëniet njerëzore në shoqëri varet prej bindjeve sociale e kulturore, duke mohuar kështu rolin e Krijuesit. Në këtë mënyrë kemi shkuar drejt asaj që Z. Bauman e quan “shoqëri e lëngshme” e ku personi ndihet shpirtërisht i vetmuar megjithëse është fizikisht mes njerëzve! (shih: Z. Bauman, C. Bordoni. Stato di crisi).

Së katërti, martirizimi është udhërrëfimi më i përkryer i lirisë. Dëshmia e tyre na mëson se çka do të thotë me qenë me të vërtetë i lirë: respekti i pakushtëzuar ndaj së vërtetës. Martiri vritet sepse nuk pranon t’i gjunjëzohet një pushteti që i kërkon të veprojë kundër gjykimit të ndërgjegjes së tij morale. Martiri është i lirë përnjëmend, sepse është lirisht i vërtetë!

 

Impenjimi i drejtpërdrejtë në politikë, herë-herë, ka krijuar disa keqkuptime te një pjesë e komunitetit katolik, duke bërë që përfaqësimi politik të lërë shumë për të dëshiruar. Menjëherë pas rënies së komunizmit shpërtheu moda e “partive demokristane”. Edhe në ditët e sodit ka 5 a 6 parti të ashtuquajtura “demokristiane”! Asnjëra prej tyre nuk ka kurrfarë thepi mendimi që t’i përngjasë sadopak ideve politike me frymëzim të krishterë apo të cekë, qoftë edhe prej së largu, stërhollimet e teologjisë politike, së cilës nuk ia dinë as anën, e as majën. Krejt rrafsh e në tym, pa fill e pa bisht, është lëvizja e tyre politike në formë amebe.

Kur dikush i bie trokllores së gjësë publike në emër të Kishës e të parimeve demokristiane, duke mos kuptuar se çka janë, kryen disa gabime njëherazi:

së pari, sepse nën padije të plotë përdoret emri i Kishës për motive politike, ndërkohë që Kisha nuk merret kurrsesi drejtpërdrejt me politikë. Papa Bendikti XVI e sqaron krejt qartë këtë detyrim mospërfshirjeje të Kishës në politikë: Kisha nuk duhet kurrsesi të përfshihet në beteja politike (Benedetto XVI, Deus caritas est, 28);

së dyti, sepse për të marrë përsipër barrën e përfaqësimit të parimeve të Kishës duhet pikësëpari të jesh i njësuar me komunitetin pa komplekse dhe i pranuar nga Kisha si përfaqësues. Si mundet dikush të përfaqësojë një njësi e cila nuk e njeh si përfaqësues!?

 

treti, një pjesë e personave që janë marrë me këtë soj partie shquhen për një këmbëngulje idhnake për të arritur qëllimet e veta. Në këtë formë sjelljeje nuk vëren askush përvujtërinë që duhet të jetë dalluese te një politikan i krishterë.

Në nahijen shqiptare, kam dyshime serioze në dobinë e një formacioni politik me emërtimin demokristian edhe në rastin kur ata që mund ta marrin përsipër i njohin fort mirë parimet politike demokristiane. Shqipëria nuk është as Itali, as Gjermani e kush e kupton fizionominë antropologjike e nuk ka ndëgjegje të molisur nuk mund t’i futet aventurave politike të gjithënduershme. Politika e sotme shqiptare ka njëfarë theksi tribal e kjo gjë përbën kundërshtì të fortë për impenjim politik demokristian. Krishterimi e refuzon krejtësisht tribalen, e tejkalon atë! Në perspektivën e krishterë nuk ka vend as për farefisni, as për grupe etnike të dallueshme si parësore, as për fshatarë apo qytetarë, as për gegë apo toskë, as për grekë apo turq, sepse: Nuk ka më: hebre grek! Nuk ka më: skllav i lirë!. …! Të gjithë ju jeni NJË në Krishtin Jezus! (Shën Pali. Gal. 3,28).

