Të jetosh në Itali - Shqiptari i Italisë

Dopo il boom degli due anni precedenti, la diminuzione dell’anno scorso – secondo l’ISTAT – potrebbe essere dovuta “ad una riduzione della platea degli aventi diritto”

Roma, 20 giugno 2018 - Durante l’anno 2017, hanno acquisito la cittadinanza italiana 146.605 cittadini stranieri, registrando così un decremento del 37,5% rispeto al 2016 quando si è verificato il più alto numero in assoluto di acquisizioni. Comunque, si tratta di un dato consistente, il terzo più elevato dopo quelli del 2016 (201.591 acquisizioni) e 2015 (178.035 acquisizioni). Sono questi i dati, ancora provvisori, che arrivano dal Rapporto dell’ISTAT, “Bilancio Demografico Nazionale” relativo al 2017.

Come sempre, nel conteggio sono comprese le acquisizioni e i riconoscimenti della cittadinanza per matrimonio, naturalizzazione, trasmissione automatica al minore convivente da parte del genitore straniero divenuto cittadino italiano, per elezione da parte dei 18enni regolarmente residenti ininterrottamente dalla nascita, per ius sanguinis di cittadini con avo italiano.

Secondo l’Istituto italiano di Statistica, le prime analisi confermano che nei primi posti dei nuovi italiani del 2017 troviamo per lo più appartenenti a collettività di antico insediamento in Italia come gli albanesi e i marocchini. Oltre 105 mila dei nuovi cittadini, pari a 72% del totale, risiedono al Nord, 19,2% al Centro e soltanto 9% al Sud e nelle Isole.

Tra i nuovi cittadini si registra un sostanziale equilibrio tra i generi, con una modesta prevalenza femminile (74.621 femmine contro 71.984 maschi).

Inoltre, oltre un terzo delle acquisizioni di cittadinanza italiana, anche nel 2017 ha interessato minori di 18 anni: si tratta dei figli conviventi con genitore naturalizzato italiano, divenuti a loro volta italiani per trasmissione automatica della cittadinanza.

Secondo l’ISTAT, la diminuzione registrata nel 2017 dopo il trend di forte crescita degli ultimi due anni precedenti, potrebbe essere dovuto ad una riduzione della platea degli aventi diritto, e forse anche dalla nuova modalità online di presentazione online della domanda di acquisizione della cittadinanza italiana, introdotta nel 2015, i cui effetti possono manifestarsi solo due anni dopo, dati i tempi tecnici di espletamento delle pratiche amministrative.

Çeku social është një ndihmesë në para që u njihet të moshuarve të shtresave më të varfëra të popullsisë, apo më saktë, atyre pa të ardhura ose me të ardhura të ulëta, nën një kufi të përcaktuar me ligj

Sipas të dhënave më të reja të INPS-it (që i përkasin vitit 2016) të përfshira në Raportin vjetor 2017 mbi "Komunitetin shqiptar në Itali" të ministrisë së Punës, janë shqiptarë rreth 11.250 përfitues të çekut social,nga 30.450 jokomunitarë që marrin këtë ndihmesë ekonomike.

Ç'është çeku social

Kur është miratuar vite më parë, mosha në të cilën mund të kërkohej ishte 65 vjeç, por vitet e fundit, kjo moshë po rritet (ashtu si edhe mosha e pensionit nga puna). Për 2018-tën për të kërkuar pensionin social i moshuari duhet të ketë mbushur 66 vjeç e 7 muaj.

Fillimisht çeku u njihej vetëm italianëve dhe shtetasve të BE-së rezidentë në Itali, më pas (në vitin 1998) kjo e drejtë u shtri edhe për të gjithë të huajt jokomunitarë me lejeqëndrim të paktën njëvjeçar. Në vitin 2000 u vendos që nga të huajt jokomunitarë të mund të përfitonin vetëm ata me kartë qëndrimi dhe në vitin 2008 kriteret e përfitimit të çekut u shtrënguan edhe më shumë duke vendosur që të huajt jokomunitarë të kishin jo vetëm kartën e qëndrimit por edhe 10 vjet rezidencë të vazhdueshme në Itali.

Për vitin 2018 shuma e çekut social është 5.889,00 euro (ose dyfishi, 11.778 €, për personat e martuar) dhe u jepet të moshuarve pa të ardhura ose me të ardhura nën shumën e çekut, e në këtë rast të fundit, të moshuarve u takon diferenca mes çekut të plotë dhe asaj që ata fitojnë. Jepet në shuma nga 453,00 euro për 13 këste në vit.

Kanë të drejtën e çekut social të plotë të gjithë të moshuarit e pamartuar që nuk kanë asnjë të ardhur dhe të martuarit që kanë të ardhura familjare më të ulëta se çeku social.

Kanë të drejtën e çekut në masë të reduktuar të gjithë të pamartuarit me të ardhura nën shumën e çekut dhe të martuarit me të ardhura familjare nga shuma e një çeku deri në dyfishin e tij.

