Tema mërgimi - Shqiptari i Italisë

Kalohet me ndonjë lajm sesi po ikin e po ikin shqiptarët, sesi nga BE-ja vetëm vitin e kaluar janë kthyer, pra riatdhesuar mbi 40 mijë shqiptarë...
Diaspora hesht nuk bzan. Nuk bzan as kur kryeministri i Shqipërisë në asnjë prej fjalëve nuk e shqipton fjalën diasporë, emigrant, refugjat, qoftë edhe për ato që ka premtuar, jo të drejtën e votës por as regjistrimin e tyre.  Nuk bzan edhe kur shikon që radhët e saj po stërmbushen, që Shqipëria po zbrazet
Nga
Petrit Kuçana, The albanian

Ata rikthehen nga të katër anët e globit sërish në muajt e ngrohtë atje ku u nisën, si një ritual shtegtimi e që rëndom quhen pushime. Ritual i përvitshëm ky, ku me patjetër do të shikojnë se çmimet rriten, që shikohen dhe trajtohen ndryshe, si parelinj në rastin më të mirë,  dhe “mbijetesa” varet nga aftësia e përshtatjes në vendin ku janë rritur...

Spektatorë të paepur mbeten mërgimtarët, jetimë gjithësesi dhe e gjitha çfarë mund të bëjnë është ndonjë rresht me mendimet e tyre në ndonjë media apo në rrjetet sociale, (pa përfshirë mllefet apo shitmendjen që konsiderohen më tepër si dëshmi mllefi sesa arritje, ja unë mundem!) ku asgjë nuk ndryshosh përveç specifikave të përshtatjes.

Asgjë nuk ndryshon edhe pse mërgimtarët shqiptarë (të Shqipërisë amë) janë të vetmit në rajon dhe më gjerë që nuk kanë të drejtën e votës dhe mbetet sfidë në vetvete përballimi me “argumentet” e qeveritarëve, që qëmtojnë “arsyet” se pse nuk u është dhënë kjo e drejtë, ndonëse u është premtuar me zë dhe me figurë se në zgjedhjet e tjera (të kurrëmosardhura) kjo do të bëhej realitet.

Diaspora hesht, nuk bzan.

Nuk bzan edhe kur shpeshherë në kurriz të saj majmen e majmen, (ata që ishin, janë e që duket që do të jenë) ministra,  deputetë, zyrtarë, apo që kanë marrë përsipër të jenë përfaqësues, (të diasporës kurrsesi) dhe mbase dikush bën ndonjë llogari nga ato të thjeshtat, se si është e mundur të vihet ajo pasuri e atij/asaj, me ato të ardhura që merr ai tipi/tipja nëpunëse apo zyrtare, e zgjedhur apo e komandur?

Thjesht ndonjë shfryrje dhe një pezm që kalon në sfidat e tjera të xhunglës, ku leqet janë shpesh të ngritura për parelinjtë, që nga çmimet e pa faturë, e deri tek rezervimet e tjera që janë ekstra speciale dhe ku nuk gjendet asnjë vend ankimi.

Diaspora hesht, nuk bzan.

Nuk bzan as kur mendon e stërmendon për aeroportin e vetëm të dheut të tyre, që pranohet botërisht se i ka çmimet më të larta në rajon dhe më gjerë, por nëse xhepi mbetet i ngushtë për apetitet e aeroportit (sidomos në ciklin e rikthimit) atëherë gjenden rrugët alternative, nga aeroportet e fqinjëve, apo mbetet alternativë ndërmarrja e odisesë së turravrapit që shkon disa ditë deri në mbërritje. Dhe askush nuk pëpëtin, nuk flet për të ikurit, të shpërngulurit, rrefugjatët, emigrantët...

Dhe ata heshtin, nuk bzajnë, qoftë edhe ata që ua përplasën dyert turinjëve, kur u rikthyen në mëmëdhe, pasi kishin mbaruar studimet në universitetet e perëndimit (se) pse ishin të papërshtatshëm në xhunglën e madhe, ku shërbyesit partiakë vendosin edhe për fatin e tyre.

Diaspora hesht, nuk bzan.

Nuk bzan edhe kur akuzohen se janë shkaktarët e ngritjes së çmimeve të gjithçkaje, edhe kur nuk ka një institucion të vetëm apo qoftë edhe shoqatë që “të përkujdeset” për ta, siç ndodh me shoqatat e mbrojtjes së shpendëve... dhe si spektatorë të devotshëm shohin ndonjëherë tek përbëjnë lajm sesi kanë rënë remitancat, pra të ardhurat e dërguara prej tyre, sesi janë bërë shkaktarë të shtimit të trafikut, të aksidenteve dhe loja tragji-komike se fëmijët e tyre nuk e fliskan aq mirë shqipen, e  vazhdon deri në absurditet, sidomos në ciklin e rikthimit atje ku u nisën, në truallin që quhet atdhe.

Nuk u arrit asnjëherë që shteti i Shqipërisë amë të ngrihet në nivelin qoftë edhe të shtetit të Kosovës, jo thjesht për pasjen e dikasteri, qoftë edhe si Ministri e Diasporës por edhe në angazhimin për “të bërë diçka” për diasporën.