E njëjta gjë, në mos më keq, mund të pohohet edhe për një pjesë të atyre politikanëve me prejardhje katolike që janë pjesëtarë aktivë në partitë e mëdha politike. Një tubë prej tyre duan me ia “pa hajrin Kishës” për vota e nuk bëjnë shenjën e kryqit e as nuk marrin kungimin e shenjtë në meshë. Shpjegimi: është turp dhe dëmton laicitetin e shtetit dhe harmoninë fetare! Harmonia fetare ruhet e forcohet vetëm kur secili prej politikanëve që janë besimtarë e shpreh pa komplekse fenë e tij dhe kjo harmoni prishet atëherë kur dikush e fsheh përmasën e vet fetare për motive politike.

Një paradoks i turbullt e shoqëron shpesh veprimtarinë e tyre politike: janë të parët që ngrihen kundër ndonjë letre baritore me natyrë kritike që boton Kisha Katolike mbi çështje me rëndësi shoqërore! Kundërshtari më zelltar për të mos ia dhënë Kishës Katolike truallin e Katedrales ka qenë një politikan katolik, i cili ka mbajtur një ndër tri postet më të rëndësishme të shtetit! Kur Arqipeshkvi i Tiranës e ka pyetur se pse ky pezm e idhnim i madh kundër Kishës, ai është përgjigjur: trualli duhet për me ba sport e jo për Kisha! Për këtë politikan ishte më e rëndësishme cyrylaja e trupit se gjimnastika e shpirtit!

Veç këtyre dy sojeve të politikanëve katolikë, ekziston edhe një soj i tretë: të konvertuarit, të kthyerit në fenë e Krishtit. Nuk kam kurrfarë tagri, as unë as kurrkush veç Zotit, për të gjykuar vërtetësinë e një konvertimi. Kisha është konvertim. Pa kovertim nuk ka Kishë. Konvertimi është shndërrimi më i madh shpirtëror e moral, tronditja rrënjësore e vetë ekzistencës që mund t’i ndodhë një personi pas takimit me Krishtin. Ndër shembujt më të ndritshëm të konvertimit mund të përmendim Zakeun te Ungjilli i Lukës, Shën Palin, Shën Agostinin. Ajo çka unë e shumëkush mundet të gjykojë është veprimtaria publike e politike e të konvertuarve. Drama më e madhe e konvertimit është nëse ai ndodh për interesa politikë, për modë apo për lavdinë e dikurshme të katolikëve. Një person publik i konvertuar në katolik që mbulon një ndër pozicionet më të rëndësishme të shtetit shqiptar, përgjatë tre vjetëve të fundit ka bërë një betejë publike të hapur në favor të martesave midis personave të së njëjtës gjini! Ne nuk mund të shohim çka ka shkruar Zoti në zemrën e tij, por puna e tij dëshmon sa i dyshimtë është konvertimi që ka ndodhë në të edhe mbasi uji i bekuar i ka rà në tullë të kresë! Kjo sjellje është shprehje e qartë e mungesës së koherencës, që të qenët i krishterë e kërkon me deomos.

 

Përveç këtyre kategorive, ekziston edhe ajo e të kriptokonvertuarve ose atyre që pohojnë se janë të pagëzuar, por nuk e bëjnë publik këtë fakt dhe nuk e përjetojnë fenë në përmasën e saj publike. Ushtrimi i fesë katolike nuk mund të jetë ekskluzivisht personal, ai ka një përmasë të domosdoshme publike. Pagëzimi është një shpallje publike e bashkimit me Kishën në emër të Atit, të Birit e Shpirtit të Shenjtë. Ushtrimi i fesë kërkon me doemos pjesëmarrjen në kremtimin e meshës së shenjtë çdo të diel. Një politikan që sot është në shërbim diplomatik, pat pohuar si pa të keq: jam pagëzuar në burg, por nuk ia kam thënë njeriu! A thua se po të merret vesh, bëhet hataja! Kësaj i thonë të kesh dëshminë e pagëzimit në rast se e lyp nevoja!