Dhënia e çekut social nis nga dita e parë e muajit pasues të paraqitjes së kërkesës.

Kujdes! Çeku social ka gjithnjë karakter të përkohshëm pasi çdo vit verifikohet përmbushja e kriterit të të ardhurave nën shumën e çekut dhe i rezidencës efektive në Itali.

E drejta e çekut nuk u kalon trashëgimtarëve (si pensioni nga puna, për shembull, që me vdekjen e pensionistit, një pjesë i kalon bashkëshortes dhe bijve të mitur). Çeku nuk është as i transferueshëm jashtë Italisë, pra nuk jepet jashtë shtetit. Dhënia e çekut social pezullohet nëse personi qëndron jashtë italisë për më shumë se 30 ditë rresht. Një vit pas pezullimit e drejta e çekut humbet plotësisht.

Paraqitja e kërkesës

Kërkesa paraqitet online në INPS përmes shërbimit përkatës (e gjeni në butonin “Accedi al servizio” lart në të djathtë apo në fund të kësaj faqeje të Institutit italian të sigurimeve shoqërore). Në brendësi gjeni edhe udhëzimet e nevojshme.

Kërkesa mund të paraqitet edhe përmes numrit të gjelbër 803.164 (falas nga rrjeti i telefonisë fikse) ose 06.164.164 (nga celularët).

Mënyra e tretë dhe më e këshillueshme e paraqitjes së kërkesës është ajo përmes patronateve që gjenden gjithandej në Itali ku personel mjaft i kualifikuar dhe me eksperiencë, jo vetëm jep të gjitha informacionet rreth dokumentacionit të nevojshëm, por edhe përpilon dhe paraqet kërkesën për të interesuarit.

Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

Gentian Alimadhi al convegno Itinerario Albanese: dall’emigrazione in Italia all’integrazione europea: "La sfida del futuro la possiamo vincere stando insieme dovunque ci troviamo magari mettendo in campo anche una dose di autoironia che a noi albanesi non guasta"

Uno dei relatori del convegno “Itinerario Albanese: dall’emigrazione in Italia all’integrazione europea”, tenuto a Roma qualche settimana fa, è stato anche Gentian Alimadhi, avvocato noto per il suo impegno civile: oltre ad essere uno dei fondatori della associazione Scanderbeg Parma, della quale è stato per anni anche presidente, anche per aver partecipato alle ultime primarie del centro sinistra per il candidato sindaco alle amministrative di Parma.

Partecipando alla sessione “Il contributo dell’emigrazione albanese alla società italiana”, gli è stato chiesto quale poteva essere il futuro dell’immigrazione albanese e con quali mezzi e meccanismi. Alimadhi si è fermato pricipalmente su i problemi della comunità, su cosa essa desidera per arrivare poi a dare qualche esempio e proporre una possibile strada.

Pubblichiamo di seguito il suo intervento: 

Al convegno “Itinerario Albanese: dall’emigrazione in Italia all’integrazione europea”La domanda rivoltomi dall’Ambasciatore Bova appare assai impegnativa perché richiede di trovare la formula vincente per il futuro della comunità albanese in Italia. Ovviamente non ho la bacchetta magica, ma con questa domanda di sicuro saltano i miei appunti preparati in treno mentre raggiungevo stamattina Roma quindi rispondo a braccio e su alcune questioni poste da coloro che mi hanno preceduto.

Innanzitutto, per rispondere al quesito, dobbiamo capire 1) cosa vogliamo o di cosa abbiamo bisogno, 2) quali sono i problemi (se esistono) che ci impediscono ad ottenere ciò necessitiamo e 3) come trovare la soluzione ai problemi.

-        I nostri desideri possono essere diversi: ad esempio vogliamo un’Europa unita con un’Italia molto più forte al suo interno in modo tale da costituire un valido partnership per il sostegno dell’Albania nel suo cammino verso la grande famiglia. Sentivo prima l’intervento del Ministro Majko e concordo con lui quando sostiene che ora gli albanesi d’Italia devono essere considerati una ‘immigrazione di qualità’ e non soltanto di ‘quantità’. Però successivamente il ministro diceva che la prima generazione degli immigrati è quella sacrificata mentre il futuro la decideranno le seconde generazioni. Quindi, sono d’accordo con l’affermazione del ministro nella sua prima parte ma, quanto al futuro, io non voglio aspettare ancora 20 anni perché crescano le seconde generazioni e facciano il salto di qualità.
Io credo che già una buona parte della prima generazione degli immigrati alla quale appartengo abbiano le capacità per esprimere al meglio quella qualità di cui si diceva prima. Rimanendo ancora sul punto, cioè di cosa abbiamo bisogno, io aggiungerei che, una volta “riempita la pancia” dopo la prima fame, forse ora abbiamo bisogno di un po’ di dignità, di quella dignità che nel mio piccolo ho cercato di diffondere anch’io con la mia, seppur breve, esperienza politica a Parma. 

