Lifestyle - Shqiptari i Italisë

Sot bëhen edhe martesa interesi, formale, vetëm për "letra", për të përfituar nënshtetësi të huaj etj. Po këto janë çështje të tjera për t'u trajtuar veçmas.

Unë, pa dashje, bëra një shëtitje në Mesjetën shqiptare të 2017-ës, atë të martesave të kombinuara.
Ata të rinj, kishin bërë një "Martesë me shikim të parë".
Ç't'u uroja, veçse: "Ju pastë qëlluar i mbarë ai shikim magjik, që qe i mjaftueshëm aq, sa t'ju kurorëzojë direkt në martesë!"
Nga  Adela KOLEA

Këtu në emigracion, të qëllon shpesh të takosh shqiptarë që ndoshta në vendin tënd, nuk do të dije se ekzistonin. Pa tingëlluar si paragjykuese. Absolutisht. Pa qenë patetikë. Ndodh. Janë elementë të sferës sociale të emigracionit e kjo vlen për emigracionin e çdo shtetësie qoftë ai.

Thjesht, njeriu, për zgjedhjen e sferës shoqërore të vet vepron krejtësisht në mënyrë të pavarur e spontane. Ndryshon disi çështja në emigracion ku zgjerohet - edhe jo domosdoshmërisht, sepse fundja i detyruar nuk je të bësh njohje shoqërore që s'të tërheqin, kjo dihet...- rrethi i:
Prejardhjes së emigrantit shqiptar që ti po njeh, zonës së përcaktuar nga Veriu në Jug të Shqipërisë që ai i përket; i kulturës, zakoneve, mentalitetit, të folmes, dialektit të tij, etj.
Niveli i njohjes është natyrisht relativ. Ti zgjedh nëse të thellosh shoqërinë me dikë, si kudo pastaj, edhe këtu në emigracion. Rëndësi ka individi e asnjë kushtëzim tjetër, si në mes shqiptarësh apo të huajsh. Të paktën, kështu duhet të jetë.
Disa ndjesi perceptohen menjëherë, nëse gjendet apo jo personi që ke përballë, pranë botëkuptimit tënd.

Gjithsesi, edhe nëse nuk bëhet fjalë për një shoqëri të mirëfilltë por, thjesht për njohje, për faktin se "miq të miqve" e kështu me radhë, ti gjendesh përballë disa bisedash me persona - shqiptarë - të një botëkuptimi që s'ka asnjë pikë të përbashkët me tëndin. Por, ti ia dëgjon për mirësjellje, deri në fund, një bisedë që  kanë filluar të të rrëfejnë. Mundohesh të tregohesh e duruar, duke u lutur që të mbarojë sa më parë. Sepse, shfajësime se “të duhet të largohesh”, jo se nuk di t'i sajosh por, i ke shpenzuar fishekët nja dy herë kur ia ke nxjerrë këto si justifikim, ndaj, e treta e vërteta, do të të duhet ta dëgjosh!
Derisa në fund, bindesh e gëzohesh që e dëgjove. Si ka mundësi? - do të thoni. Për faktin se mëson gjëra të reja nga folklori ynë. Ti s'mund t'i njohësh çdo gjë folklorit dhe zakoneve të çdo treve shqiptare. Kjo, thjesht në nivel kurioziteti. Për çka mbetet, nuk ka vend më për t'u gëzuar...

Ajo fillon rrëfimin. Është nga Shqipëria e Mesme. Për t’u futur sa më tepër në brendësi të kontekstit, do të mundohesha të isha origjinale dhe sadopak, të riprodhoja të folmen e saj.

- Ajo: "Sa erdha nime pri Shqipnije. U knoqëm se, kishim mur i shpi m'plazht, ene shpis dykatçe  ja paguva un për gjith farefisin qiranë, kalum pushimet garrumull, me motra, vllezën, kunota, kalamoj, pleq, plaka!"
- Ti: "Oh, sa bukur! Gëzohem për ju. Qenkeni kënaqur! Dhe sensi i familjes së bashkuar, sot gjë e rrallë, e bukur.”
- Ajo: "E di ti që un mor me vete pri Italije, ene voj, ene kryp mi? Nuk m'pëlqejn ato t'Shqipnis, jina msu knej nime...!"
- Ti: ....heshtje...
Jo vetëm mbetesh pa fjalë për momentin, shtangesh nga çka dëgjove, në ç'mënyrë e dëgjove, nga kush e dëgjove dhe, të krijohet një sensacion që, ajo e folur që t'u step për momentin, mos të të ketë lënë pasojë patologjike, traumë definitive e nuk do të mundesh të flasësh më.
Ajo vazhdon: - "E di ti që po vijm fill pri dasme ne, ri?"
- Ti: " Ashtu? Eh, jo. Nga ta dija unë që ishit në dasëm? Po kush u martua?"
- Ajo: "Qyqa ri gru, s'e paske mur vesh ti që un sa kom martu çunin e?"
- Ti: " Më fal, por nuk e dija sinqerisht. Djali t'ju trashëgohet e jetë të lumtur!"