Veç murtajës së shfarosjes, komuniteti katolik duhet të ballafaqohet edhe me një kulturë disi të fshehtë antikatolike që persekutimi ka lënë pas si gjurma e zvarritjes së kërmillit. Dëshmia e intelektualit të ndritur Sami Repishti e ndriçon këtë aspekt kulturor të shytimit të Kishës: Krimineli Pandi Kristo më tha se Prengërat e Lleshërat i kemi vrarë faj e pa faj vetëm sepse ishin katolikë! Sigurisht sot antikatolicizmi nuk mund të shprehet me vrasje e masakrime, por me forma të tjera që në pamje të parë i rrëshqasin syrit.

Pas vdekjes së diktatorit E. Hoxha, partia vendosi që të botohej një libër me kujtime nga personalitetet më të rëndësishme të vendit, intelektualë e politikanë. Më ka bërë përshtypje një pjesë nga ai botim. Bëhet fjalë për dëshminë e Prokop Murrës. Gjatë vizitës së E. Hoxhës, kur ky ishte kryetar komiteti në Shkodër, Murra i tregon, ndër të tjera, për arritjet edhe në shkollat e fshatit dhe i flet për punën e mirë të një mësuesi që kishte ngritur një laborator mjaft të mirë në një shkollë. Shoku Enver kënaqet shumë nga fjalët e mira. Mirëpo kur P. Murra i përmend emrin e mësuesit, Shoku Enver vrenjtet papritur! P. Murra në fillim nuk kupton çfarë po ndodh. Vetëm më vonë, kur E. Hoxha i thotë: kujdes, nga emri kuptova se është katolik, Murra e kuptoi pse u vrenjt Enveri!

Kultura antikatolike mund të shihet edhe te promovimi, hera-herës nga të dy krahët e politikës, i një përfaqësimi qesharak të ndonjë politikani katolik në kuvend.

Çka shkrova më lart nuk e mohon faktin se kroi i ushqimit shpirtëror të martirëve nuk pran së gurgulluari ujin për të ushqyer shpirtin e etur të komunitetit katolik që të jetë aty ku i ka hije! Gjymtimi komunist ka mundur të veprojë vetëm mbi trupin e martirëve pa mundur të cekë palcën e shpirtit që është si fara e ruajtur e Ungjillit: nëse kokrra e grurit e mbjellë në dhe nuk vdes, mbetet e vetme; po nëse vdes jep shumë fryt. (Gjn. 12, 24).

Tertuliani, një ndër Etërit e Kishës Katolike, thoshte se “gjaku i martirëve është fara e të krishterëve”. Pa kurrfarë mëdyshjeje kjo farë i ka dhënë pa pushim frytet e saj, edhe kur dhuna e ushtruar mbi të ka qenë e përbindshme dhe e menduar deri në detajet më diabolike në të keqen e vet. Dëshmia e tyre kërkon shpagim moral. Ata bërtisnin me zë të fortë dhe thoshin: Deri kur, o Zotërues i shenjtë e i drejtë, do të vonosh të bësh drejtësi e ta shpaguash gjakun tonë mbi banorët e tokës? (Zb. 6,10)

“Ma shumë dritë” – bzani Imzot V. Prenushi kur ishte duke dhënë shpirt. E përnjëmend dritë e pambaruar është dëshmia e tyre. E në fund po e mbyll me fjalët e Koliqit: Pà veprën dritë-përhapëse t’inteltualvet të njimendët, nji komb âsht si i verbti mbi nji udhë plot gropa e çarravìna të rrezikshme. (Mapo)

In italiano:
Martiri albanesi, la loro testimonianza per uscire dall’attuale crisi morale

 