-       I problemi? Ebbene, possiamo distinguere due tipi di problemi (qui siamo tra di noi quindi possiamo tranquillamente lavare i nostri panni sporchi in casa) a) problemi intrinseci, quindi nostri individuali legati ai vari complessi che abbiamo ereditato dal passato (complesso di inferiorità, diffidenza e manie di persecuzione che spesso cerchiamo di nascondere dietro una bandiera nazionale)  e b) problemi estrinseci che sono legati a fattori esterni come ad esempio le politiche zoppicanti del paese d’origine che non aiuta la propria comunità in diaspora attraverso l’implementazione di  lobbying politiche sugli stati cui la diaspora stessa risiede.

-       Quali le soluzioni? Così rispondiamo anche alla domanda iniziale dell’Ambasciatore Bova.
L’albanese, singolarmente, ha dimostrato di essere un esempio di integrazione e successo. Devo però soffermarmi anche sul concetto di integrazione e decidere quale potrebbe essere il modello più idoneo: abbiamo da una parte un modello di integrazione intesa come “assimilazione” e l’esempio c’è lo può dare la storia secolare della Serenissima che accolse già dal medioevo tantissime famiglie di albanesi delle quali oggi non si trovano più tracce perché oltre alla lingua hanno modificato con il tempo anche i nomi quindi identità diverse assorbite in un'unica identità che è quella del paese ospitante.
Dall’altra parte, abbiamo l’atro modello di integrazione ossia quello della costituzione delle minoranze che praticano la doppia identità culturale e linguistica intesa come coltivazione e preservazione dell’identità d’origine a fianco alla nuova identità, quella coltivata dal paese ospitante (che dopo ci ha fatto sentire anche il sapore di quell’atra identità, più immensa e che avvolge le prime, ossia l’identità europea). Quali esempi del secondo modello si possono menzionare le minoranze dei ladini, dei sloveni ma soprattutto dei nostri ‘arberesh’ che da oltre 600 anni parlano la lingua arcaica albanese. Io sarei per quest’ultimo modello di integrazione.
Tornando alla domanda finale: qual è la soluzione? Essere capaci di mettersi in rete per costituire fattore economico o culturale o perché no, anche politico. Il tallone d’Achille degli albanesi sta nell’incapacità di mettersi insieme in modo spontaneo e mossi da ideali non imposti con la forza. Devo dire che, ahimè, anche gli arberesh non possono esserci tanto di aiuto in questo senso.
Dunque, concludo il mio breve intervento, dicendo che la sfida del futuro la possiamo vincere stando insieme dovunque ci troviamo magari mettendo in campo anche una dose di autoironia che a noi albanesi non guasta.

Gentian Alimadhi

Sul convegno “Itinerario Albanese: dall’emigrazione in Italia all’integrazione europea”:
L’Itinerario dell’integrazione albanese
Majko: “T’u japim emigrantëve atë që u takon, përfshirë votën. Është sfidë por do t’ia dalim”

 

 

Çfarë është shkruar në programet elektorale të forcave politike? Nuk është e thënë që këto të realizohen, por të paktën nuk i merr menjëherë era si fjalët “e bukura” që u kanë thënë zgjedhësve gjatë këtyre javëve të fushatës

Më 4 mars dhjetëra mijëra shqiptarë të Italisë kanë të drejtën t’u drejtohen qendrave të votimit e të zgjedhin ata që do të ulen në parlamentin italian në legjislaturën e ardhshme. Nga këta, e të tjerë akoma që të drejtën e votës nuk e kanë, akoma nuk e kanë harruar shpresën me të cilën u ushqyen për dy vjet e ca, e, më pas, fundosjen që iu bë në Senat reformës së shtetësisë për brezat e dytë, sipas së cilës do të kishin shtetësinë italiane bijtë e lindur apo të ardhur këtu në moshë të vogël të të huajve emigrantë prej disa viteve në Itali pas përfundimit të një cikli shkollor. E miratuar në Dhomë të deputetëve që në tetor 2015, në Senat mbeti për ditët e fundit të legjislaturës dhe u mbyll në mënyrën më të shëmtuar të mundshme: nuk u arrit as numri minimal i senatorëve, i nevojshëm për diskutimin e projektligjeve. Kështu u zhgënjyen me qindra mijëra bij imigrantësh që rriten e shkollohen përditë me bijtë e italianëve, por që nuk kanë të gjitha të drejtat e tyre.

E ç’premtojnë tani partitë e koalicionet? Kemi dëgjuar për javë me radhë se ç’u bërtasin shesheve të mbushura me militantë e simpatizantë forcat e ndryshme politike, ndonjë duke strumentalizuar ngjarje kronike të zezë apo mbërritje azilkërkuesish, duke reduktuar temën e imigracionit vetëm në mbyllje kufijsh e përzënie klandestinësh (e kush jeton, punon, paguan taksat në Itali, ngre familje e rrit fëmij këtu? Këta as që zihen në gojë), ndonjë duke premtuar ligje e reforma (pro apo kundër imigrantëve) që nuk i bëri apo nuk u shkoi deri në fund gjatë legjislaturava të shkuara, të tjerë duke shprehur me fjalë ëndrrën e një Italie ku të huajt të gëzojnë shumë më tepër drejta nga ç’kanë sot etj.