Ti mendon se, ky urim mund të të shërbejë edhe si përshëndetje njëkohësisht dhe e konsideron si të mbyllur bisedën me të. Por, kështu mendon ti! Po ajo, si e mendon? Ajo ka një ankth. E dëshiron të konfidohet me ty, gjë që ti natyrisht e vlerëson. Pavarësisht se fakti në vetvete të habit, se fundja, bashkë nuk keni ndonjë konfidencë të mirëfilltë, keni folur veç nja dy herë rastësisht.

- Ajo: "Zoti t’ia bjeri marë e mirë çiftit mo, po içik siklet, e kom! 

- Ti: "Ashtu? Po pse zonjë? Ju a nuk thatë që sa po vini nga dasma. Ky duhet të jetë moment i gëzuar për ju. A nuk është kështu?"

"Zonjë,  më falni por, jemi në 2017- ën.
Akoma bëhen martesat e kombinuara në Shqipëri?"

- Ajo: "Ashu thu ti mi goc, po un kom hall a do i puqet muhabeti...!"
- Ti: "Po kujt moj zonjë. Nuk po kuptoj. Kujt t'i puqet muhabeti?"
- Ajo: "Po çunit tem me nusen i pra mo...nji kta që sa u martun!"
- Ti: "Po si “t'u puqet muhabeti”, kështu si e thoni ju, i bie sikur ata të mos kenë biseduar ndonjëherë bashkë, të mos kenë bërë ndonjëherë muhabet...!"
- Ajo:" Po ashu o mi praaa mo! Jom bo un shkesi, un e mura përcipër kët muhabet. Kunota n'Shqipni ma hudhi i llaf për familjen e ksaj goces, se familja mir shum e unë i thashë çunit. Ai ktu n'emigracion nuk kishte gjet naj goc t'mir. Kot mo, kishte kalu ca kohë me nja dy italjone, po ato s'bojn për ne. E ma nigjoi llafin. Se m'do fort mu, mumën e vet ai! E pa ate gocën e venosën me u martu përiher.”
Sa bonë gati gjonat për dasmën, fustonën e nuses e rrobet e dhondrrit, lokalin e ahengun mo, e u martun. Nime, gocës i boni letrat ene e pru ktu m'Itali, po s'po dim gjo si ka me i shku...!"
- Ti, merr frymë thellë: "Zonjë, po, më falni, se fundja vetë m'i konfiduat këto gjëra personale. Por, jemi në 2017-tën. Akoma bëhen martesat e kombinuara në Shqipëri?"
- Ajo: "Qyqa ri goc, nuk e dijshe ti? Po nji pjesë e mirë e emigrantave kshu martohen mi. Nuk dun nuse italjone. E, shqiptare, knej, s'i gjejn kollaj, e ikin Shqipni e i gjejnë me shkesë. Po ti thuj shyqyr për i gjo...!
- Ti, nën shock, gjen një fije frymë dhe i thua: "Shyqyr? Për çfarë, aman ju lutem, shyqyr për çfarë?"
- Ajo: " Ti thuj që çunit tem, ka i onë, i heci, se i gocë e gjeti n'Shqipni ene e pru knej. Po, po m'thojshte kunota që gocat n'Shqipni sot e ksaj dite, nuk i dun mo çunat emigranta mi, jo! Se atje bojn shkolla ene ktu n'Itali vijnë e rrijn m'shpi pa punë tu rrit kalamojt qysh t'reja me moshë, ose punojnë punë t'ronda. E i kërkojnë atje mi, çuna me pare, me dyqone e firma e maqina t'mdhoja! Pranej, m'tha kunota që as kon me ardh mo goca n'Itali me gjet burrë mas ksajt nuses tate. Hajt se t'heci shkeslliku ty!. Ato t'qytetit jo e jo që s'vijn mo n'Itali, po s'po i dun mo letrat italjone as kto t'katunit ton se...!"
- Ti: "Po e paskeni me hak zonjë, që vetë ju t'i uroni çiftit e para, që t'i prijë e mbara!"