Sekuestrohen 7 kg kokainë e pastër

Romë, 2 dhjetor 2016 – 7 kg kokainë e pastër me vlerë tregu prej rreth 2 milionë eurosh është sekuestruar dhe dy furnizues të drogës janë arrestuar nga polizia e Arezzos. Në burg kanë përfunduar dy shqiptarë, emrat e të cilëve akoma nuk bëhen të ditur, njëri 25 e tjetri 42 vjeç, të dy me qëndrim të rregullt në Itali e rezidencë në Arezzo. Sipas hetuesve që janë marrë me këtë rast, është fjala për dy furnitorët më të mëdhenj të kokainës në zonë.

Sipas agjencisë së lajmeve Ansa, policia arriti në gjurmët e tyre falë sinjalizimeve të disa qytetarëve që kishin dalluar disa lëvizje të dyshimta pranë varrezave në komunën e Cortonës në provincën e Arezzos.

Gjatë hetimeve policia pikasi dy makina që ndalonin pranë një shtëpie të madhe fshati të braktisur e të rrënuar pranë varrezave. Në një pamje të parë, shtëpia dukej sikur nuk përdorej prej kohësh, por në një qosh, agjentët gjetën një kuti plastike bosh ku mund të fshihej diçka. Pardje, më 30 nëntor, panë dy persona që zbritën secili nga makina e vet, me një çantë shpine. Pasi qëndruan ca brenda ndërtesës, dolën, mori secili makinën e tij dhe u larguan. Policët menjëherë shkuan të kontrollonin dhe gjetën 7 pako me kokainë të pastër. Po të shitej, droga do t’u kish sjellë fitime për rreth dy milionë euro.

Dy personat u ndoqën e u arrestuan në Arezzo. Ata janë futur në burg në pritje të konvalidimit të masës së arrestit, droga është sekuestruar.

 


 

Jetonte prej vitesh në provincën e Cuneos ku lë të shoqen dhe një djalë të vogël

Romë, 25 nëntor 2016 – Një shqiptar 43 vjeç ka vdekur mëngjesin e sotëm në një aksident në vendin e punës, në Isola Dovarese të provincës së Cremonas. Ndërmarrja për të cilën punonte po hiqte amiantin në brendësi të një kapanoni industrial dhe duket se shqiptari është shtypur pas murit nga një makineri e lëvizshme që shkonte në retromarsh. Duket se 43-vjeçari ka qenë i ulur galiç e kolegu që ngiste mjetin e punës, edhe ky shqiptar sipas mediave lokale, nuk e ka parë.

Në vendngjarje kanë shkuar menjëherë ekipi i ndihmës së shpejtë, zjarrfikësit e karabinierët por fatkeqësisht asnjë nuk ka mundur të bëjë gjë për t’i shpëtuar jetën.

Punëtori, emri i të cilit nuk bëhet i ditur (me iniciale G.R.), jetonte prej vitesh në provincën e Cuneos, me të shoqen dhe të birin e mitur.

Një grua myslimane shqiptare dënohet në Pordenone. Kishte lejuar policinë ta identifikonte, por nuk kishte pranuar të hiqte ferexhenë e të zbulonte fytyrën në publik

Pordenone, 12 nëntor 2016 – Gjobë rekord pse shkoi me ferexhe në zyrat e Komunës, duke mospranuar të zbulonte fytyrën përpara të gjithëve. Me siguri do të hapë polemika dënimi që iu dha dje nga gjykatësi për hetimet paraprake një gruaje italiane me origjinë shqiptare.

40 vjeç, prej vitit 2000 rezidente në San Vito al Tagliamento të provincës së Pordenones, gruaja është myslimane dhe kur del nga shtëpia vesh gjithnjë ferexhe që i lë zbuluar vetëm sytë. Kështu kish shkuar edhe më 20 tetor me të birin në Këshillin Komunal të Fëmijëve, kur komuna hap dyert për nxënësit e prindërit.