Por çfarë është shkruar në programet e forcave politike? Nuk është e thënë që këto të realizohen, por të paktën nuk i merr menjëherë era si fjalët “e bukura” elektoratit.

Ja çfarë lexon mbi temën e imigracionit në programet e botuara nga ministria e Punëve të brendshme:

Liberi e Uguali

Shfuqizim i ligjit Bossi-Fini

Shtetësi italiane për ata që kanë lindur në Itali nga prindër të huaj, ose kanë ardhur në Itali që fëmijë dhe kanë përfunduar këtu të paktën një cikël shkollimi

Krijimi i një sistemi të vetëm evropian azili

 Adoptim i modelit të pritjes së Sprar-eve

Mohim i luftës dhe rinisje e kooperimit ndërkombëtar

Refuzim i marrëveshjeve me vendet ku të drejtat e njeriut nuk garantohen

Promovim i mundësive reale për zhvillim në vendet e origjinës dhe të mos lejohet që të vazhdojnë t'i plaçkisin ato.

Partito Democratico

E drejtë e shtetësisë për të miturit e të rriturit në Itali (Ius Soli)

Kapërcim i ligjit Bossi-Fini

Investime në Afrikë

Jo marrëveshjes së Dublinit 2013 (apo më mirë, jo menaxhimit të azilkërkuesve nga vetëm shtetet evropiane ku këta mbërrijnë)

Kush nuk ndihmon Shtetet e tjera të BE-së në menaxhimin e imigracionit, duhet të heqë dorë nga ndihma ekonomike italiane në Buxhet.

+EUROPA

Kapërcim i ligjit Bossi-Fini kundër imigracionit klandestin

Leje qëndrimi të përkohshme për kërkim pune

Përmirësim i Sistemit të mbrojtjes për azilkërkuesit dhe refugjatët (Sprar)

Rivendosja dhe krijimi i korridoreve huanitare

Modifikim i traktatit të Dublinit.

Insieme

Ata që jetojnë në Itali duhet të respektojnë ligjet dhe vlerat e Kushtetutës

Integrim kulturor i imigrantëve dhe Ius Soli

Kapërcim i ligjit Bossi-Fini, përshpejtim të identifikimit të imigrantëve dhe vlerësimin e të kërkesave për azil

Koordinim me BE-në për politikat e shpëtimit humanitar dhe të menaxhimit të zbarkimeve

Përforcim i korridoreve humanitare dhe hyrjes në mënyrë të ligjshme, rishikim të marrëveshjes së Dublinit.

Civica Popolare

Imigracioni si një potencial rritjeje

Ius Culturae (marrje e shtetësisë italiane pas një rrugëtimi formues)

Reformim i ligjit të shtetësisë (me përfundimin e procesit të integrimit dhe përvetësimin e parimeve kushtetuese)

Rivendosje e një sistemi të rregullt të flukseve të hyrjes

Mbështetje e përvojës së korridoreve humanitare

Integrim i azilkërkuesve (kurse gjuhe dhe futje në tregun e punës).

Qendra e djathtë (Forza Italia, Lega, Fratelli d’Italia e Noi con l’ Italia)

Rivendosje e kontrollit të kufijve

Bllokim i zbarkimeve dhe kthime mbrapsht të asistuara

Lidhje e traktateve dhe marrëveshjeve me vendet e origjinës së migrantëve ekonomikë

Plan Marshall për Afrikën

Riatdhesim i të gjithë emigrantëve të paligjshëm.

Movimento V Stelle

Rrugë të ligjshme dhe të sigurta hyrjeje në Evropë

Shpërndarje e azilkërkuesve ndër të gjitha shtetet anëtare të BE-së

Rishikim i rregullave të Dublinit

Siguri dhe shpejtësi në procedurat për njohjen e statusit të refugjatit

Bashkëpunim ndërkombëtar që të ketë për qëllim lidhjen e marrëveshjeve për riatdhesim

10 mijë rekrutime të reja në komisionet territoriale për të vlerësuar nëse një migrant ka të drejtën të qëndrojë në Itali apo jo.

 

 

Prej disa javësh kam marrë shtetësinë italiane. Dua të di nëse për këtë arsye mund të kërkojë tani shtetësinë edhe bashkëshortja me të cilën kam shumë vite martuar. Ç’kritere duhet të përmbushë?

Edhe për bashkëshortët joitalianë të qytetarëve të huaj që kanë fituar shtetësinë italiane aplikohet neni 5 i Ligjit 91/1992 që parashikon mundësinë e marrjes së shtetësisë italiane për martesë.