"Mesjeta” e ditëve të sotme

Mbetesh e shtangur. Sepse me të dëgjuar apo me teori, mbi martesat e kombinuara, edhe mund ta kesh thyer veshin por, kur e dëgjon si dëshmi konkrete, me veshët e tu, në një të folur tradicionale folkloristike që nuk është e jotja, nuk është i yti botëkuptimi e mentaliteti, të kthehet thjesht si një pasurim njohurish etnologjike. Por kjo, pa mohuar keqardhjen. Që në 2017-ën ti përjeton një Mesjetë Shqiptare. “Mesjetë” simbolike.
Kupton që ka një plasaritje të thellë në shtresën kulturore e tradicionale shqiptare, nga Veriu në Jug, nga qyteti në fshat, ende të pa rikonstruktuar. Ndërkohë që këto, ti i konsideroje çështje të harruara për Shqipërinë. Ja pra që ekzistokan.

“Analogji martesash të kombinuara në botë”

M'u kujtuan ca histori analoge me italianët nën këtë aspekt. M'i tregonte gjyshja. Në valën e emigracionit të madh italian të fundit të '800-ës, fillimit të '900- ës. Në fazën e parë kryesisht, atë të lidhur me krizën agrare, kur u nisën burrat italianë drejt Amerikës Latine si fillim.
Dhe, historia e martesave të tyre të kombinuara me vajzat italiane në atdhe, në Itali, me shkesë, ishte identike si kjo e rasteve shqiptare. Hynte në mes shkesi, “Il sensale” (it), i cili si një ndërmjetës me mjeshtëri e përvojë, merrte përsipër kombinimin e çiftit. Përkundrejt një shpërblimi. Neve, na ndryshon epoka veçse me Italinë në këtë temë.
Shqiptarët kohë më parë, shkesit i detyroheshin një palë këpucë të reja. Thuhet nga të vjetrit  se, këpucët i dhuroheshin ngaqë i gjori, i konsumonte këpucët e veta duke shkuar lart e poshtë për të ndjekur çështjen që kishte marrë përsipër. Nuk e di deri sot sa është shtuar pretendimi i i shkesit bashkëkohor për shpërblim apo dhurata.

Sot, këto martesa të kombinuara bëhen haptas e për traditë madje nga indianë, pakistanezë e magrebinë kryesisht. Ndjenja? Le të qendrojë mënjanë në emër të traditës!
Sot bëhen edhe martesa interesi, formale, vetëm për "letra", për të përfituar nënshtetësi të huaj etj. Po këto janë çështje të tjera për t'u trajtuar veçmas.
Unë, pa dashje, bëra një shëtitje në Mesjetën shqiptare të 2017-ës.
Ata të rinj, kishin bërë një "Martesë me shikim të parë".
Ç't'u uroja, veçse: "Ju pastë qëlluar i mbarë ai shikim magjik, që qe i mjaftueshëm aq sa, t'ju kurorëzojë direkt në martesë!"

 

Në aeroport:
"Nga e kuptove që jam shqiptare, e kam të shkruar gjë në ballë?"
"Në ballë jo, e ke të shkruar mbi taka...!"
Nga Adela Kolea

Mora një lajm të bukur:
"Turistet shqiptare, më në fund po udhëtojnë aereoporteve me atlete e jo në majë të takave!"

Një shoqe/kolege, më sinjalizon se këtë verë po ndryshon etika e imazhit të udhëtares shqiptare nën këtë aspekt.
Deri vjet në verë, ky vëzhgim qe pjesë e "Ditarit të bordit", mbajtur nga unë.
Një gjë tipike që vërehej menjëherë në aeroport:
Femra shqiptare që niseshin për Shqipëri, në majë të takave, duke hequr sikletin e zotit, duke nxituar - gjithnjë, majë takave - për të bërë check in; duke tërhequr bagazhet lart e poshtë, duke i ngecur ndonjë takë e duke lënë kaviljet peng në ndonjë shkallë avioni; në ndonjë aerobus; duke i ngecur taka në ndonjë rrip çante o bagazhi; duke tërhequr madje, karroca fëmijësh. Gjithçka, rreptësisht mbi taka!
Unë e vetmja, si delja e zezë - jo në kuptim të mirëfilltë, nga ngjyra e lëkurës, kjo jo...  - e vetmja me atlete e gati-gati, shihesha shtrembër!