Në të gjithë Kosovën edhe falë një tradite organizohen ditët e diasporës, ku me gjithë problematikat e ndryshme mërgimtarët nuk ndjehen aq të huaj sa në Shqipëri, ku nuk ka qoftë edhe një aktivitet të vetëm për diasporën. Keni dëgjuar për ndonjë qoftë një të vetëm?

Në Kosovë organizata Germin organizon kaq shumë aktivitete saqë nuk ka mbetur qytet pa shijuar aktivitetet e saj.

Në Shqipëri nuk gjen qoftë edhe një iniciativë të tillë apo të ngjashme, dhe kushedi sa në gjynah hyjnë ata që presin ndonjë gjë nga Ministria e Jashtme që po shijojnë pushimet pas fushatës së ethshme elektorale....

E mbase shumëkujt i kujtohet Samiti i Diasporës, ata mërgimtarët që dalloheshin me çantat e kuqe nëpër rrugët e Tiranës ato ditë Nëntori.
Askush prej tyre nuk ka parë gjë akoma, se pse u bë ai samit apo çfarë u arrit prej tij dhe më kot vetmevetshëm mund të shtrojë pyetjen se pse të mos bëhej diçka e ngjashme në verë kur vijnë emigrantët.

Thjesht s’bëhet, e kalohet me ndonjë lajm sesi po ikin e po ikin shqiptarët, sesi nga BE-ja vetëm vitin e kaluar janë kthyer, pra riatdhesuar mbi 40 mijë shqiptarë dhe qiqrat në hell vazhdojnë të reflektojnë çdo lloj tendence për ndonjë përçapje të diasporës, se dikush dikur mund dhe duhet të mendojë edhe për ta.

Diaspora hesht, nuk bzan.

Nuk bzan as kur kryeministri i Shqipërisë në asnjë prej fjalëve nuk e shqipton fjalën diasporë, emigrant, refugjat, qoftë edhe për ato që ka premtuar, jo të drejtën e votës por as regjistrimin e tyre.  Nuk bzan edhe kur shikon që radhët e saj po stërmbushen, që Shqipëria po zbrazet, që burgjet e Evropës po mbushen me të rinj shqiptarë.

E kushedi sa kohë do të kalojnë, sa breza do të rriten në mërgim ku në ADN-në e tyre do të vazhdojë të ruhet si amanet më shumë se si instikt, rikthimi në dheun e të parëve, ku shtegëtimi do të vazhdojë të mbetet i tillë, pa mundur të jenë pjesë vendimmarrjeje, qoftë edhe për të bërë pak zhurmë... Por diaspora jonë mbetet ajo e heshtura që s'bzan... Dhe nëse dikush mendon se potencialet e diasporës janë jashtëzakonshme dhe përfshirja e saj mbetet një domosdoshmëri, kjo ngjason më tepër me një dëshirë të kahershme sesa një realitet që preket, ose që pritet të preket. Duket se kështu është edhe më e lehtë udhëheqja e atyre që marrin votëbesimin e njëzet e ca përqind të votuesve...
Deri më tani diaspora është ajo që s'bzan, si e braktisur dhe braktisëse njëkohësisht... 

 

Sa të zotët jemi të ekuilibrojmë krenarinë e shëndetshme që na karakterizon nga njëra  anë, me delirin e madhështisë apo mburrjen nga ana tjetër që rrezikon të na shkaktojë qëndrime apo reagime të rrezikshme...
Nga Adela Kolea

Të them të drejtën, e dua vendin tim.
Është një dashuri që më shumëfishohet ndoshta edhe prej faktit që prej tij, jetoj larg, në emigrim. E kjo prej shumë vitesh tashmë.
Një herë, dikush - jo emigrant si unë por që nuk është larguar ndonjëherë nga Shqipëria - më pati thënë:
E pse më pyet mbi dukurinë që, rilindësit shqiptarë, ishin aq të përmalluar ndaj Shqipërisë e që të gjithë shkruanin me aq mall e dashuri, me aq dhembshuri e përkushtim për Shqipërinë, me aq shqetësim e përfshirje emocionale mbi fatet e saj gjeopolitike?
Përgjigjja është e thjeshtë: ata, përtej faktit nëse ishin të gjithë intelektualë apo jo, se këtë, askush nuk e vë në dyshim, e nuk vihet as në diskutim pasioni i tyre për letrat në përgjithësi, kishin realisht si emërues të përbashkët – e nuk mund të mohohet as kjo gjë në fakt – emigrimin!
Për shumë nga ata, emigrimi madje, nuk ishte as diçka e dëshiruar apo e zgjedhur nga ata vetë por, i detyruar, ngaqë ishin të dëbuar, të padëshiruar nga qeveria e kohës për bindjet e tyre që binin ndesh me linjën që ajo qeveri ndiqte: mund të ishin disidentë të regjimit në fuqi, mund të kishin mospajtimet e tyre mbi klasën politike përkatëse të kohës … Nuk e di a do të kishin shkruar me të njëjtin patos, nëse do të kishin jetuar brenda në Shqipëri ata…!”. 

Më qe dukur pak cinik ky si arsyetim, pak egoist. Gjithsesi, mendim që pata respektuar në një farë mënyre, a priori.