Kjo do të thotë që i huaji mund të paraqesë kërkesë për shtetësinë, nëse janë të dy rezidentë në Itali, vetëm pas dy vjetëve nga çasti kur bashkëshorti është bërë italian (edhe nëse kanë më shumë vite martese) ose pas tre vjetëve nëse çifti është resident jashtë Italisë. Natyrisht nëse martesa është bërë pas marrjes së shtetësisë nga njëri prej bashkëshortëve koha nis nga data efektive e martesës. Kriteri i dy apo tre vjetëve përgjysmohet nëse çifti është me fëmijë, të lindur apo të birësuar, nuk përbën asnjë dallim.

Për të ditur nga kur nis llogaritja e kriterit kohor, duhet mbajtur parasysh që i huaji bëhet efektivisht italian nga e nesërmja e betimit në Komunë apo pranë Përfaqësisë diplomatike italiane jashtë vendit.

Për shembull, nëse çifti jeton në Itali e njëri prej tyre ka bërë betimin në Komunë më 24 janar 2018, ai është bërë italian nga 25 janari 2018. Në këtë rast bashkëshorti akoma i huaj mund të paraqesë online kërkesë për shtetësinë italiane nga 25 janari 2019 nëse çifti ka/bëhet me fëmijë, ose nga 25 janari 2020 nëse nuk kanë fëmijë. Në rast se çifti jeton jashtë Italisë, kërkesa mund paraqitet nga 25 janari 2021 nëse çifti është pa fëmijë e nga 25 korriku 2019 në rast se kanë fëmijë.

Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

Deri në 160 euro në muaj, por vetëm për një vit, për çdo fëmijë të lindur apo birësuar gjatë vitit 2018. INPS vazhdon të përjashtojë prindërit me lejeqëndrim të ndryshëm nga Karta e qëndrimit, në shkelje të ligjeve komunitare dhe të sentencave të shumta të gjykatave italiane që u kanë dhënë të drejtë imigrantëve, duke vlerësuar këtë kërkesë diskriminuese

Romë, 23 shkurt 2018 – Edhe për këtë vit, familjet me të ardhura të ulëta që do të bëhen me fëmijë do të kenë një mbështetje të vogël në formën e një çeku mujor. Është fjala për “Bonusin bebe”, nga i cili përfitonin familjet për të lindurit nga 1 janari 2015 deri më 31 dhjetor 2017 dhe që ligji i fundit financiar e la në fuqi edhe për të gjitha ato që do të lindin apo birësojnë fëmijë në vitin 2018.

Kriteret për ta marrë janë ato të viteve të shkuara: tregues i situatës  ekonomike (ISEE) nën 25 mijë euro për një çek mujor nga 80 euro (960 € në vit), duke filluar nga lindja apo birësimi i fëmijës, për ISEE që nuk kapërcen 7 mijë eurot, shuma e çekut dyfishohet: 160 euro në muaj (1.920 € në vit). Por nëse kufijtë e të ardhurave maksimale për të përfitimit të çekut mbeten të njëjta me ato të viteve të shkuara, ndryshon kohëzgjatja e kësaj ndihmese: jo më për tre vjet, por vetëm një. Praktikisht për fëmijët e lindur vitin e shkuar, çeku jepet për tre vjet, ndërsa për ata që lindin nga një janari, do të jepet vetëm për një vit.

Ashtu si vitet e shkuara, INPS vazhdon t’u kërkojë padrejtësisht të huajve kartën e qëndrimit apo lejen e qëndrimit BE për qëndruesit afatgjatë edhe pse kjo bie ndesh me normativën evropiane, dhe është konsideruar diskriminuese nga gjykatat italiane sa herë që të huajt kanë hedhur në gjyq Institutin e sigurimeve Shoqërore mbi këtë çështje. Praktikisht, sipas INPS-it, këtë bonus mund ta kërkojnë prindërit italianë, komunitarë dhe jokomunitarë, këta të fundit nëse gëzojnë statusin e refugjatit politik, ose mbrojtjen humanitare ose kanë lejen e qëndrimit BE për qëndruesit afatgjatë, të ashtuquajturën karta e qëndrimit.

Si kërkohet bonusi bebe 2018

Kërkesa paraqitet brenda 90 ditëve nga lindja ose birësimi i fëmijës përmes patronateve (pranë të cilave mund të kërkohet edhe përllogaritja e ISEE-s), përmes Contact Center të INPS-it (803164 nga telefoni fiks ose 06164164 nga celulari), ose përmes portalit internet të INPS-it.

Kush vendos të paraqesë kërkesën personalisht online, natyrisht para së gjithash duhet të ketë kodin PIN. Kur janë në portalin e INPS-it (www.inps.it) të interesuarit duhet të shkojnë në skedën e këtij bonusi: “Assegno di natalità (Bonus Bebè) per i nati nel 2018” dhe të aplikojnë duke shtypur mbi butonin “Accedi al servizio” anash titullit të faqes në të djathtë.