Në kontrollin e pasagjerëve, "metal detector", duke ulëritur nga sinjalet, sepse disa taka përmbajnë hekur në brendësi!
U duhet atëherë t'i heqin këpucët. Me këmbët e fryra nga lodhja e vapa, a mund t'i hynin më në këmbë ato këpucë?
Sinqerisht, për gjynah...

Në avion, duke konkurruar për takat me hostess-in!
Po lëre hostess-in moj grua, asaj këtë gjë ia imponon uniforma e dress code i saj! Ty ku të çon "mushka", d.mth, avioni me këto taka!  E lëri edhe "vipat” apo "staret"!

Për të mos folur për njërën që vjet në aeroport, nisur për Shqipëri, qe veshur me xixa argjendi kokë e këmbë, e dukej sikur avioni, ishte furrë pjekjeje, ku ajo të futej e mbështjellë me fletë alumini!

Me pak fjalë, sërish theksoj se nuk është çështja "secili vishet siç do", pasi kjo, është diçka e mirëqenë.
Por, për çështje prakticiteti - e qytetërimi, pse jo - çdo ambjent përmban, përtej shijeve individuale, kodin përkatës të qytetëruar e etik të veshjes.

Në një aeroport, nëse shihje femra me taka, ato me siguri ishin, të vije bast, ose hostess, ose pasagjere shqiptare!
Lind shprehja:
"Nga e kuptove që jam shqiptare, e kam të shkruar gjë në ballë?"
"Eh, në ballë jo, them se e ke të shkruar mbi taka...!"

 

 

 

Edhe e përditshmja Corriere Adriatico promovon turizmin në Shqipëri. Në rubrikën Udhëtime, Paola Cimarelli shkruan se Shqipëria ia vlen të vizitohet për jo vetëm për plazhet e saja që në ndonjëherë të kujtojnë Karaibet, por edhe për bukuri të tjera natyrore, për site arkeologjike e qytete të bukura e të lashta.

Drejt Lindjes deri në Shqipëri
ku Adriatiku ngjan me Karaibet

Poshtë në të djathtë, duke ndjekur valët e Adriatikut drejt Lindjes. Në këtë cep të Ballkanit është Shqipëria, një vend që është për t’u dëshiruar, për t’u përshkruar, për t’u eksperimentuar me detin e saj, që nganjëherë të ngjan me atë të Karaibeve, me malet, falë të cilave meriton emrin “vendi i shqiponjave”, me historinë, me mbetjet e arkeologjisë pellazge, romake, greke, ilire, turke, dhe natyrën, që të ofron mundësinë të vizitosh 12 parqe kombëtare. Nga Puglia, në agime të pastra, mund të shihen majat e malit Korab, dhe pothuajse të preken me dorë brigjet, 80 kilometra larg nga Italia. Ky është çasti të marrësh një avion ose një traget dhe të shkosh dhe të zbulosh një tokë ende jashtë qarqeve të turizmit masiv, ndoshta jo për shumë kohë akoma. Për të udhëtuar, mund të zgjedhësh transportin publik, por me një makinë, edhe me qira, mund të shijosh të gjithë pasurinë kulturore dhe bukurinë e saj. Deti, ose më mirë bregdeti shqiptar, është i gjatë 360 km, buzë Adriatikut dhe Jonit.

Rëra e artë

Plazhi i Ksamilit është 17 km nga Saranda, përballë pjesës veriore të ishullit grek të Korfuzit, nga ku nisen autobusët e përditshëm. Një bregdet me rërë të praruar shtrihet përballë katër ishujve, me lartësi prej 7,5 deri 15 m, ku mund të shkohet me anije, not, madje në njërin prej tyre edhe në këmbë. Edhe këtu, në gusht, ka shumë njerëz, por jashtë sezoni të duket sikur ke marrë avionin për një vend tropikal. Është edhe plazhi i Qeparos, menjëherë pas gjirit të Porto Palermos me kështjellën e Ali Pashës, më pas Skalom, me rërë shumë të imët dhe det të pastër kristal, në afërsi të tij është shpella e Frëngut, si dhe Dhërmiu, që është një nga vendet më të bukura të rivierës së Jonit e ku mund të shihet manastiri i Shën Theodhorit, në këmbët e të cilit gjendet Shpella e Piratëve. Për t’u vizituar edhe zona arkeologjike e Butrintit, në jug të Sarandës, që i përket shekullit të tetë para erës sonë, edhe pse mitet e lidhura me origjinën e saj flasin se aty janë themelet e të mërguarve të Trojës. Nuk duhet humbur as Himara e lashtë, në një rajon me male deri në dy mijë metra, thikë mbi në det, me tarraca me pemë të kultivuara të ullirit dhe agrume, për ta mbyllur në Parkun e Llogorasë.