E, si rrjedhim them se kjo imja, në lidhje me vendin tim, mund të konsiderohet si një dashuri e veçantë, e ekuilibruar. Mendoj se në këtë formë, dashuria ndaj vendit është më objektive, më e shëndetshme, më reale, më e besueshme. E këtu mendoj se qëndron vlera e shtuar e respektit ndaj atdheut tënd përkatës.
Pa ekzagjerime, pa deklarata të mëdha, pa bërë shqiponja me duar, vend e pa vend apo pa shpalosur flamuj etj…
E sërish, këtu nuk gjykoj personin që këto gjeste, përkundrazi, i bën. Secili ka mënyrën e vet të shprehjes së një forme dashurie, qoftë ndaj një personi fundja, qoftë ndaj një vendi.
Ruaj të pastër gjuhën shqipe, madje jam e rreptë ndaj kujt me të abuzon e nuk e respekton, ndonëse koha që tashmë jetoj jashtë Shqipërisë, është më e gjatë se ajo që kam kaluar brenda kufijve të saj. Veçse, has pak  vështirësi të përgjigjem “po”, nëse më pyesin: “A je patriote?”, pasi edhe me termin “patriot”  shpesh abuzohet sipas meje e bëhet “tregti”. E unë, nuk mund të vetëquhem “patriote”, e konsideroj këtë një atribut tejet të lartë, fisnik, që nuk e di se deri në ç’masë më përket e mund ta justifikoj apo përmbush unë vetë si meritë.

Kemi të mira plot ne shqiptarët, plot merita, tradita e vlera. I kemi trashëguar në shekuj.
Por, mua këtu më lindin disa pyetje:

Deri “ku” dhe deri “kur”, shqiptari do të vazhdojë të mburret, a thua se është i mbushur vetëm me veti pozitive e që të gjithë popujt e tjerë duhet t’ia kenë zili

Deri ku, tradita e zakone si p.sh, “Besa” e shqiptarit, janë tradita të mbetura tashmë të fiksuara në karakteristikat tona antropologjike  e etnologjike si popull dhe na përkasin në linja të përgjithshme, trashëguar prej një gjurme të hershme që brezat e shkuar na kane lënë si pasuri – herë të shkruar e herë të pashkruar – e deri ku, nëse do të analizonim popullsinë e sotme aktuale shqiptare, sa përqind e saj i përmbahet “Besës”, asaj të hershmes, autentikes si karakteristikë?

Nuk po flas për “Mikpritjen”, pasi kjo më bind e më frymëzon sinqerisht më tepër, kjo më bën të mendoj se është ruajtur me më shumë pastërti e fanatizëm nga shqiptari deri në ditët e sotme.

Sa “patriot” është shqiptari sot? Në ç’masë, në ç’nivel? “Sa”, në raport me patriotët e hershëm?

Po “seleksionues, e përse jo, “racist”, a është ndopak shqiptari?
A vazhdon ende përbuzja e njohur e “qytetarit” ndaj “katundarit”? Asgjë e habitshme, ekziston edhe jashtë Shqipërisë kjo gjë në marrëdhëniet rurale e urbane të banorëve, ndonëse në përmasa të përcaktuara kudo,  përbën “debulesë” edhe për popuj të tjerë, nuk ka pse të bëjë përjashtim shqiptari fundja. Mos kini frikë ta pohoni me një fjalë. Janë të gjitha, fije që ndërthurin petkun, i cili mbështjell një vend, nga Veriu në Jug, nga Lindja në Perëndim.  

A gjykon apo mallkon egërsisht shqiptari?
Më qëlloi një ditë p.sh, të dëgjoja komente të habitshme, nga më të ndryshmet mbi një martesë të përzier që ishte bërë kohët e fundit ndërmjet një çifti shqiptaro- afrikan…
Reagime nga më të ndryshmet kam dëgjuar në Shqipëri edhe mbi homoseksualët.
Kam dëgjuar edhe përkufizime nga më të ndryshmet për fëmijët me sindromën Doën apo për ata me sindromën e nanizmit…

Këto detaje, unë nuk i përmend, sepse “zbavitem” duke hartuar një farë liste të errët e me të meta të shqiptarëve. Jo, aspak. Fatkeqësisht më duhet të pohoj se nuk jane as dukuri të izoluara, që hasen rrallë por, ato bëjnë realisht pjesë në mentalitetin shqiptar, e pranojmë këtë me hir apo pahir.
E, thjesht për të diskutuar bashkë e për t’u ndërgjegjësuar  që jemi një popull si gjithë të tjerët! Me të mirat e me të këqijat e veta! Edhe te ne ka vend për kritika e jo vetëm për lëvdata.
Përndryshe, do të rezultonte diçka tejet kontradiktore gjithë ajo “besë, e bujari apo zemërgjerësi, ai shpirt mirëkuptimi e paqësor” që kemi, nëse do të ishim më pak paqësorë e mendjehapur  ndaj elementeve e dukurive të lartpërmendura, apo jo?