Lexo edhe:
Bonus bebe. Çifti shqiptar fiton gjyqin kundër INPS-it

Bonus bebe. Gjykata u jep sërish të drejtë imigrantëve: “INPS të mos kërkojë kartë qëndrimi”
Bonus bebe, nënat fitojnë përsëri: “Mjafton leja e qëndrimit”
Bonus bebe. Gjykata: Edhe imigrantëve me lejeqëndrimi të vlefshëm për punë
K.B. / Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në 
Facebook
 dhe Twitter)

 

 

 

"La normativa sugli immigrati e sui rifugiati in Italia: tra formalità e operatività", një përmbledhje ligjesh që u kushtohet të gjithë atyre që punojnë në sektorin e imigracionit, por edhe atyre që dëshirojnë ta njohin më thellë këtë dukuri të ndërlikuar

Një libër i dobishëm. Gjykim i pranuar nga shumë vetë ky për vëllimin me titull "La normativa sugli immigrati e sui rifugiati in Italia: tra formalità e operatività" (Legjislacioni për imigrantët e për refugjatët në Itali: midis formalitetit e operativitetit) me autor Paolo Iafrate, botuar në italisht nga "Affari Sociali Internazionali", shtëpia botuese Idos (Romë, shkurt 2018, f. 176). Dobishmëria e njohur e librit i detyrohet kryesisht temës së trajtuar dhe qasjes konkrete ndaj saj. Në fakt, publikimi paraqitet si një përmbledhje ligjesh që u kushtohet të gjithë atyre që punojnë në sektorin e imigracionit, por edhe atyre që dëshirojnë ta njohin më thellë këtë dukuri të ndërlikuar.

Nuk duhet harruar konteksti në të cilin shfaqet libri i Paolo Iafrate, profesor i ri i Universitetit Tor Vergata në Romë. Jemi në pikën maksimale të fushatës zgjedhore për parlamentin e ri italian, gjatë së cilës tema e imigracionit zë një vend të rëndësishëm, madje bëhet karakterizuese për forcat politike në garë. Por është edhe tema rreth së cilës vijnë përqark shumë spekulime e lajme të rreme.

Përveç kësaj, po bëhet gjithnjë e më i vështirë orientimi në detin e pafund të informacioneve për temën e imigracionit dhe të refugjatëve. Në këtë konfuzion total, ndonjëherë të shkaktuar qëllimisht, një mjet i zhdërvjellët e sintetik për njohjen e ligjeve të imigracionit ishte të paktën i urueshëm.

Vëllimi ofron me gjuhë të thjeshtë udhëzime e orientime në jurisprudencën kombëtare dhe europiane. Pjesa e parë u kushtohet ligjeve për imigrantët e refugjatët. Kapitulli fillestar trajton kushtet e pranimit të qytetarëve të duaj, pra vizat e lejeqëndrimet. Kapitujt e mëpasshëm flasin për argumente të rëndësishme si: procedurat në lëmin e migracionit e të strehimit politik, veçoritë e të miturve të huaj të pashoqëruar, hyrja në tregun e punës, dispozitat për regjistrimin në gjendjen civile e për praninë e familjarëve, hyrja në vend për studim, stazh e kërkim shkencor, aspektet shtrënguese si mospranimi, mbajtja, dëbimi.

Pjesa e dytë e librit shkëputet nga përmasa ligjore për t'u përqendruar në përmasën socio-kulturore. Evoluimi i imigracionit në Itali kalon nga analiza e aspekteve socio-statistike, por edhe të disa temave qendrore në debatin aktual për imigracionin, duke prekur argumente paksa delikate, por të rëndësishme, si shtetësia për të huajt, konteksti shumëfetar, feja islamike, terrorizmi, kriminaliteti, etj. Autori i vëllimit ka bërë zgjedhje të mirë duke përfshirë në kapitujt e fundit çështje të jurisprudencës europiane për të drejtën e strehimit politik (azilkërkuesit), një sërë përthellimesh për mirëqenien sociale, diskriminimin, veprën penale të hyrjes së parregullt dhe disa aspekte të marrëdhënieve midis së drejtës islamike dhe sistemit juridik italian.

Plotësimi i punës së zhvilluar nënvizohet edhe nga pasthënia e Tiziano Treu, president i Cnel (Këshilli Kombëtar i Ekonomisë e i Punës), që e përcakton si "vizion harmonik të nevojshëm për ta kapërcyer destabilizimin juridik", pa lënë pas dore karakterin përmbledhës të paraqitjes, në mënyrë të tillë që "lexuesi mund t'i kuptojë më lehtë themelet e tij, të njihet me lidhjet ekzistuese, të shohë në mënyrë sintetike evoluimin, të ndalet tek referimet më interesante për të kaluar, në rast nevoje, tek analizat e aspekteve të veçanta".

Përfaqësuesit e qendrës së studimeve e kërkimeve shkencore Idos, Ugo Melchionda e Franco Pittau, nënvizojnë "ndjeshmërinë shoqërore" të vëllimit. Në fakt, autori e ka plotësuar pjesën legjislative e juridike, duke shtuar aspekte socio-statistike e socio-fetare, duke rivlerësuar rëndësinë e lidhjeve të tilla. Nga një anë, të dhënat statistikore i ndihmojnë zbatuesit e ligjeve e ligjvënësit në qeverisjen e në normimin e dukurisë, nga ana tjetër analizat shumëdisiplinore kontribuojnë në kuptimin e saj dhe në kapërcimin e paragjykimeve e të frikës.