Burimi i perëndive

Gjithnjë në zonën malore, edhe Syri i Kaltër, burimi i perëndive, me origjinë karstike, që ndodhet në shpatin perëndimor të Malit të Gjerë. Kush do liqenin mund të shkojë në Shkodër, në kufi me Malin e Zi, dhe në Ohër, në kufi me Maqedoninë.
Në Shqipëri ka tre vende të shpallura pasuri e trashëgimisë së njerëzimit të UNESCO: zona arkeologjike e Butrintit, bashkë me Gjirokastrën dhe Beratin, dy shembuj të rrallë të arkitekturës së periudhës osmane. Në qendër të vendit, Berati, me kishat e saj bizantine, Kalanë e shekullit të trembëdhjetë dhe xhamitë e epokës osmane, dëshmon bashkëjetesën e komuniteteve të ndryshme fetare dhe kulturore. Gjirokastra, në luginën e lumit Drino në jug të Shqipërisë, karakterizohet nga një sërë shtëpish dykatëshe, të ndërtuara në shekullin e shtatëmbëdhjetë. Në qytet ka gjithashtu një pazar, një xhami e shekullit të tetëmbëdhjetë dhe dy kisha të së njëjtës periudhë.

Një lumë për të bërë një banjo

Ia vlen gjithashtu të shohësh Korçën, një nga qytetet më të rëndësishme të Shqipërisë, 853 m mbi nivelin e detit, në këmbët e malit të Moravës, në kodrën e Shën Thanasit, që ka qenë një vendbanim i lashtë, dhe Klosin, rreth 1 km nga parku arkeologjik i Bylisit, i rrethuar nga një mur i gjatë 1.850 metra,  një nga fortifikimet e para të gjysmës së dytë të shekullit të pestë para Erës sonë, i gjerë 3 metra e gjysmë, i ngritur me blloqe guri në formë trapezoidale dhe poligonale.
Pas detit, maleve dhe kulturës gjithmonë mund të shkohet në llixhat e Bënjës, në Përmet, ku hyrja është e lirë, me gjashtë burime kryesore në këmbët e masës shkëmbore, në të dyja anët e lumit Langaricë, që konsiderohen si ato me vetitë më të mira kuruese në Europë. Ose mund të shkohet në lumë për të bërë banjë, në Drin, Seman-Devoll dhe Vjosë. Kuzhina ka shijen e ndikimeve kulturore të vendit, me influenca greke, italiane dhe turke.

Çmimet janë të leverdishme

Çmimet e hotelit shkojnë nga 40-60 deri në 200 euro në natë (përdoret gjithandej euro, edhe pse monedha vendase është Leku). Jashtë sezonit mjafton të prenotosh dy ditë para, në kulmin e sezonit më mirë të prenotosh 20 ditë përpara.

Artikulli në origjinal:
Verso Oriente fino all'Albania
Dove l'Adriatico somiglia ai Caraibi

Dikur i izoluar dhe vetëm me banesat e personelit ushtarak, sot ishulli i Sazanit po shndërrohet në një pikë turistike të preferuar për shqiptarët dhe të huajt
Nga Fatjon Mejdini, BIRN

Dua ndalem për një çast te grindaveci që habitat të vetin ka webin: te grindaveci i rrjetit, i tastierës, ose, lejomëni neologjizmin e shpikur nga unë, "webvec". Dhe ky është më i fuqishëm se ai i jetës reale, sepse, pikërisht falë rrjetit, i shumëfishohet fuqia, forca krijuese dhe shpërthyese në trazirat që i ka për pasion të krijojë ndër njerëz
Nga Adela KOLEA