Nuk kuptoj edhe një “sindromë shqiptare”. Këtë e quaj “sindromë”, pasi e shoh si diçka të keqformuar, pra të pakurueshme. Jo “sëmundje”. Se sëmundjet deri diku, kurohen zakonisht. Po vërtet, e shoh me pak pesimizëm shpëtimin ndaj saj:
bëhet fjalë për faktin që, një personazh i huaj, botëror me famë e i shquar i momentit – qoftë ai i fushës së politikës, artit, sportit, shkencës etj – bëhet detyrimisht me origjinë shqiptare! Ai me doemos ka “prejardhje shqiptare” e fillon fantazia me anekdota të larmishme se stërgjyshërit apo të parët e tij, edhe mbiemrin e kishin ndryshe - e kishin në fillim shqiptar -  por, e paskëshin shndërruar atë në tokë të huaj…!
Ata janë rreptësisht me “mbiemër shqiptar si familje!”
E u sajojnë ndonjë mbiemër shqiptar të ngjashëm apo që shkon me rimë me atë të huajin që ai person realisht mbart…!
Kjo është diçka tragjikomike, diçka absurde që po kthehet në një prirje të dëshpëruar e qesharake.  Për çfarë fundja? Ku qendron gjithë kjo nevojshmëri për këto “birësime” të huajsh apo “gërmime” nëpër pemë gjenealogjike imagjinare personash, të cilat janë dështake e pa asnjë fryt  që ende pa nisur mirë? Disave nga këta pale, ndonjë pseudokëngëtar shqiptar u thur edhe këngë.

E sërish hasim një paradoks: nëse kemi krenarinë që nuk na e ka kush në botë, përse ky sens inferioriteti ndërkohë e insistimi për të bërë “shqiptarë” edhe ata që, shqiptarë nuk janë as prej së largu?

Përse të mos dimë të vlerësojmë sa duhet - dhe “kur” duhet, sepse shumë i vlerësojmë fatkeqësisht jo sa janë në jetë por, vetëm post mortem - shqiptarët me vlerë që kemi, ata të shkëlqyerit e çdo fushe?

Pak kritere më të rrepta në këtë rast, do të doja që në Shqipëri të kishte edhe në: odonomastikë, në emërtimin e rrugëve me emra personazhesh të huaj; në dhënien e nënshtetësisë shqiptare të huajve, kritere më të rrepta të seleksionimit; në dorëzimin e çelësave të një qyteti e vlerësimin si “qytetar nderi” të dikujt; në përcaktimin e monumenteve apo busteve të ndonjë të huaji që vendosen në ndonjë shesh të Shqipërisë; në vlerësimin e ndonjë figure vendase paralelisht apo ndoshta, me më tepër përparësi tek këta të fundit etj… Kjo do të përbënte besoj një tregues personaliteti e sigurie më të fortë për vendin.

Nuk po zgjatem as në kriteret që duhen pasur në ruajtjen e gjuhës shqipe - duhet të jenë të mirëqena këto nga gjithkush, sidomos nga personazhet publike e mediat, për përgjegjësinë si zëdhënës apo përhapës të fjalës që ata mbartin - nuk them prej ruajtjes  nga fanatizmi i purizmit, nga huazime që çdo gjuhe i nevojiten e që i ka birësuar e rrënjosur në dhjetëra e qindravjeçarë tashmë por, nga anglicizma apo italianizma, nga sllavizma apo arabizma krejtësisht të kota, të sajuara, që shqipen e bëjnë vetëm të rënkojë. As e ndihmojnë të ecë përpara, të evoluojë, jo më, ta pasurojnë. Shqipja për to nuk ka aspak nevojë, ajo është superiore ndaj tyre.

Një dukuri tjetër që has te shqiptarët, është edhe kjo që vijon:
shtrohet urgjentisht një herë në spital ish-Presidenti i vendit e, shumë persona, në vend që t’i adresojnë thjesht urimet për një shërim të shpejtë, fillojnë me mallkime. Se si janë këto mallkime, nuk ka nevojë t’i parashtroj unë, ia le fantazisë suaj, besoj se i kuptuat. Janë shumë “të larmishme” mallkimet e shqiptarit…!
E përse kjo gjë? Përtej gjendjes së dëshpëruar ekonomiko-sociale vetjake të dikujt, gjë që, nëse ajo është e trishtuar, e shtyn personin në vjellje vreri e kërkon automatikisht një valvul shpërthimi ankesash ndaj një përgjegjësi  hipotetik për gjendjen e tij ama, kjo nuk është etike, nuk është e justifikueshme, të paktën për nga ana njerëzore.
Duhet ta karakterizojë fundja shqiptarin ky negativitet? A nuk bie ndesh me vetitë pozitive që ai vetëshpalos mbi veten?
Ai person, përpara se të jete  i këtij apo atij roli ose funksioni shtetëror, është thjesht një njeri, një burrë, një bashkëshort, një baba familjeje  dhe nga ana njerëzore, këto reagime lënë shumë për të dëshiruar.