Pa dyshim që shoqëria italiane, sot më shumë se kurrë, ka nevojë t'i njohë migracionet përtej thjeshtëzimeve të çfarëdollojshme, por për ta bërë këtë gjë lipset që të pranohet para së gjithash së dukuria është komplekse dhe e nyjëtuar. E siç shtoi sociologu Maurizio Ambrosini, gjatë prezantimit të vëllimit, dallohet një "tension etik" në libër, ngaqë në ligje trupëzohen të drejtat njerëzore universale.

Një tjetër tension  - i theksuar nga Tatiana Esposito, Drejtoreshë pranë Ministrisë së Punës italiane - është ai midis formalitetit e operativitetit (dy koncepte të rimarra në titull) - sepse shpesh ligjet nuk janë të përditësuara e si rrjedhim nuk u përgjigjen kërkesave konkrete të realitetit. Që këtej edhe nevoja e hapjes së një reflektimi të qetë për ta rishikuar legjislacionin lidhur me imigracionin.

Duhet pranuar se libri "Legjislacioni për imigrantët e për refugjatët në Itali: midis formalitetit e operativitetit" i Paolo Iafrate, është qetësisht i guximshëm, ngaqë nuk tërhiqet përballë argumenteve shpërthyese, si kriminaliteti e imigracioni, që normalisht provokojnë polemika të forta.

Së fundi, përveçse aktual, libri flet për ligje - në analizë të fundit për respektin e ligjeve -, porse duke e shmangur paraqitjen e tyre në mënyrë sterile apo neutrale, ose të shkëputur nga njeriu e nga të drejtat e tij.

Rando Devole

(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

 

 

 

Instituti i sigurimeve shoqërore pranon, për efekt të urdhëresës së gjykatës së Milanos, t’u shtrijë të drejtën e çmimit të lindjeve edhe të gjitha nënave të ardhshme rezidente të rregullta në Itali, edhe nëse ato janë të huaja e nuk kanë kartën e qëndrimit

Roma, 19 shkurt 2018 – Një lajm i mirë vjen për shumë nëna të reja. Më në fund, instituti italian i sigurimeve shoqërore INPS vendos që t’ua njohë çmimin për lindjet dhe birësimet të gjitha nënave të huaja rezidente në Itali.

E bën me një mesazh të datës 13 shkurt 2018 me të cilin praktikisht zbaton urdhëresën e 12 dhjetorit 2017 të gjykatës së Milanos me të cilën gjykatësit kishin deklaruar diskriminues qëndrimin e INPS-t, i cili, në shkelje edhe me vetë ligjin që parashikonte çmimin prej 800 €, ua kishte njohur këtë të drejtë vetëm nënave me kartë qëndrimi apo lejeqëndrim BE për qëndrues afatgjatë.

Më në fund INPS përmbush kështu detyrimin e gjykatës dhe ndryshon qëndrim duke ua shtrirë të drejtën e këtij çmimi në para “të gjitha nënave të ardhshme me qëndrim të rregullt në Itali që paraqesin kërkesë e që përmbushin kriteret e tjera të parashikuara për përfitimin e këtij bonusi. Në mesazh, INPS specifikon se ka modifikuar procedurën e paraqitjes telematike të kërkesës në mënyrë që t’u lejohet aplikimi edhe nënave që kanë lejeqëndrim të thjeshtë dhe jo kartë qëndrimi. Parashikohet gjithashtu edhe rishqyrtimi i kërkesave të hedhura poshtë më parë, por me kërkesë të të interesuarës që duhet të paraqitet pranë një INPS-it të zonës e të përpilojë një formular të posaçëm.

Megjithatë, çështja nuk është përfundimisht e zgjidhur pasi mesazhi i INPS-it mbyllet me paragrafin që thotë se INPS ruan të drejtën të kërkojë mbrapsht paratë e dhëna nënave pa kartë qëndrimi, nëse gjyqi i apelit që INPS ka paraqitur kundër urdhëresës së Milanos do të vendosë në favor të Institutit të Sigurimeve shoqërore.

Kështu, vendimi i 12 dhjetorit 2017 i çështjes kolektive të ngritur në gjykatën e Milanos nga APN–Avokatë për Asgjë Onlus, ASGI (Shoqata për Studimet Juridike mbi Imigracionin) dhe Fondacioni Guido Piccini për të Drejtat e Njeriut Onlus po garanton, nga njëra anë, të drejtën e trajtimit të barabartë një numri të madh nënash, nga ana tjetër, shmang me mijëra çështje gjyqësore të ngjashme, gjë që në fund të fundit është edhe në të mirë të vetë INPS-it.