“Webvec" = "Grindavec webi". Neologjizëm imi ky.
Megjithëse ne, në shqipe, me prapashtesën "vec" kemi dhe fjalë të tjera, po nejse. Shpresoj që t'ju pëlqejë e të merret në konsideratë madje edhe nga Këshilli Ndërakademik për Gjuhën Shqipe. (Se mos e merrni seriozisht këtë sugjerim timin!)
"Grindavecë tastierash"
Duke konsideruar që, "grindaveci" në parim, është i tillë në çdo kontekst, qoftë real apo virtual, ndalem për një çast në këtë të fundit, atë me habitat të vetin, rrjetin: në "grindavecët e webit", ose më mirë, lejomëni neologjizmin e shpikur nga unë, "webvec".
Në rrjet, grindavecit i shumëfishohet fuqia, forca krijuese dhe shpërthyese në trazirat që i ka për pasion të krijojë ndër njerëz. Grindaveci i rrjetit është përgjithësisht polemik. Edhe kur nuk është rasti për polemikë, ai ia shpik asaj vetë terrenin. Është kreativ në këtë drejtim. Me ide pafund.
Nuk më bën njeri që të ndryshoj konsideratën time për të tillë persona: janë veçse të frustruar e të parealizuar në jetët e tyre. Ndaj, kërkojnë qoftë një grimcë të vetme argumenti – të bezdisshëm, si një fije e vogël qerpiku kur të hyn në sy – që të shpalosin talentin e tyre në thashetheme.

Kujdes! Pa i ngatërruar me të ashtuquajturit "luanë tastierash".
Ata që, haptas, shkaktojnë polemika, rrëmuja e fyerje falas nëpër web. Zakonisht pas pseudonimesh e profilesh të rremë.
 "Grindavecët e rrjetit" që unë nënkuptoj, jam e bindur që ushtrojnë veprimtarinë e tyre fshehtas, nën rrogoz. Ata komentojnë pas krahëve të tu, zakonisht si oportunistë që janë, përllogarisin që të komentojnë për ty me "armiqtë" e tu, me ata persona që e dinë që me ty janë në kontradiktë ose që thjesht, kanë perceptuar se ju keni antipati për njëri-tjetrin.

“Nga humbi thjeshtësia? Dukemi të gjithë të vendosur në një skenë, dhe ndihemi të gjithë të detyruar të japim shfaqje”(Charles Bukowski)
E pas siparit të kësaj skene qëndron ai, vëzhgues i heshtur në dukje dhe i rreptë, webveci.

Shumëfishohet materiali për "webvecin" në hapësirat virtuale. Kjo është e thjeshtë fare. Pse? Ndërkohë që në jetën e përditshme ky lloj njeriu do të gjejë se s'bën momentin që të kritikojë tjetrin po njëlloj, në një të përditshme kur tjetri ka në kokë problemet e veta e këta tipa as që i përfill, duhet pasur parasysh se jeta e përditshme ka dhe imperfeksionet e veta: ka momente lodhjeje, momente kur njeriu edhe e lë pas dore veten e nuk përkujdeset aq për të, momente stresi etj. Ndaj këtu, webveci nuk para gjen material për komentim.
Ndërsa, "Webveci", në momentin që në hapësirën virtuale nuk komenton "për ty", por thjesht për imazhin tënd, për atë që ti vetë prezanton nëpërmjet postimit të një fotografie, atëherë, ai gjen plot material për të përmbushur egon e tij për t'u bërë invadent në çështjet e tjetrit me doemos. E fillon me arsyetime, perla mençurie që atë e shquajnë, të tipit:

- Sa shumë fotografi që poston X person!
Po ç'të duhet more njeri ty kjo gjë? Pse sasia apo përmbajtja e fotografive të postuara të një personi, për ty duhet të përbëjë kaq "dhimbje" nervash?

- Sa shumë selfie...
 Po ç'të intereson ty se sa selfie bën ai person. Në radhë të parë, “selfie” ç'do të thotë, si përkthehet? Ç'krim ka kryer ai person, përveçse t'i bëjë foto vetes së tij? Ti, ç'humb në këtë mes? Ç'dëm të bën ty ai me këtë gjest?

Ah, është pak narcizist? Po pastaj? Ti, nga ana jote je plot të zeza në karakter, për vetë faktin që komenton për të me ligësi. Kjo, të duket pak? Apo nuk e konsideron si të metë tënden ti këtë? Selfie-t, fundja ki parasysh, ti njeri me smirë që je, që i diskuton tek tjetri, vetëm ai që nuk mund t'i aplikojë për vete, sepse është i shëmtuar! I shëmtuar jashtë e brenda. E një të shëmtuari, edhe ajo i duhet: të vetëfotografojë nga afër fytyrën e të vërë në dukje defektet...! Përveç asaj që kjo është një diçka që dikujt i pëlqen e dikujt jo.