Ose, pati së fundmi ditëlindjen Kryeministri e shumë persona ndien apo u erdhi e natyrshme që në rrjetet sociale, ta urojnë. Shumë të tjerë filluan polemikat me krahasime të tipit:
“Po në Itali p.sh, nuk kemi dëgjuar t’i urohet me këtë servilizem Kryeministrit…?!”
Po, përse fundja, nuk u dashka uruar Kryeministri i vendit tënd? Për më tepër kur urimet janë të lira, kur ai nga ana e vet karakterizohet nga fakti që, si një pikë të fortë të tij, ka pikërisht komunikimin në rrjetet sociale me publikun, ndaj reagimet në të mirë apo në të keq, sipas rastit, i ndan në kohë reale në këto rrjete me popullin?
Askush nuk është i detyruar të bëjë një urim. Por, paralelisht nga ana tjetër, askush nuk ka të drejtë, që me invadencë, t’i imponojë mendimin e tij apo të gjykojë si “servil” tjetrin, nëse këtë urim apo gjest ai e ka kryer.
Edhe këto gjykime kategorike, të ngurta, janë simptoma të diktaturës e censurës që kemi kaluar ndoshta, të vetë indoktrinimit fundja - përtej hapësirës se “ku” e “sesi” ky aplikohej tek ne - të imponimit, dhe në mënyrë shpesh të pavetëdijshme, vazhdojmë t’i aplikojmë ndaj mentalitetit apo zgjedhjeve të tjetrit. Shqiptari do që përherë, ta ketë ai “fjalën e fundit!”.

Kaq kisha, miqtë e mi shqiptarë! 
Këto shënime modeste dhe të natyrshme nga ana ime, le të shërbejnë si stimul për bashkëbisedime me të thelluara ndaj këtij boshti idesh, ndaj këtyre pikave të ndjeshme, të brishta që ne si popull kemi, duam apo s’duam ta pohojmë këtë.

Kemi anë të forta, të lavdërueshme, të vlefshme por, kemi edhe anë të dobëta, të diskutueshme, anë që kanë nevojë të përforcohen e modifikohen, të temperohen ashtu si një klimë  e ashpër e kokëfortë, së cilës vetë koha dhe njerëzimi i kërkon që të zbusë tiparet e saj meteorologjike, e pa dalë nga vetja, ta mbështjellë njeriun më ngrohtësisht.
Jemi, thjesht një popull si gjithë të tjerët, me të metat e me vlerat tona pozitive. Kaq! Pa qenë nevoja të vetëpërshkruhemi me superlativë.
E, një dozë modestie shpesh na bën mirë të kujtohemi ta mbajmë në xhep, si një fjalor  i vogël xhepi, i cili na vjen në ndihmë sa herë hasim diçka “të huaj”, që nuk e zotërojmë sa duhet, që nuk na përket fare ndoshta por, që kemi nevojë ta njohim e më tej ta përkryejmë.
Pikërisht, sepse e përkryera nuk ekziston, e nuk ka sesi, a priori të na përkasë neve si popull.
Autostimën - duke e mbajtur gjithnjë të pacenuar - ndonjëherë të mundohemi ta thërrasim në kauzë  si “arbitër”, që të ekuilibrojë krenarinë e shëndetshme që na karakterizon nga njëra  anë, me delirin e madhështisë apo mburrjen nga ana tjetër, e cila, kjo e fundit, rrezikon gjithnjë të na shkaktojë disa figura apo reagime të rrezikshme.

Lista e votuesve është shumë më e gjatë se ajo e shqiptarëve me të drejtë vote rezidentë në Shqipëri. Rreth 1,3 milion e personave të saj do të jenë thjesht vëzhgues të zgjedhjeve

Romë, 21 qershor 2017 – Nuk e teprojmë aspak po të pohojmë se për çdo dy shqiptarë që mund të shkojnë të votojnë, do të jetë një i tretë që mundet vetëm të vëzhgojë nga larg procesin parësor të një demokracie, atë të zgjedhjeve. Në këto kushte vazhdon të mbetet Shqipëria edhe tani, në vitin 2017, pas shumë premtimesh të pambajtura të viteve të shkuara.

Janë shifrat zyrtare që flasin qartë e që pohojnë këtë të vërtetë.

Ministria e Brendshme përditësoi në fund të muajit maj listën e votuesve (duke shtuar të gjithë at që mbushin moshën madhore në 7 ditët e shtyrjes së datës së votimit). “Të drejtën e votës e kanë 3.452.308 shtetas. Ndër ta, 136.651 zgjedhës votojnë për herë të parë.  51% e zgjedhësve janë meshkuj dhe 49% femra” shkruhet aty. Por veç numrit të votuesve për herë të parë, numrit të meshkujve dhe të grave, do të ishte me interes në rastin e Shqipërisë të thuhet edhe sa prej personave në listë jetojnë në Shqipëri e sa të tjerë jo. Por si gjithnjë, mungon kjo shifër e rëndësishme që përcakton edhe kush mund e kush nuk mund të votojë. Sepse nëse ata që jetojnë në Shqipëri e kanë qendrën e votimit pak metra larg shtëpisë, kush jeton jashtë e ka të pamundur të ushtrojë të drejtën e votës pa u kthyer në vendlindje. Dhe këta janë vërtet shumë, mbi një të tretën e zgjedhësve në listë.