Ç’duhet të bëjnë nënat pa kartë qëndrimi që kanë të drejtën e 800 eurove? Ja udhëzimet që jep ASGI:

- Kush nuk ka paraqitur akoma kërkesë mund ta bëjë përmes procedurës së re online brenda një viti nga lindja e fëmijës (për të lindurit nga 1 janari deri më 4 maj 2017 kërkesa mund të paraqitet deri më 4 maj 2018) duke shtypur butonin “Condizioni giuridico fattuali previste dall’articolo 1, comma 353, L. 232/16 (ordinanza del Tribunale di Milano 6019/2017”;

- Kush ka paraqitur njëherë kërkesën online dhe i është hedhur poshtë mund të paraqesë kërkesë rishqyrtimi (përmes formularit të posaçëm) pranë selisë INPS kompetente për territorin ose të paraqesë kërkesë të re online;

- Kush ka paraqitur kërkesë përmes postës elektronike të certifikuar (pec) apo me postë rakomande duhet të riparaqesë kërkesë online (sepse aplikimi me pec apo postë të zakonshme nuk shoqërohet me numër protokolli i domosdoshëm për paraqitjen e kërkesës së rishqyrtimit);

- Kush ka hapur gjyq e është në pritje të vendimit duhet të presë përfundimin e procesit i cili do të vazhdojë rregullisht deri në dhënien e vendimit të gjykatës për shkak të karakterit jopërfundimtar të vendimit të fundit të INPS-it;

- Kush ka marrë tashmë një vendim gjykate të favorshëm mund të marrë çmimin e lindjes siç është vendosur në sentencën e gjyqit të saj pa qenë e nevojshme të kërkojë rishqyrtimin e kërkesës.

Shkarko:
Urdhëresa e gjykatës së Milanos e 12 dhjetorit 2017
Mesazhi i INPS-it i 13 shkurtit 2018
Formulari i posaçëm për të kërkuar rishqyrtimin e kërkesës

 

Të ardhurat janë shumë të rëndësishme për të pasur të bekuarin lejeqëndrimin BE për qëndrues afatgjatë. Shumat e reja të vlefshme për vitin 2018 sipas familjarëve në ngarkim

Romë, 19 shkurt 2018 – Lejeqëndrimi BE për qëndrues afatgjatë, apo dokumenti që vazhdojmë të quajmë kartë qëndrimi, është më i ëndërruari nga emigrantët pasi u jep mbajtësve jo vetëm të drejtën e qëndrimit të përhershëm në Itali por edhe një sërë të drejtash të barabarta me italianët në disa aspekte, nga punësimi në administratën publike deri te përfitimi i shërbimeve sociale. Për "vjetërsinë" e qëndrimit në Itali, 71,3% e 441.838 shtetasve shqiptarë me leje qëndrimi e ka tashmë këtë dokument.

Kriteret bazë që duhen përmbushur për ta kërkuar, janë lejeqëndrim prej pesë vjetësh, strehim i përshtatshëm dhe të ardhura të mjaftueshme.

Për këtë të fundit, parametri bazë i referimit është gjithnjë shuma e çekut social, që për vitin 2018 ka në vlerën 5.889,00 euro. Siç parashikohet nga neni 9, paragrafi 1 i dekretit legjislativ 286/98, kush aplikon për kartën e qëndrimit duhet të ketë të ardhura vjetore jo më të ulëta se shuma e çekut social për vitin kur paraqet kërkesën.
E për përmbushjen e kriterit të të ardhurave llogariten jo vetëm ato që vijnë ga rroga, por edhe ato që vijnë nga pensione të mundshme (ai i invaliditetit për shembull), ndaj duhen shënuar.

Në rast se kërkesa për kartën e qëndrimit bëhet edhe për familjarë bashkëjetues, të ardhurat e kërkuara rriten në përpjestim me numrin e familjarëve që deklarohen në ngarkim. Është e mundur që të shumohen e të llogariten së bashku të ardhurat e të gjithë familjarëve bashkëjetues e me qëndrim të rregullt në Itali. Llogaritja që duhet bërë është e njëjtë me atë për bashkimet familjare (në përgjithësi, gjysmë çeku social shtesë për çdo familjar). Nëse kërkohet karta e qëndrimit për vete e dy apo më shumë bij nën 14 vjeç, të ardhurat e kërkuara janë sa dyfishi i çekut social.

Ja disa shembuj kufijsh minimalë të ardhurash që duhen mbajtur parasysh, në rast se kërkon kartën edhe për familjarë në ngarkim:
Kërkuesi + 1 familjar: 8.833,50 €
Kërkuesi + 2 familjarë: 11.
778,00
Kërkuesi + 3 familjarë: 14.722,50 €
Kërkuesi + 4 familjarë: 17.667,00 €
Kërkuesi + 2 apo më shumë bij të mitur nën 14 vjeç: 11.778,00 €
Kërkuesi + 2 apo më shumë të mitur nën 14 vjeç dhe 1 tjetër familjar: 14.722,50 €
Kërkuesi + 2 apo më shumë të mitur nën 14 vjeç dhe 2 familjarë të tjerë: 17.667,00 €.

Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)