- Mirë që postoi këto fotografi sot - ato duket se nuk janë selfie - po kush të ketë qenë pas aparatit apo celularit të saj/tij? Kush t'ia ketë bërë fotot? Në shoqëri të kujt të ketë qenë vallë?
Jo, ti je duke bërë shaka më duket! Po me të vërtetë nuk ke halle të tuat për të zgjidhur, që të mendosh deri në hollësi e cingërrima për veprimet e tjetrit? Po ti paske qenë një hetues i çuar dëm, një agjent spiunazhi, një detektiv privat i humbur kot, edhe një paparac me zell për ndonjë revistë gossip! Do të ishe pasuruar me talentin tënd. Si e keqpërdor talentin tënd duke u kthyer në një thashethemexhi të rëndomtë që vëzhgon pas perdes së dritares tënde të facebook-ut p.sh, atë që të tjerët zgjedhin të ekspozojnë.
 Se, njerëzit mos harro: në vetrinën virtuale natyrisht që ekspozojnë veç gjërat më të bukura. Jua bëjnë juve, tipave si ti për inat? Po pse jo? Mirë jua bëjnë! Dëshironi ta shihni vetëm keq tjetrin që ta mëshironi e të mos keni material për të kritikuar e shpalosur frustrimin tuaj? Tjetri zakonisht, sidomos tipat ekstroversë, ndajnë me webin fotografitë më të bukura, veshjet më të bukura, ambjentet, momentet e sfondet më të bukura për ta. Se kjo është normale. Kush do që ta ekspozojë veten shëmtuar, lodhur apo të pa përkujdesur për të? Askush. Të gjithë dëshirojnë të mos duken keq. Përfshirë ty vetë, patetik klasik.
Ndaj në këtë hapësirë, talenti yt për të bërë thashetheme ndaj tjetrit, shumëfishohet. Natyrisht! Shkon në përpjestim të drejtë me smirën që ke kur sheh diçka të bukur te tjetri: një fytyrë apo trup të bukur, një veshje të bukur, njerëz në shoqëri të bukur personash të tjerë ku ti, nuk bën pjesë, e kështu shtohet frustracioni yt.

Ndaj, "webvec", "grindavec i webit", dy janë gjërat:

- Meqë po të shkon jeta duke vëzhguar jetën e tjetrit, ktheje në dobi pasionin tënd. Ktheje në vetëpunësim. Të paktën t'i shohësh hajrin edhe nga ana financiare. Talentet e vërteta në çdo fushë, kështu fillojnë fundja. Nga pak, e më tej zgjerojnë aktivitetin. Veçse ki kujdes, është vështirë e nuk ka shumë vende pune të lira dhe si detektiv, spiun apo paparac. Janë profesione të kërkuar sot, e shumë dinakë të tjerë para teje ua kanë vënë syrin. Po ti, trego që je më i talentuar se ata në ndërhyrjen në jetët e të tjerëve. Bëhu konkurrues e ke për të parë që përfitim, sa për të mbajtur frymën tënde, ke për të gjetur!

- Ose zbut kritikat për tjetrin. Nuk po pretendoj të heqësh dorë, se kjo më duket e pamundur dhe jo e drejtë fundja. Do të të bënte të dilje nga vetvetja. Thjesht, nga diçka patologjike që të është kthyer, kritiko e bëj thashetheme por, me kriter. Pa u bërë ti vetë, skllav i thashethemit e i smirës, qoftë në jetën reale, qoftë në atë virtuale.
Edhe për arsyen e thjeshtë që tjetri do të vazhdojë jetën e tij, brenda e jashtë ekraneve, nuk do të jesh aspak ti, ai që do ta bësh tjetrin të ndërrojë tipologjinë e sjelljes apo përzgjedhjeve të stilit të jetës së tij.
Jeto e lër tjetrin të jetojë! E thjeshtë. Janë të tjera gjërat, nga të cilat i vjen e keqja njerëzimit. Jo ato, të cilat synon t'i servirësh si “gjëma”, ti.