Nuk është e vështirë të arrish në këtë përfundim. Nga të dhënat e fundit INSTAT, më 1 janar 2017, në Republikën e Shqipërisë jetojnë 2.876.591 banorë. Po të heqim të miturit, pra personat e grupmoshave 0-17 vjeç (rreth 633 mijë vetë) dhe një tjetër 2%, apo 44 mijë, që sipas të dhënave të OKB-së janë të huaj me lejeqëndrim në Shqipëri, del se nga lista e votuesve e ministrisë së Brendshme vetëm 2 milionë e 200 mijë jetojnë në Shqipëri. Mbi 1 milion e 250 mijë jetojnë jashtë, janë emigrantë, që nëse duan të ushtrojnë të drejtën kushtetuese të votës, duhet të marrin në rrugë të gjatë.

Gjatë kësaj fushate të zbehtë nga pikëpamja e paraqitjes së programeve, me thënë të vërtetën, emigrantët nuk u gënjyen shpesh si herën e shkuar kur të gjithë i ftonin të shkonin në Shqipëri e t’i votonin në zgjedhjet e 23 qershorit 2013, sepse do të ishte herë e fundit që u duhej të shkonin në atdhe, pas 4 vjetëve do t’u jepej mundësia të jepnin votën atje ku jetonin. Këtë radhë, me emigrantët nuk u bë shumë fushatë, asndonjë përpjekje e veçantë për t’i bindur për të votuar këtë apo atë parti. Kryeministri Rama – i cili që në Samitin e Diasporës e pohoi se premtimi elektoral nuk do të mbahej pasi akoma nuk është bërë regjistrimi i popullsisë jashtë vendit (pse nuk u nis asnjëherë deri tani?) – nga fillimi i majit i ftoi emigrantët, që edhe nëse nuk do të shkojnë dot, t’u telefononin 10 personave në atdhe për t’u mbushur mendjen të shkojnë të votojnë. Edhe Basha e tha në një nga mitingjet e tij se ai do t’u sigurojë emigrantëve të votojnë atje ku jetojnë herën e ardhshme. Por nuk pati ndonjë këmbëngulje të veçantë në këtë drejtim.

Tashmë është bërë refren banal “ejani në Shqipëri e na votoni këtë radhë, se pas katër vjetëve votën do ta jepni aty ku jetoni” e pakkush beson që i njëjti nuk do të përsëritet edhe pas katër vjetëve, e pas katër vjetëve akoma.

Keti Biçoku

 

Ndihma që emigrantët u japin familjeve përmes dërgesave të parave nga jashtë, edhe pse ka rënë në krahasim me periudhën e para krizës, mbetet faktor i rëndësishëm për zbutjen e farfërisë dhe të konflikteve sociale

7 miliardë euro në 10 vjet, dërgesat e emigrantëve në ShqipëriTiranë, 26 maj 2017 – Ndonëse kriza e gjatë ekonomike e Eurozonës la të papunë edhe mijëra shqiptarë që jetojnë jashtë – mbi 1,4 milion – dërgesat e emigrantëve vazhdojnë të mbeten një burim i rëndësishëm të ardhurash për ekonominë e Shqipërisë.

Të dhënat zyrtare nga Banka e Shqipërisë tregojnë se, gjatë dekadës së fundit, pra për periudhën 2007-2016, emigrantët shqiptarë kanë dërguar 7 miliardë euro në Shqipëri. Kjo shifër është thuajse sa 70% e të gjithë prodhimit kombëtar të ekonomisë shqiptare, ose sa dy buxhete shteti bashkë.

Dërgesat e emigrantëve arritën kulmin në vitin 2007, kur regjistruan shifrën 951 milionë euro. Por, pasi Eurozona u përfshi nga kriza financiare, e cila goditi veçanërisht dy vendet fqinje, Greqinë dhe Italinë, shumë emigrantë shqiptarë humbën vendet e punës.

Rrjedhimisht, dërgesat e tyre në atdhe nisën të rrudhen vit pas viti, duke arritur minimumin në 2013-n, kur ranë në shifrën 546,8 milionë euro.

Megjithatë, në 3 vitet e fundit, dërgesat e emigrantëve kanë filluar të rriten sërish, ndonëse me ritme të lehta dhe larg niveleve të para krizës. Sipas Bankës së Shqipërisë, vitin e kaluar emigrantët shqiptarë dërguan 616 milionë euro, ose 12% më shumë se niveli minimal i regjistruar në 2013-n.

Edhe pse në raport me prodhimin kombëtar, dërgesat e emigrantëve nuk e kanë më rëndësinë që kishin në vitet para krizës, për mijëra familje ato mbeten burimi kryesor i të ardhurave, faktor që zbut varfërinë dhe problemet sociale.

Sipas Top Channel

 

Prej vitesh emigrantët mbetën  “të harruarit e mëdhenj”, spektatorë të zhvillimeve politike në vend, edhe pse askush nuk mund të mohojë rolin e jashtëzakonshëm, të pazëvendësueshëm që ka luajtur dhe luan diaspora shqiptare në të gjitha dimensionet jetësore, ndonëse perceptimi i parë reduktohet në kontributin ekonomiko-financiar.
Nga Petrit Kuçana, The albanian

http://shqiptariiitalise.com/images/stories/2014settembre/votojweb.jpg

"Shënomëni edhe mua". Kaq dëshirore tingëllon kjo fjali e thjeshtë, sa duket si përbashkueshmëri e aspiratave të emigrantëve, së paku për t’i dhënë fund statusit të tyre si spektatorë të pandreqshëm.