Kryetari i bashkisë Antonio Di Bisceglie (PD), kur e vuri re mes publikut, i kërkoi të zbulonte fytyrën e, pas refuzimit nga anë e gruas, kërkoi ndërhyrjen e policisë bashkiake. Gruaja u lejoi dy agjenteve gra ta identifikonin, duke hequr vellon para tyre, por më pas u kthye në sallë sërish e mbuluar nga koka te këmbët.

Atëherë, kryetari i bashkisë, pasi i kërkoi pa rezultat të zbulonte fytyrën para të gjithëve, u detyrua të mbyllte seancën e Këshillit komunal të fëmijëve. “Ishim në një sallë institucionale, në një laborator demokracie – shpjegoi më pas Di Bisceglie – respektimi i rregullave demokratike vjen i pari, edhe për bashkëjetesën e qetë të gjithë komunitetit”.

E intervistuar nga Messaggero Veneto, italo-shqiptarja ka shpjeguar se zbuloi fytyrën pa problem para agjenteve të policisë, por edhe se nuk i dukej e drejtë ta bënte këtë gjë para të gjithëve. “I telefonova avokatit që më konfirmoi se ishte e drejta ime të kthehesha në sallë. Dhe ashtu bëra për tim bir”. Por episodi nuk përfundoi me aq por shkoi në gjykatë.

E zëvendës prokurori Federco Facchin kërkoi dënimin e gruas me 4 muaj heqje lirie për shkelje të ligjit 152/1975. Ky ndalon “përdorimin e kaskave mbrojtëse, apo të çdo mjeti tjetër që vështirëson identifikimin e personit, në vend publik apo të hapur për publkun, pa një motiv”. Në dekretin penal të dënimit të dhënë dje nga gjykatësi për hetimet paraprake Rossi, burgosja ëhstë konvertuar në një gjobë prej 30 mijë eurosh.

Gruaja, protagoniste e kësaj ngjarjeje, bashkë me të shoqin janë shqiptarë të ardhur në Itali në vitin 1999 dhe prej vitit 2000 jetojnë në San Vito al Tagliamento. Burrë e grua kanë marrë shtetësinë italiane në vitin 2014. “Ndihemi krenarë që jemi shqiptarë dhe italianë – kanë nënvizuar – Erdhëm të rinj, jemi të diplomuar dhe mësues”.

“Në Itali kam bërë punë nga më të ndryshmet, pa pretenduar shumë. – ka shtuar gruaja – Por kam ndjekur kurse psikologjie e pedagogjie per t’u bërë ndërmjetësuese mes italianëve dhe të huajve. Flas frëngjisht, anglisht dhe pak arabisht. Mund të vazhdoja, por i lashë e vendosa të ngre familje”. Sot çifti ka pesë fëmijë që ndjekin shkollën ndërsa i shoqi është punëtor në një ndërmarrje të zonës.

“Kam lindur myslimane – ka treguar gruaja për Messaggero Veneto – por nuk praktikoja fenë: në Shqipërinë e para 90-tës po të luteshe shkoje në burg. Kur erdha në Itali respektoja Ramazanin por nuk dija gjë për fenë time. Visheshim të dy, burrë e grua, si gjthë të tjerët. Më pas, në vitin 2004 vendosa të mbuloj kokën, duke lënë zbuluar fytyrën, ndërsa gjashtë vjet më parë të vishja ferexhenë. Është pjesë e fesë sime. Gjithçka – ka siguruar – e kam bërë me vullnetin tim të lirë”.

“Familja ime po rritet në një ambient të bazuar mbi besimin tonë fetar dhe ligjin italian. - ka shtuar gruaja - Përpiqemi t’u mësojmë fëmijëve tanë, të lindur këtu, para të gjithave, ligjin italian. Jetojmë këtu, ndaj është e drejtë dhe jemi të lumtur që ta respektojmë atë”.