“Kompjuteri nuk është një makineri inteligjente që ndihmon personat e marrë, përkundrazi, është një makineri e marrë që funksionon veç në duart e inteligjentëve”. (Umberto Eco)

 

 

 

 

 

Il sito italiano di Lonely Planet delle famosissime guide turistiche, elenca cinque spiaggie di tutto il mondo, che considera “inaspettate”. Per la loro bellezza naturale e per l’esperienza mozzafiato che offrono.
Una si trova in Giappone e un’altra in Uruguay, una in Polonia e un’altra in Senegal.
Ci rende orgogliosi, però, che tra quelle spiagge inaspettate troviamo anche una albanese, la spiaggia di Drymades, “un paradiso a pochi passi” per dirlo con le parole di Lonely Planet.
L’Albania possiede una tale quantità di bellezze naturali e architettoniche. Il paese dell’Aquila offre un’incredibile varietà di attrazioni uniche: zone montane dalle antiche tradizioni, siti archeologici dimenticati, villaggi dove il tempo si è fermato. E naturalmente, spiagge che non hanno nulla da invidiare alle altre stazioni balneari del Mediterraneo” fa una panoramica del nostro paese Lonely Planet per concentrarsi poi su Drymades: “che si incontra scendendo dal Parco Nazionale del Passo di Llogaraja lungo una tortuosa strada di montagna, inanella invitanti spiagge a mezzaluna che fronteggiano le acque blu dello Ionio. Meno battuta della vicina Dhërmi, ha una bianca battigia di ciottoli e file di uliveti alle sue spalle; il Sea Turtle è un aranceto gestito da due fratelli che di estate diventa campeggio: nel prezzo sono compresi tenda, materassi, lenzuola, cuscini, prima colazione e persino la cena preparata dalla famiglia. Un paradiso a pochi passi”.
Qui trovi tutto l’articolo: Cinque spiagge inaspettate

 

Nuk bën emra por pohon që kërkohet një trajner në moshë e me përvojë

“Pas dhjetëra vjetësh izolim, vendi i vogël ballkanik, i futur në Rough Guides mes 10 destinacioneve më të mira për 2016-tën, ndjell interesin e operatorëve turistië”. Kështu shkruan agjencia italiane e shypit ANSA në një shkrim të shkurtër rreth Shqipërisë turistike.
ANSA kujton se për të parën herë, Shqiëria shfaqet këtë vit edhe në katalogun veror të grupit Alpitour me disa lokalitete bregdetare si Vlora dhe Saranda dhe me turne historike të ofruara nga Francorosso.
“Në vitin 2016 – tregon ministrja e Turizmit Milva Ekonomi – ka pasur nj rritje të lartë të turistëve: 4,3 milionë, 15% më shumë se një vit më parë. Sektori është ndër më të rëndësishmit në Shqipëri me një xhiro prej 1,5 milion euro apo 7% e PBB”. Janë në rritje ardhjet nga Kosova e Maqedonia, por edhe nga Gjermania, Polonia e Italia.
Sipas ANSA-s, Shqipëria, e cila nga viti 2014 është vend kandidat për në BE e sot në prag zgjedhjesh parlamentare, është një kantier i madh: investohet kryesisht në infrastruktura, edhe me ndihmë nga jashtë falë edhe stimujve si TVSh e ulët, nga 20 në 6% për sektorin e hotelerisë.

 

Il violinista di origine albanese, ma ginevrino di adozione, Tedi Papavrami, si è sposato

Si dice che nella musica, spesso si trovano tutte le risposte che cerchi. Evidentemente, pare che il noto violinista abbia trovato anche la sua dolce metà, proprio nell'ambiente musicale. Il talentuoso violinista albanese, ma ginevrino di adozione, Tedi Papavrami, si è sposato con la pianista giapponese, Maki Okada.

Tedi Papavrami e Maki Okada - Foto per gentile concessione di Tedi PapavramiUna personalità eccellente nel panorama artistico svizzero ed in quello mondiale allo stesso tempo, lui si è solitamente caratterizzato di un notevole senso di riservatezza  per la sua vita privata.

Questa volta, la notizia del suo matrimonio arriva proprio tramite un annuncio da parte sua nel suo profilo facebook, datato 11 aprile 2017.

Naturalmente ci uniamo al loro momento di gioia e porgiamo all'artista Tedi Papavrami, i migliori auguri di una vita felice al fianco della sua sposa, Maki Okada.

Adela Kolea