Mbetet zhgënjim i radhës, (të paktën deri në këto momente) boshësia e marrëveshjes së cilësuar si historike mes dy liderëve kryesorë të klasës politike shqiptare. Nëse aty mund të ketë gjithçka, (akoma nuk ka një zbardhje të plotë) me patjetër duhet të gjendet (ose të jetë gjetur) metoda dhe mënyra e dhënies fund të linçimit të emigrantëve shqiptarë.

Kurrsesi nuk mund të konsiderohet e plotë çfarëdolloj marrëveshje pa elementin “e drejta e votës për emigrantët” brenda, pa rrugën e zgjedhjes së kësaj çështje, duke zbardhëlluar Shqipërinë si “delja e zezë”  e rajonit që nuk ua mundëson emigrantëve të saj të drejtën e votës në vendet ku jetojnë.

Unë biri yt Shqipëri ...Nuk mund të votoj!

Prej kaq vitesh nuk është gjetur asnjë shteg për emigrantët që të ushtrojnë të drejtën e votës, me përjashtim të atyre “shtegtarëve” afër Shqipërisë që u vihen mjetet e transportit në dispozicion, për tu rikthyer në folezat e vendlindjes dhe për të votuar siguruesit e transportit.  Këtë fat nuk e kanë patur shtegtarët e largët, që thjesht konsiderohen si “të papërshtatshëm” për të “merituar” një shërbim të tillë.

Deri tani gjithçka ka mbetur në retorikën politike, e madje që stërpërsëritet si një kauzë që duhet zgjidhur. Në qeverisjen e fundit u gjet “arsyeja” se “emigrantët nuk na qenkërkan të regjistruar” duke justifikuar çdo premtim elektoral “të pamenduar mirë”. 

Rezulton edhe një nismë parlamentare për regjistrimin e emigrantëve, por që rezulton e dështuar dhe duket se “ekspertët” nuk e kanë parë të arsyeshme të adoptojnë ndonjë prej praktikave të vendeve të tjera, qoftë edhe ato të rajonit, qoftë edhe të Kosovës, ku e drejta e votës së emigrantëve është e garantuar.  Për t’i larë duart me ta, u organizua edhe Samiti i diasporës, që sot e kësaj dite nuk mund të gjesh një zyrtar të shtetit shqiptar (emigrant jo se jo), që mund të zbulojë një efekt pozitiv që pati ai samit, qoftë edhe një lehtësi apo nismë qeveritare për emigrantët.

Do të mjaftonte të kujtonim Rinasin, (e ta ripërsërisim derisa veshët e qeveritarëve të çdyllosen), si pikë lidhja kryeneçe mes shtetit amë dhe shtegtarëve, aq më tepër që pushimet verore ripërsërisin mallkimet për Rinasin dhe deri braktisjen e tij.

Me mijëra emigrantë përdorin aeroportet e vendeve fqinjë, Malit të Zi, Maqedonisë apo edhe Serbisë (AirSerbia përfshaqet triumfuese në Rinas për shtatë palë qejfe).

Mbetet i ububushëm fakti se në Shqipëri nuk ka në qoftë edhe një shoqatë që mbron të drejtat e emigrantëve, si ato shoqatat që mbrojnë të drejtat e kafshëve, etj etj. Fjala diskriminim ndaj emigrantëve shqiptarë, mbetet kaq e ndryshkur sa të paktën deri më sot nuk ka cenuar asnjë optikë të politikëbërësve shqiptarë.

Madje ka raste kur është kërkuar ndihma e shteteve të tjera, (ku emigrantët janë nënshtetas) për t’i mbrojtur ndaj shtetit amë, siç është rasti i shqiptarëve të Britanisë që kanë kërkuar ndihmën e Ambasadës dhe autoriteteve Britanike për të mbrojtur të drejtat e tyre, qoftë për të drejtën e votës apo së fundi për ligjin e makinave me krah të kundërt.

Kësaj tragji-komedie mund t’i shtohen me mijëra akte të riprodhuara ndër vite, por të gjithë e pranojnë se duhet t’u jepet fund. Prej vitesh emigrantët mbetën  “të harruarit e mëdhenj”, dikur si mërgatë qyqesh e deri tek ditët e sotme ku të qenurit spektatorë të zhvillimeve politike mbetet status i pandryshueshëm. Por askush nuk mund të mohojë rolin e jashtëzakonshëm, të pazëvendësueshëm që ka luajtur dhe luan diaspora shqiptare, në të gjitha dimensionet jetësore, ndonëse perceptimi i parë reduktohet në kontributin ekonomiko-financiar.

Gjithsesi ka një fije shprese se edhe mund të bëhet diçka për ta, jo se emigrantët kanë ndonjë projekt për të lobuar apo për të ushtruar presion ndaj klasës politike në Shqipëri, por së paku nuk mund ta fajësojnë njëri-tjetrin si “pengesë” për këtë hap, që vërtet do të mund të quhet historik në politik-bërjen shqiptare. 

Të paktën si vendet e rajonit, si Kosova...

 

 

 

Gjatë vitit 2015 kanë marrë shtetësinë e një prej vendeve anëtare të BE-së 48.400 shqiptarë. Janë bërë kryesisht italianë e grekë

Romë, 23 prill 2017 – Ndërsa në Shqipëri mazhoranca e opozita akuzojnë njëra tjetrën se po vonojnë hapjen e negociatave për futjen e Shqipërisë në BE, çdo vit, dhjetëra mijëra shqiptarë po bëhen shtetas evropianë me të drejta të plota. Kryesisht italianë dhe grekë.

Këtë thonë statistikat e viteve të fundit të Zyrës statistikore evropiane, Eurostat, që dëshmojnë se në tre vitet 2013-2015 kanë marrë shtetësinë e një vendi evropian mbi 130 mijë shqiptarë.  Thuajse të gjithë, mbi 96%, janë bërë shtetas italianë ose grekë. Më në detaje, 48.400 gjatë vitit 2015, 41.000 në vitin 2014 dhe 41.700 gjatë vitit 2013. Nga këta 130 mijë shqiptaro-evropianë, mbi 70 mijë janë shqiptaro-italianë dhe rreth 55.800 shqiptaro-grekë.

Edhe në këto shifra dallohet diçka interesante: po të shfletohen raportet e tre viteve të fundit të Eurostat-it vërehet që numri i shtetësive greke ka ardhur duke u ulur (ishin rreth 25.900 në vitin 2013, ranë në 18.400 në vitin 2014 për të shkuar në 11.500 në vitin 2015). Në të kundërt, njohjet e shtetësisë italiane qytetarëve shqiptarë, kanë pësuar një rritje mbresëlënëse këto vitet e fundit duke shkuar nga 13.671 të vitit 2013 në 21.148 në vitin 2014 e për të arritur 35.134 gjatë vitit 2015. Kështu nëse gjatë vitit 2013 shqiptaro-grekët përbënin 62% të të gjithë shqiptarëve që atë vit morën shtetësi evropiane e shqiptaro-italianët as 33%, në vitin 2014 mëse gjysma e shqiptaro-evropianëve (51,6%) përbëhet nga shqiptarët që janë betuar para trengjyerëshit e 44,9% nga shqiptaro-grekë, ndërsa në vitin 2015, 72,6% e shqiptaro-evropianëve janë shqiptarë që janë bërë shtetas të Belpaese-s dhe 23,8% të Greqisë.

Edhe këto shifra janë një tjetër dëshmi e stabilizimit të emigracionit shqiptar, veçanërisht në Itali, por edhe Greqi. Janë dhjetëra mijëra persona në vit që, edhe pse në shumicën e rasteve ruajnë edhe shtetësinë shqiptare, nga Shqipëria largohen disi më shumë. Nga ana tjetër dëshmojnë se me situatën e sotme politike në Shqipëri si edhe dëshirën (dhe nevojën) e pashterur të shqiptarëve për të emigruar, duket sikur para se vendi të hyjë në BE, pjesa dërrmuese e shqiptarëve do të bëhen evropianë duke marrë shtetësi të një vendi anëtar. Dhe parashikimi i një të ardhmje të mundshme të tillë duhet të jetë një makth i vërtetë dhe shtysë e fuqishme për klasën politike shqiptare.

Italia, e para mes vendeve evropiane për numër shtetësish të njohura

Sipas statistikave të fundit Eurostat, në 2015-tën, për të dytin vit rresht numri i shtetësive që vendet anëtare u kanë njohur të huajve ka pësuar rënie të ndjeshme. Më saktësisht, gjatë vitit 2015, kanë marrë njërën nga shtetësitë e vendeve anëtare të BE-së, 841.246 persona, ndërsa gjatë vitit 2014 e kishin marrë 889.139 vetë dhe në 2013-tën, 984.800 njerëz.

Për vitin 2015, vendin e parë për numrin më të lartë të dekreteve të shtetësisë të njohura të huajve e mban Italia me 178 mijë. Ndodh për të parën e herë e dëshmon për një imigracion të rrënjëzuar tashmë edhe këtu. E ndjekin, nga larg, Mbretëria e Bashkuar (118 mijë), Spanja e Franca (nga rreth 114 mijë secila) dhe Gjermania (110 mijë).

Të huajt që janë bërë evropianë gjatë vitit 2015, janë nga Maroku (86.100 ose 10,2% e të gjithë evropianëve të rinj) nga Shqipëria (48.400 ose 5,7% e të gjithëve) dhe nga Turqia (35.000 ose 4,2%), tre komunitete historike tashmë në Evropë: ai maroken në Itali, Spanjë e Francë, komuniteti shqiptar në Itali e Greqi, ndërsa ai turk në Gjermani.

K.B. / Shqiptari i Italisë
(Ndiqni Shqiptariiitalise.com edhe në Facebook dhe Twitter)

Lexo edhe:
Mbi 35 mijë shqiptarë janë betuar para trengjyrëshit gjatë vitit 2015
Shqiptarë me shtetësi tjetër

 

 

 

Artikuj te tjere...